บทที่ 100 กอบกู้แผ่นดิน ประกาศปณิธาน

มาอยู่โลกนี้ได้เกือบครึ่งปีแล้ว หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือห้าเดือนเศษ

ทะลุมิติมาตอนเดือนสอง อยู่ได้ยี่สิบกว่าวันก็ขึ้นเขาไปฝึกวิชา ลงเขามาพร้อมวิชาพลังวัตรไร้เทียมทาน

เดือนหกเกิดเรื่องมากมาย ทั้งงานแต่งเซวียหนิงเยว่ ปัญหาหัวใจกับจ้าวเจียนเจีย จัดการสวีกวงเฉินที่หอเฟิ่งหมิง ช่วยสืบคดีชุดเกราะหาย เขียน "สามก๊ก" เจอจลาจล และปราบจลาจลที่อวิ๋นโจว

จนมาถึงหลินอัน ถกเถียงกับปราชญ์ รับตำแหน่งองครักษ์เสื้อแพร แอบสืบบ่อนพนัน จนกระทั่งวันนี้... กลางเดือนเจ็ด!

ห้าเดือนที่ผ่านมา เรื่องราวและผู้คนมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต

แต่คนที่ไว้ใจได้จริงๆ กลับนับนิ้วได้

พ่อตาแม่ยาย จ้าวเจียนเจีย เซวียหนิงเยว่ ไว้ใจได้แน่นอน ไฉ่หนีสถานะพิเศษเกินไป ใจอยากเชื่อ แต่สมองสั่งว่าอย่าเพิ่ง

เย่ชิงอิงเป็นศิษย์พี่ก็จริง แต่นางก็ไม่ได้มองเขาเป็นศิษย์น้องเต็มร้อย ยังมีระยะห่างอยู่บ้าง อาจเพราะเรื่องน่าอายคราวนั้น

คิดถึงตรงนี้ โจวหยวนเงยหน้ามองประตูใหญ่ตรงหน้า

คนสุดท้ายที่ไว้ใจได้ คือฉวี่หลิง

มิตรภาพที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ย่อมไม่ใช่ของปลอม

โจวหยวนดูคนออก นางเห็นเขาเป็นเพื่อนแท้จริงๆ

กลางดึกใต้แสงจันทร์ เขาเอื้อมมือไปเคาะประตูไม้บานใหญ่

เสียงเคาะดังก้องในความเงียบสงัด

"ใครน่ะ!"

นี่เป็นเขตเรือนใน ได้ยินเสียงเคาะประตูย่อมไม่คิดว่าเป็นโจร แต่ต้องเป็นคนไม่มีมารยาทมารบกวน

เสียงของเซียงโม่จึงเต็มไปด้วยความง่วงและความหงุดหงิด

"ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน มาทำอะไร!"

ประตูเปิดออก เซียงโม่ที่ตายังปรือๆ ชะโงกหน้าออกมา ปากยื่นปากยาวด้วยความไม่พอใจ

โจวหยวนทัก "ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกนะ"

"อ๊ะ คุณชาย!"

เซียงโม่รีบย่อกายคารวะ "ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวเสียมารยาท เชิญเข้ามาเลยเจ้าค่ะ"

ความหงุดหงิดหายวับ หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

โจวหยวนยิ้ม "ไม่เจอกันหลายวัน ไปช่วยงานที่โม่ยวิ่นไจเหรอ?"

ต่อหน้าผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิต เซียงโม่รู้สึกประหม่า

คำถามที่ไม่ได้ตั้งตัวทำให้นางเขินอาย ตอบเสียงเบา "คุณหนูชอบไปไหนมาไหนคนเดียว บ่าวเลยคอยช่วยงานจิปาถะ จะได้ปรนนิบัติแค่ตอนเช้ากับตอนเย็นเจ้าค่ะ"

แล้วนางก็นึกขึ้นได้ "อ้อ ขอบคุณคุณชายที่เป็นห่วง ช่วงนี้บ่าวอยู่ที่โม่ยวิ่นไจจริงๆ เจ้าค่ะ"

โจวหยวนพยักหน้า "ช่วงนี้โม่ยวิ่นไจขายดี น่าจะจ้างคนเพิ่มนะ อย่าให้เจ้าต้องเหนื่อยทุกวัน ยังเด็กอยู่ เดี๋ยวจะแย่เอา"

เซียงโม่จมูกแดงระเรื่อ ซาบซึ้งใจ "มะ... ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่เหนื่อยเลย คุณชายยังไม่นอนสิเจ้าคะที่เหนื่อย"

โจวหยวนถาม "เรื่องที่อวิ๋นโจว เจ้าคงตกใจแย่ ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง?"

"อื้อ!"

เซียงโม่พยักหน้าหนักแน่น "บ่าวไม่กลัวแล้ว! คุณชายจัดการพวกมันหมดแล้วนี่นา!"

