บทที่ 99 คนที่ไปต่อคิวตรงนั้น ล้วนแต่เป็นพวกโง่ทั้งนั้น

บริเวณหน้าประตูสวนพื้นที่ชุ่มน้ำเมืองเจียงเฉิง

เจียงเทียนรู้สึกดีใจมาก

เดิมทีตอนที่ระบบกระตุ้นภารกิจลับขึ้นมาในวันนี้ ในใจของเขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก

แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะมีนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันมาซื้อกันเยอะขนาดนี้

ถึงขนาดต้องมาต่อคิวกันเลยทีเดียว!

ทำไม่ทัน ทำไม่ทันแล้วจริงๆ!

เจียงเทียนทำได้เพียงเร่งความเร็ว พยายามทำอาหารให้ออกมาเร็วที่สุด เพราะอย่างไรเสียนักกีฬาเหล่านี้กินเสร็จก็ยังต้องไปแข่งต่อ

เผลอแป๊บเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว

ก่อนออกเดินทาง เขาตั้งใจให้หลินหว่านชิงหุงข้าวสวยทิ้งไว้ให้เย็น เพราะอย่างไรเสียเขาก็ยังต้องไปที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนและหอพักว่างไห่อีก

ข้าวสวยที่ทิ้งไว้ให้เย็นในตอนนี้ พอถึงตอนดึกที่หอพักว่างไห่ก็สามารถเอามาใช้ได้พอดี!

ทางฝั่งสวนพื้นที่ชุ่มน้ำ เมนูที่ขายดีที่สุดก็ยังคงเป็นข้าวผัด หลักๆ เป็นเพราะมันหอมเกินไป นักกีฬาเหล่านี้พอกินเข้าไปก็ติดใจกันเป็นแถว

ยิ่งไปกว่านั้น นักท่องเที่ยวที่มาตั้งแคมป์ในสวนพื้นที่ชุ่มน้ำไม่น้อย พอรู้ข่าวก็พากันมาซื้อเช่นกัน

พวกเขาล้วนอยากจะลองชิมดูว่า ข้าวผัดที่ทำให้นักกีฬาที่กำลังแข่งอยู่อยากกินได้เนี่ย ตกลงมันจะอร่อยสักแค่ไหนเชียว?

จี้ปั๋วฉางก็คือหนึ่งในนั้น

ปีนี้จี้ปั๋วฉางอายุ 50 ปีแล้ว สองวันนี้เขารู้สึกดีใจมาก เพราะลูกชายมีแฟน แถมยังพามาที่บ้านให้เขาดูตัวแล้วด้วย

จี้ปั๋วฉางรู้สึกพอใจมาก เมื่อวานตอนที่ลูกชายพูดถึงเรื่องการมาตั้งแคมป์ เขาก็รีบตอบตกลงอย่างง่ายดายทันที

วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าแจ่มใส สายลมพัดเย็นสบาย แถมอุณหภูมิก็กำลังดี จี้ปั๋วฉางยังเตรียมของกินมาเยอะแยะมากมาย

ภรรยาเองก็ดีใจมาก ตื่นมาเตรียมของเยอะแยะตั้งแต่เช้าตรู่

ทั้งผลไม้ ขนมขบเคี้ยว เครื่องดื่ม พิซซ่า แถมยังอุตส่าห์ไปซื้อเตาปิ้งย่างมาเพื่อทำเนื้อย่างโดยเฉพาะอีกด้วย

ครอบครัวพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานเฮฮา เป็นภาพที่ดูอบอุ่นมาก

เพียงแต่ ภรรยากลับเอาแต่จ้องโทรศัพท์มือถือไม่วางตา ซึ่งทำให้จี้ปั๋วฉางรู้สึกไม่พอใจนัก

อุตส่าห์ออกมาตั้งแคมป์กันทั้งที คุณก็ควรจะดื่มด่ำกับธรรมชาติให้เต็มที่สิ เอาแต่ก้มหน้าดูโทรศัพท์มันหมายความว่ายังไง?

