บทที่ 98 ฉันคือแฟนคลับตัวยงของเถ้าแก่เจียง

ในห้องไลฟ์สดอย่างเป็นทางการของการแข่งขันมาราธอนเมืองเจียงเฉิง เมื่อมองดูเงาหลังของอู๋อี้ที่หันกลับไป หน้าจอก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"??? สถานการณ์อะไรเนี่ย? วิ่งมาราธอนมีการวิ่งย้อนกลับด้วยเหรอ?"

"ถึงจะไม่มีกฎระบุไว้ชัดเจนก็เถอะ แต่ใครเขาวิ่งย้อนกลับกันบ้างล่ะ? อู๋อี้ ตกลงนายกำลังทำอะไรอยู่ เติมพลังเสร็จก็รีบวิ่งต่อสิ!"

"ทำไมฉันรู้สึกว่า เขาอยากจะไปกินข้าวผัดเหล่าเจียงล่ะ?"

"มีกูรูเมืองเจียงเฉิงคนไหนรู้บ้างไหม ข้าวผัดเหล่าเจียงนี่ตกลงมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่?"

"ผู้บรรยายอยู่ไหม? ทำไมอู๋อี้ถึงวิ่งย้อนกลับล่ะ? หรือว่าจะวิ่งผิดเส้นทาง?"

ในเวลานี้ ผู้บรรยายที่อยู่ในห้องบรรยายเองก็มีสีหน้าดำทะมึน

วิ่งผิดเส้นทางงั้นเหรอ?

สำหรับนักกีฬาคนอื่นๆ อาจจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้บ้างเล็กน้อย

แต่สำหรับนักกีฬาระดับอู๋อี้แล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

ยิ่งไปกว่านั้น จากภาพถ่ายทอดสดของโดรนก็เห็นได้ชัดเจนเลยว่า เขาพุ่งเป้าไปที่ข้าวผัดเหล่าเจียงอย่างแน่นอน

เดี๋ยวนะ......

ข้าวผัดเหล่าเจียงนี่ตกลงมีเวทมนตร์อะไรกันแน่?

ถึงได้ดึงดูดนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันได้มากขนาดนี้

ที่สำคัญที่สุดคือ นักกีฬาตัวเต็งแชมป์อย่างอู๋อี้และวิกรัมต่างก็พากันไปหมด

ในกล้อง โดรนตามอู๋อี้มาจนถึงหน้าแผง "ข้าวผัดเหล่าเจียง"

เถ้าแก่เจียงเทียนหัวเราะร่า "ทุกคนอย่าเพิ่งใจร้อนนะครับ! ข้าวผัดห้ากล่องใกล้จะเสร็จแล้ว! ทางนี้ผมกำลังเร่งมืออยู่ครับ"

อู๋อี้มาถึงหน้าแผง "เถ้าแก่ ขอข้าวผัดให้ผมกล่องนึงครับ ต้องรอนานแค่ไหน?"

เจียงเทียนคิดครู่หนึ่ง "น่าจะประมาณ 3 นาทีครับ"

การแข่งขันมาราธอน สิ่งที่สำคัญคือการแข่งกับเวลา เวลา 3 นาที มากพอที่จะทำให้เขาวิ่งไปได้ไกลมากแล้ว

เป็นไปตามคาด อู๋อี้ขมวดคิ้ว และเกิดความลังเล

เมื่อมองดูอู๋อี้ที่กำลังจะกลับตัวกลับใจ ผู้บรรยายก็ปาดเหงื่อ "ดูออกเลยนะครับว่าข้าวผัดเหล่าเจียงนี่ต้องอร่อยมากจริงๆ ถึงขั้นรั้งตัวอู๋อี้เอาไว้ได้ ถ้าผมอยู่ในเหตุการณ์ล่ะก็ ยังไงผมก็ต้องไปซื้อมาชิมสักกล่องให้ได้เลยครับ!"

"อู๋อี้ยังคงมีสติสัมปชัญญะดีอยู่ครับ! เวลาสามนาที มากพอที่จะทำให้เขาวิ่งไปได้ไกลมากแล้ว! ก่อนหน้านี้วิกรัมซื้อข้าวผัด ทำให้เสียเวลาไปหลายนาที ตอนนี้ อู๋อี้ยังมีโอกาสสูงมากครับ!"

"อะไรนะครับ?!"

ทันใดนั้น ผู้บรรยายก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน เขาที่อยู่ในห้องบรรยายผุดลุกขึ้นยืน เอามือทั้งสองข้างยันโต๊ะไว้ และตะโกนออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "อู๋อี้ไม่ไปครับ? เขายังยืมเงินคนอื่นมาซื้อข้าวผัดด้วยเหรอเนี่ย?"