พอนึกถึงเหตุการณ์นั้น นางก็ยังกลัวอยู่ แต่พอเห็นภาพคุณชายถือกระบี่ปกป้อง นางก็รู้สึกอุ่นใจ

"คุณชายมาหาคุณหนูเหรอเจ้าค่ะ?" เซียงโม่เพิ่งนึกได้

โจวหยวนพยักหน้า "ไปปลุกนางที มีเรื่องสำคัญมาก ไม่งั้นคงไม่มารบกวนดึกขนาดนี้"

"เจ้าค่ะ รอสักครู่นะเจ้าคะ"

เซียงโม่รีบวิ่งเข้าไป โจวหยวนนั่งรอที่ห้องโถง

ครู่ต่อมา ฉวี่หลิงในชุดนอนสีขาวบางเบา เดินหาวหวอดออกมาด้วยความงัวเงีย

นางนั่งลงตรงหน้าโจวหยวน สั่งเสียงดัง "เซียงโม่ ชงชามา เอาแบบน้ำเดือดจัดๆ เลยนะ ถ้าเรื่องที่ไอ้บ้านี่พูดไม่ใช่เรื่องสำคัญ ข้าจะสาดใส่หน้าเขา!"

เซียงโม่ปิดปากหัวเราะคิกคัก แล้ววิ่งไปชงชา

โจวหยวนยิ้ม "ดูท่าคุณหนูฉวี่จะอารมณ์บูดนะเนี่ย"

ฉวี่หลิงแค่นเสียง "ปกติข้าหลับยาก วันนี้ได้เจอน้องชิงอิง ดื่มไปนิดหน่อย กำลังหลับสบายเลย"

"เจ้ามาปลุกข้าแบบนี้ ต้องมีเหตุผลดีๆ นะ ไม่งั้นโดนสาดชาแน่"

โจวหยวนเคาะโต๊ะเบาๆ "เจ้าคิดยังไงกับคดีลอบสังหารผู้ตรวจการ?"

"เซียงโม่!"

ฉวี่หลิงตะโกน "เอาชามาเร็ว! จะสาดแล้ว! ไอ้บ้านี่มาหาตอนดึกเพื่อชวนคุยเรื่องสืบคดีเนี่ยนะ!"

เซียงโม่รีบยกชามาวาง ยิ้มแห้งๆ "คุณหนูดื่มแก้ง่วงก่อนเจ้าค่ะ"

ฉวี่หลิงจิบชา แล้วหันไปมองเซียงโม่ตาขวาง "สมกับเป็นผู้มีพระคุณนะ ไม่กล้าใช้น้ำเดือดจัดมาชง"

เซียงโม่หน้าแดง ก้มหน้าเงียบ

ฉวี่หลิงประชด "ดูท่าเจ้านายอย่างข้าจะสู้คุณชายโจวของเจ้าไม่ได้แล้ว ถ้าชอบเขานัก ก็ไปอยู่กับเขาเลยสิ ไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้เขาก็ได้"

"คุณหนู!"

เซียงโม่หน้าแดงก่ำ "บ่าวแค่กลัวคุณหนูลวกปากต่างหาก ไม่เกี่ยวกับคุณชายสักหน่อย"

ฉวี่หลิงหันไปหาโจวหยวน "เจ้าไปหลอกล่อเซียงโม่ของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่? เดี๋ยวนี้เข้าข้างเจ้าตลอดเลยนะ"

โจวหยวนยิ้ม "เซียงโม่ ไปพักผ่อนเถอะ ข้าขอคุยกับคุณหนูหน่อย"

เซียงโม่มองฉวี่หลิง อ้าปากจะพูดแต่ก็เงียบ

"ไปเถอะ คุณชายเจ้าสั่งแล้วนี่"

ฉวี่หลิงโบกมือ "ว่ามา มีเรื่องอะไร"

โจวหยวนถาม "ขอเปลี่ยนคำถาม เจ้ามองสถานการณ์ต้าจิ้นยังไง?"

ฉวี่หลิงทำหน้างง "จะมองยังไง? คำถามกว้างไป"

โจวหยวนถามต่อ "เจ้าคิดว่าต้าจิ้นจะอยู่ได้อีกกี่ปี? ตอนนี้ถือว่ารุ่งเรืองเข้มแข็งไหม?"