ดังนั้น จี้ปั๋วฉางจึงพูดขึ้น "เลิกเล่นโทรศัพท์ได้แล้ว มาคุยเป็นเพื่อนพ่อแม่แล้วก็ลูกดีกว่านะ"

ทว่า ภรรยากลับมีสีหน้าลำบากใจ ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของจี้ปั๋วฉางเสียงเบา "ฉันอยากกินข้าวผัดเหล่าเจียงที่หน้าประตูอะ"

จี้ปั๋วฉางขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย "คุณเตรียมพวกเนื้อย่างอะไรนี่มาตั้งแต่เมื่อวาน ยุ่งอยู่ตั้งนานนม มาตอนนี้คุณดันบอกฉันว่าอยากกินข้าวผัดเนี่ยนะ? อีกอย่าง คุณก็โตป่านนี้แล้ว ไม่รู้หรือไงว่าพวกอาหารแผงลอยริมทางมันไม่ดีต่อสุขภาพ?"

ภรรยารู้สึกน้อยใจนิดๆ ทำได้เพียงฝืนยิ้มเจื่อนๆ แล้วเก็บโทรศัพท์มือถือลง

ลูกชายอย่างจี้หมิงเลี่ยงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงเอ่ยถามขึ้น "แม่ แม่อยากกินข้าวผัดเหรอครับ? ให้ผมไปซื้อให้ไหม?"

จี้ปั๋วฉางพูดเสียงดุ "มีเนื้อตั้งเยอะแยะไม่กิน จะไปกินข้าวผัดทำไม? ไม่อนุญาตให้ไปซื้อ! ทั้งไม่ดีต่อสุขภาพแถมยังเปลืองเงินอีกต่างหาก"

ลูกชายจี้หมิงเลี่ยงพูดอย่างไม่พอใจ "พ่อครับ แม่ผมอยากกินข้าวผัดแล้วมันทำไมล่ะครับ? ข้าวผัดแค่กล่องเดียว ราคาไม่กี่สิบหยวน บ้านเราจนขนาดไม่มีเงินสิบหยวนเลยเหรอครับ?"

จี้ปั๋วฉางเอ่ยเสียงขรึม "ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าข้าวผัดมันมีอะไรให้อร่อยนักหนา มันจะไปอร่อยกว่าเนื้อได้ยังไง?"

ทว่าจี้หมิงเลี่ยงกลับไม่สนใจ เขาหันไปพูดกับแม่ว่า "แม่ครับ ตอนที่ผมมา ผมเห็นหน้าประตูมีร้านขายข้าวผัดอยู่หลายร้านเลย แม่อยากกินร้านไหนครับ? เดี๋ยวผมกับหยวนหยวนไปซื้อให้"

ภรรยาเหลือบมองสีหน้าของจี้ปั๋วฉางอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะยิ้มขื่นๆ "โธ่! ไม่กินแล้วล่ะ พ่อเขาพูดถูก ข้าวผัดกล่องเดียวมันจะไปอร่อยกว่าเนื้อได้ยังไง ฉันก็แค่เห็นคนในเน็ตเขาพูดกัน ว่าข้าวผัดเหล่าเจียงที่หน้าประตูสวนพื้นที่ชุ่มน้ำน่ะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ก่อนหน้านี้ก็ไปตั้งแผงอยู่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจ มีนักวิ่งมาราธอนหลายคนไปต่อคิวซื้อกินกันเลยนะ"

จี้หมิงเลี่ยงถึงกับอ้าปากค้าง "แม่ แม่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย? ข้าวผัดกล่องเดียว ไปตั้งแผงหน้าสำนักงานเทศกิจเนี่ยนะ? แถมตอนนี้ข้างนอกยังมีนักวิ่งมาราธอนกำลังต่อคิวอยู่อีกเหรอ?"

"ข้าวผัดเหล่าเจียงเหรอคะ?" หยวนหยวน แฟนสาวของจี้หมิงเลี่ยง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "พระเจ้าช่วย เขามาตั้งแผงอยู่หน้าประตูนี้เองเหรอเนี่ย?"

จี้หมิงเลี่ยงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "เธอรู้จักด้วยเหรอ?"