อู๋อี้มีเรื่องขมขื่นแต่พูดไม่ออก

ที่เขาลังเลเมื่อกี้ ไม่ใช่เพราะเรื่องเวลา

แต่เป็นเพราะ เขาไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือมาด้วยต่างหาก!

ลองคิดดูสิ ถ้าไปยืมเงินนักกีฬาคนอื่น 10 หยวน มันจะดูน่าสมเพชขนาดไหน!

แต่ก็ช่วยไม่ได้ การได้สัมผัสกับข้าวผัดในระยะประชิดขนาดนี้ ทำเอาอู๋อี้แทบจะหน้ามืดตามัวเพราะความหอม

อย่าว่าแต่ยืมเงินเลย ต่อให้ต้องกู้เงินก็ต้องกินให้ได้!

ดังนั้น อู๋อี้จึงหน้าด้านไปยืมเงินนักกีฬาคนอื่นมา 10 หยวน!

พร้อมกับซื้อข้าวผัดแฮมมาหนึ่งกล่อง!

เมื่อกินเข้าไปคำแรก รสชาติต่างๆ ก็เบ่งบานราวกับดอกไม้นานาพรรณ แย่งกันระเบิดความอร่อยออกมาในช่องปาก

สมองของอู๋อี้ขาวโพลนไปในทันที!

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยทนกินข้าวผัดที่อร่อยมาก่อน

เพียงแต่ไม่เคยทนกินข้าวผัดที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!

ไม่มีความเลี่ยนเลยแม้แต่น้อย มีผักกวางตุ้งช่วยตัดรสชาติได้เป็นอย่างดี กลับให้ความรู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาด

มิน่าล่ะขนาดวิกรัมยังต้องหยุดวิ่ง

ตอนที่ข้าวผัดเข้าปาก อู๋อี้ถึงกับรู้สึกว่า การแข่งขันในวันนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นแล้ว

ชีวิตคนเราก็แค่การมีความสุขกับปัจจุบันไม่ใช่หรือไง?

ไม่นาน ข้าวผัดครึ่งกล่องก็ถูกจัดการลงท้องไป อู๋อี้หน้าด้านไปยืมเงินคนอื่นมาอีก 18 หยวน เพื่อซื้อสาคูมะม่วงส้มโออีกหนึ่งแก้ว

มะม่วงสุกกำลังดี รสชาติจึงออกหวานเลี่ยนนิดๆ แต่ไม่นานก็ถูกความเปรี้ยวฝาดของส้มโอมาช่วยตัดความเลี่ยนได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตามมาด้วยสาคูที่เคี้ยวหนึบหนับ และนมมะพร้าวที่มีกลิ่นหอมมันกลมกล่อม

"ฟิน!"

หลังจากความเหนื่อยล้า ท้องก็หิวโซ แต่กลับได้กินข้าวผัดคำโตๆ และดื่มสาคูมะม่วงส้มโอคำใหญ่ๆ

การข้ามผ่านภูเขาลูกใหญ่ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่ในใจกลับรู้สึกโล่งสบาย

แต่ตอนนี้ ในใจรู้สึกฟิน ร่างกายยิ่งฟินกว่า!

"เถ้าแก่ ข้าวผัดของคุณอร่อยมากเลยครับ ทำยังไงเหรอครับ?"

ข้าวผัดหนึ่งกล่องถูกอู๋อี้จัดการเรียบภายในเวลาไม่ถึง 2 นาที เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามเจียงเทียน

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "กดติดตามโต่วอินของผมได้นะครับ ผมลงคลิปสอนทำไว้บนนั้นหมดแล้ว"

คำพูดนี้ ทำเอากลุ่มนักกีฬาพากันยกนิ้วโป้งให้ทันที

"เถ้าแก่ สูตรอร่อยขนาดนี้ คุณเอามาโพสต์ลงเน็ตเลยเหรอครับ?"

"ใช่สิ ถ้าเปิดรับลูกศิษย์ล่ะก็ มีค่าตัวถึงห้าหมื่นหยวนแน่นอน"

"รับลูกศิษย์ไหมครับเถ้าแก่? วันหลังผมไม่วิ่งมาราธอนแล้ว เปลี่ยนอาชีพไปขายข้าวผัดดีกว่า"

"เถ้าแก่นี่วิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ ครับ เดี๋ยวผมไปกดติดตามให้เดี๋ยวนี้เลย"

อู๋อี้จดจำไว้ในใจ แต่พอมีลมพัดมาวูบหนึ่ง เขาก็ได้สติกลับมาทันที ว่าตัวเองยังอยู่ในการแข่งขันนี่นา!

เชี่ย!

แค่รอข้าวผัดกับกินข้าวผัดรวมกัน ก็เสียเวลาไปเกือบสิบนาทีแล้วเนี่ย!