ฉวี่หลิงจิบชา คิดครู่หนึ่ง "แปลกจัง ทำไมมาถามข้าเรื่องพวกนี้ ข้าไม่ใช่ขุนนางสักหน่อย"

"แต่ต้าจิ้นตอนนี้จะเรียกว่ารุ่งเรืองได้ยังไง ทั้งข้าศึก โจรผู้ร้าย ภัยธรรมชาติ คนด่ากันทั้งเมือง"

นางนึกขึ้นได้ "อ้อ แล้วไหนจะเรื่องผู้ตรวจการตายอีก ได้ข่าวว่ามีคนจะก่อกบฏด้วยนี่"

โจวหยวนพยักหน้า "ดักปล้นเรือลำใหญ่ ฆ่าคนบนเรือหกสิบแปดศพ รวมทั้งองครักษ์เสื้อแพรสิบสองนายและผู้คุ้มกัน"

"หึ ต้องใช้คนกี่คนเนี่ย?"

ฉวี่หลิงเดา "อย่างน้อยก็ต้องร้อยคน!"

โจวหยวนส่ายหน้า "แค่ร้อยคนไม่มีทางฆ่าล้างบางได้ขนาดนั้น ต้องมีคนหนีรอดไปได้แน่ อย่าลืมว่าบนเรือมีแต่ยอดฝีมือ!"

"ข้ากล้าพูดเลยว่า ต้องใช้คนอย่างน้อยหกร้อยคน ถึงจะฆ่าได้หมดเกลี้ยง"

"การฆ่าขุนนางระดับผู้ตรวจการมีโทษประหารเก้าชั่วโคตร ถ้าสามารถรวบรวมคนหกร้อยคนมาร่วมทำเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ได้ คิดดูสิว่าคนบงการจะมีกองกำลังลับๆ อีกมากแค่ไหน น่ากลัวนะ"

โจวหยวนสรุป "การที่มีคนวางแผนกบฏในหลินอันเป็นเรื่องแน่นอน การฆ่าผู้ตรวจการแสดงว่าพวกเขาพร้อมแล้ว ไม่กลัวความแตกแล้ว"

"สถานการณ์ในหลินอันวิกฤตมาก อาจเกิดเหตุการณ์รุนแรงได้ทุกเมื่อ"

ฉวี่หลิงหน้าซีดเผือด เงียบไปนาน ก่อนจะกัดฟันพูด "ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้เรื่องวุ่นวายมันเยอะ"

โจวหยวนร่ายยาว "ทางเหนือพวกตาดรุกรานทุกปี ยึดเหลียวตงไปเกือบหมด มองโกลก็ลงใต้ กดดันชายแดนหนัก"

"ภาคกลางโจรผู้ร้ายอาละวาด ราชสำนักส่งทัพไปปราบหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ"

"ได้ข่าวว่าแถบจิงฉู่ตั๊กแตนระบาดหนัก ชาวบ้านนับล้านไม่มีกิน กลายเป็นผู้ลี้ภัย"

"สองปีมานี้หูโจว เหิงโจว แล้งจัด เก็บเกี่ยวไม่ได้เลย ชาวบ้านต้องขอทานประทังชีวิต อดตายเป็นเบือ"

"ชนกลุ่มน้อยก่อความวุ่นวาย หูหนาน กุ้ยโจว เสฉวน โดนหางเลขกันหมด"

โจวหยวนหยุดพักหายใจ แล้วเน้นเสียง "ทุกที่มีแต่สงคราม ทุกที่ต้องการทหาร ต้องการเงิน แต่ท้องพระคลังว่างเปล่า"

"ทำไงดี? ก็ต้องขึ้นภาษี!"

"ผลของการขึ้นภาษีคืออะไร? ชาวบ้านยิ่งอยู่ไม่ได้ ราชสำนักเสียมวลชน"

"ถ้าหลินอันก่อกบฏ เจ้อเจียงวุ่นวาย ระบบการเงินของประเทศจะพังพินาศ"

"ถึงตอนนั้น บ้านเมืองจะล่มสลาย ฟ้าดินจะถล่มทลาย"

ฉวี่หลิงหน้าซีดลงเรื่อยๆ จนทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนถามเสียงสั่น "ต้าจิ้น... แย่ขนาดนี้แล้วเหรอ?"

โจวหยวนลุกขึ้นตาม เรียกชื่อนางแผ่วเบา "หลิงเอ๋อร์"

ฉวี่หลิงสะดุ้ง มองโจวหยวนด้วยความตกใจ ถอยหลังกรูด

"เจ้า... เจ้า... ทำไมจู่ๆ เรียกข้าแบบนี้?" นางเริ่มทำตัวไม่ถูก

โจวหยวนพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "ข้าต้องการถือกระบี่สามศอก สร้างผลงานสะท้านโลก กอบกู้สถานการณ์วิกฤต ค้ำยันตึกที่กำลังจะพังทลาย ปกป้องแผ่นดินและราษฎร"

"ที่มาวันนี้ เพื่อมาประกาศปณิธานให้เจ้าฟัง"

"หลิงเอ๋อร์ ช่วยข้าด้วย"

ฉวี่หลิงจ้องมองโจวหยวนด้วยความตื่นตะลึง แววตาของเขาในตอนนี้ช่างเหมือนกับ...