"ฉันรู้จักดีเลยล่ะ!" หยวนหยวนพูดด้วยความตื่นเต้น "ฉันอยากกิน! คุณแม่คะ หนูอยากกินด้วยค่ะ! รสชาติร้านเขาอร่อยมากเลยนะคะ เพื่อนหนูเคยไปกินมาครั้งนึง บอกว่าเกิดมายังไม่เคยเจอข้าวผัดที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับสาคูมะม่วงส้มโอร้านเขาก็เด็ดสุดๆ! คุณป้าไม่รู้หรอกค่ะว่าร้านเขาขายดีขนาดไหน เดี๋ยวหนูหาให้ดูนะคะ"

หยวนหยวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแอปโต่วอิน "นี่ไงคะ! คุณป้าดูคนที่ต่อคิวสิคะ"

จี้หมิงเลี่ยงตกตะลึงสุดขีด "คนต่อคิวพวกนี้ น่าจะมีสักสี่ห้าสิบคนได้เลยมั้งเนี่ย?"

"ไม่ใช่นะคะ!" หยวนหยวนพูดอย่างภาคภูมิใจ "เห็นว่าตอนที่คนเยอะที่สุด มีคนต่อคิวตั้งเจ็ดแปดสิบคนเชียวนะคะ!"

พูดถึงตรงนี้ หยวนหยวนก็หันไปมองจี้ปั๋วฉาง "คุณลุงคะ หนูขอกินข้าวผัดได้ไหมคะ?"

จี้ปั๋วฉางจะกล้าปฏิเสธได้ยังไง รีบหัวเราะร่าทันที "ได้สิหนู! งั้นเดี๋ยวลุงกับป้าไปซื้อให้นะ"

จี้ปั๋วฉางและภรรยาลุกขึ้นยืน เดินออกไปข้างนอก ก็เห็นคนที่ต่อคิวอยู่หน้าแผงข้าวผัดเหล่าเจียงมาแต่ไกล

"คนเยอะขนาดนี้เชียว" จี้ปั๋วฉางขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่สบอารมณ์

เขาล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ก็แค่ข้าวผัดกล่องเดียว หากินที่ไหนก็ได้ ทำไมถึงต้องดั้นด้นมากินข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนี้ด้วยนะ?

มันจะไปอร่อยขนาดนั้นเชียวเหรอ?

นอกจากร้านข้าวผัดเหล่าเจียงแล้ว ธุรกิจของแผงลอยร้านอื่นๆ ล้วนแต่ธรรมดาทั้งนั้น

อย่างร้านข้าวผัดทหารผ่านศึกอีกร้านหนึ่ง เถ้าแก่ก็เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือเฝ้าแผงไปเลย

จี้ปั๋วฉางเดินตรงดิ่งไปที่ร้านข้าวผัดทหารผ่านศึก เมื่อภรรยาเห็นดังนั้น ก็รีบทักท้วง "เอ๊ะ? ที่หยวนหยวนอยากกินคือข้าวผัดเหล่าเจียงนะคะ"

จี้ปั๋วฉางพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ข้าวผัดก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ ทำไมต้องไปต่อคิวเหมือนพวกคนโง่พวกนั้นด้วยล่ะ? ฉันดูแล้ว เถ้าแก่ร้านข้าวผัดทหารผ่านศึกคนนี้นิสัยดีออก ส่วนพ่อหนุ่มร้านข้าวผัดเหล่าเจียงนั่นยังวัยรุ่นอยู่เลย ดูแล้วทำงานทำการไม่น่าจะเอาถ่าน ฉันว่าคนเยอะๆ พวกนี้คงเป็นหน้าม้าที่เขาจ้างมาแน่ๆ"

ภรรยาหน้ามุ่ยลง "คุณจะมาตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้นะคะ"

จี้ปั๋วฉางแค่นเสียงเย็น "ฉันท่องยุทธภพมาตั้งหลายปี ดูคนไม่เคยพลาดหรอก คุณเชื่อฉันสิ รสชาติของข้าวผัดทหารผ่านศึกร้านนี้ต้องอร่อยกว่าไอ้ข้าวผัดเหล่าเจียงนั่นชัวร์!"