ยิ่งไปกว่านั้น ท้องของเขาก็รู้สึกแน่นนิดๆ เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อการวิ่ง!

เมื่อได้สติ อู๋อี้ก็รีบพุ่งตัวลงสู่สนามแข่งทันที แล้วเริ่มการแข่งขันต่อไป

เดิมทีเขาคิดว่า การกินของเข้าไปเยอะขนาดนั้นจะทำให้เสียจังหวะ

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ตัวเขากลับรู้สึกเบาสบายไปทั้งตัว และในสถานการณ์ที่เร่งความเร็ว ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าเลยสักนิด

ข้าวผัดเหล่าเจียงนี่ ถึงกับมีเวทมนตร์ขนาดนี้เลยเหรอ?

ถ้าจะบอกว่าเสียดาย นั่นคือเรื่องจริงแน่นอน!

เพราะอู๋อี้ยังกินไม่หนำใจเลย ต้องเอามาอีกกล่องถึงจะพอดี

อย่างไรก็ตาม การควบคุมตัวเองอันยอดเยี่ยมของเขา ทำให้เขากลับมามีสติอีกครั้ง

ข้าวผัดอร่อยก็จริง แต่การแข่งขัน สำคัญกว่า!

ในขณะเดียวกัน ในห้องไลฟ์สดการแข่งขันมาราธอน จำนวนผู้ชมก็พุ่งทะยานไปถึง 4 หมื่นคนอย่างไม่รู้ตัว!

"อู๋อี้ของฉัน! ในที่สุดนายก็รู้ตัวสักทีนะว่ากำลังแข่งอยู่! แบบนี้จะยังตามทันไหมเนี่ย? ผิดหวังในตัวนายจริงๆ!"

"อู๋อี้ นักกีฬามาราธอนที่ถูกข้าวผัดสกัดดาวรุ่ง ฉันสงสัยจริงๆ เลยว่า ข้าวผัดเหล่าเจียงมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ดูอู๋อี้กินข้าวผัดแล้วน่าอร่อยจริงๆ ฉันลองดูแล้ว อีกแค่ 1400 กิโลเมตร ฉันก็จะได้กินข้าวผัดเหล่าเจียงแล้วล่ะ"

"สวนพื้นที่ชุ่มน้ำใช่ไหม? ฉันก็อยู่เมืองเจียงเฉิง เดี๋ยวฉันจะไปดูซะหน่อยว่ามันเป็นยังไง ถึงได้ทำให้นักกีฬาหลายคนน้ำลายสอได้ขนาดนี้"

"ฉันคือแฟนคลับตัวยงของเถ้าแก่เจียง ขอเอาหัวเป็นประกันบอกทุกคนได้เลยว่า อร่อยแน่นอน ไม่มีทางทำให้พวกคุณผิดหวังเด็ดขาด"

"คอมเมนต์บน แกโง่ปะเนี่ย ในไลฟ์สดแบบนี้ จะบอกว่าอร่อยไม่ได้ ต้องบอกว่าไม่อร่อยสุดๆ! ไม่งั้น ก็ต้องต่อคิวเพิ่มอีกสิบนาทีสิ"

การแข่งขันมาราธอนปีนี้ช่างมีสีสันจริงๆ นักกีฬาพวกนี้ถึงกับแย่งกันไปต่อคิวเพื่อกินข้าวผัด

ปีก่อนๆ เคยเห็นเรื่องแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ?

ฉากที่ดูเหมือนละครแบบนี้ ดึงดูดผู้ชมให้เข้ามาในห้องไลฟ์สดได้ในทันที มีการโต้ตอบกันดี ก็จะยิ่งได้รับการแนะนำเพิ่มยอดการมองเห็น เมื่อหมุนเวียนแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็จะยิ่งมีคนเข้ามาในห้องไลฟ์สดมากขึ้น

ส่วนเจ้าหน้าที่จัดการแข่งขันมาราธอนเมืองเจียงเฉิงก็รู้สึกจนปัญญาอย่างมาก

ทุกครั้งที่พวกเขาสลับไปที่กล้องตัวอื่น ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็จะร่วงหล่นลงมาในพริบตา

แต่ขอเพียงแค่สลับไปที่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียง จำนวนคนดูในห้องไลฟ์สดก็จะพุ่งพรวดขึ้นมาทันที

ในยุคสมัยนี้ ทุกคนก็ชอบดูอะไรที่มันแปลกใหม่ไม่เหมือนใครนี่แหละ

พวกเรื่องจริงจังเกินไป แทบไม่มีใครสนใจ

กลับกลายเป็นเรื่องที่มีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงแบบนี้ ทุกคนกลับชอบกันนักแหละ......