ไม่รอให้ภรรยาตอบ จี้ปั๋วฉางก็เดินตรงไปที่หน้าแผงของร้านข้าวผัดทหารผ่านศึก แล้วพูดกับเถ้าแก่ที่กำลังไถโทรศัพท์อยู่ว่า "เถ้าแก่ เอาข้าวผัดกล่องนึงครับ เอาแบบ 8 หยวนก็พอ"

เมื่อเถ้าแก่เห็นว่ามีลูกค้า ก็รีบหัวเราะร่าต้อนรับ "ได้เลยครับพี่! รอสักครู่นะครับ"

ทว่าภรรยากลับแสดงสีหน้ารังเกียจ ดึงตัวจี้ปั๋วฉางหลบมาข้างๆ "คุณดูเตาแก๊สสกปรกๆ นั่นสิ แล้วก็พวกวัตถุดิบด้วย มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่สดเลย เตาแก๊สของร้านข้าวผัดเหล่าเจียงออกจะสะอาดสะอ้าน แถมวัตถุดิบก็ยังดีกว่าที่ฉันไปซื้อที่ตลาดสดตั้งเยอะ ลูกชายเราเพิ่งจะคบกับหยวนหยวนเป็นแฟน วันนี้เพิ่งจะมาเจอพวกเราเป็นครั้งแรก เขาอยากกินอะไร คุณก็แค่ไปต่อคิวซื้อให้มันจะตายหรือไงคะ?"

สามีอย่างจี้ปั๋วฉางมีข้อเสียข้อใหญ่ข้อหนึ่ง

ก็คือเป็นพวกชายเป็นใหญ่จนเกินไป

แถมยังชอบทำตัวเป็นน้ำเต็มแก้ว คิดว่าตัวเองถูกเสมออีกต่างหาก

ไม่ว่าเขาจะตัดสินใจทำอะไร ก็ไม่มีใครห้ามได้ทั้งนั้น

ทางฝั่งร้านข้าวผัดเหล่าเจียงคนอาจจะเยอะก็จริง แต่เธอก็เห็นแล้วนะ ว่าเถ้าแก่ทำงานคล่องแคล่วว่องไว ผัดทีเดียวก็ได้ตั้งห้ากล่อง ไม่ต้องรอนานเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวัตถุดิบ หรือความสะอาดสะอ้าน ล้วนแต่ดีกว่าร้านข้าวผัดทหารผ่านศึกแบบเทียบไม่ติด

หากนำเถ้าแก่มาเทียบกันแล้ว เถ้าแก่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงก็ดูเป็นมิตรและกระตือรือร้นกว่ามาก

จี้ปั๋วฉางยังคงไม่เห็นด้วย "ฉันก็บอกแล้วไง ว่าคนที่ไปต่อคิวตรงนั้น ล้วนแต่เป็นพวกโง่ทั้งนั้น ฉันไม่ได้โง่นะ ฉันฉลาดจะตายไป"

ภรรยาถอนหายใจเฮือก "งั้นคุณก็ซื้อแบบดีๆ ให้หยวนหยวนหน่อยสิคะ เพิ่มเครื่องเยอะๆ หน่อย"

จี้ปั๋วฉางหัวเราะเยาะ "ไม่จำเป็นหรอก เมื่อกี้เธอก็กินไปตั้งเยอะแล้ว คงกินไม่ไหวแล้วล่ะ คุณคอยดูเถอะ กินไปได้สองคำเดี๋ยวก็เลิกกินแล้ว"

ผ่านไปไม่นาน ข้าวผัดก็เสร็จเรียบร้อย จี้ปั๋วฉางหิ้วกล่องข้าวผัด แล้วเดินกลับไปที่สวนพื้นที่ชุ่มน้ำ......

[บรรดาพ่อบุญธรรมทั้งหลาย วันนี้ลูกทำกับข้าวกินเองด้วยล่ะ มีซี่โครงหมูตุ๋นถั่วแขก หมูผัดต้นกระเทียม แล้วก็กวางตุ้งผัดเห็ดหอม แต่ดันใส่เกลือเยอะไปหน่อย อยากจะร้องไห้! แล้วพวกท่านล่ะกินอะไรกัน?]

[ขอของขวัญหน่อยนะอ๊ากกกก! ขอให้ทุกคนได้เจอภรรยาแบบหลินหว่านชิงกันถ้วนหน้าเลยนะ!!!! ขอบคุณบรรดาพ่อบุญธรรมทั้งหลาย]