บทที่ 99 ฟ้าถล่ม ดินทลาย จะไปทางไหนดี

ฉวี่หลิงกับเย่ชิงอิงไม่ได้เจอกันนาน กำลังคุยกันถูกคอ โจวหยวนกินข้าวเสร็จก็รีบขอตัวออกมา

เขาไม่ได้กลับไปที่กองพัน ที่นั่นหนวกหูเกินไป ตอนนี้เขาต้องการความสงบ

เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกพักที่เรือนรับรอง ให้จื่อหยวนปรนนิบัติอาบน้ำ

แก้มสาวน้อยแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เป็นสีสันที่งดงามที่สุดในโลก แต่นางมีความสุขมากกว่าเขิน เพราะในที่สุดท่านเขยก็ยอมให้นางปรนนิบัติ นางไม่ต้องลอยชายไร้ค่าเหมือนสาวใช้ถูกทิ้งอีกแล้ว

"เอาล่ะ ไปพักผ่อนเถอะ"

โจวหยวนเช็ดผมเปียกหมาดๆ รินชาให้ตัวเอง แล้วไล่จื่อหยวนไปพัก

จื่อหยวนที่คุ้นเคยกับการปรนนิบัติคนมาตั้งแต่เด็ก กะพริบตาถาม "ท่านเขยมีเรื่องไม่สบายใจหรือเจ้าคะ?"

โจวหยวนยิ้ม "รู้ได้ยังไง?"

จื่อหยวนเอียงคอ "ท่านเขยวันนี้ผิดปกติ ปกติไม่ยอมให้ข้าปรนนิบัติ แต่วันนี้ไม่เพียงยอม ยังพูดน้อยลง เงียบขรึม เหมือนกำลังใช้ความคิดเจ้าค่ะ"

โจวหยวนลูบหัวนาง "รีบไปพักเถอะ"

"ยังหัวค่ำอยู่เลยเจ้าค่ะ"

จื่อหยวนเสียงอ่อน "ข้าพักอยู่เรือนข้าง มีอะไรเรียกข้าได้นะเจ้าคะ"

นางยิ้มหวาน ก่อนจะเดินย่องออกไป

โจวหยวนถอนหายใจเบาๆ มองน้ำชาสีเข้มในถ้วย ใบชาหนาเตอะ แช่นานจนเข้มข้น

จิบคำแรก รสขมฝาดบาดลิ้น จนโคนลิ้นสั่นระริก

ใจเขาสับสนวุ่นวาย เพราะพบว่าความเข้าใจที่มีต่อโลกนี้คลาดเคลื่อนไปอย่างมหันต์ แผนการทั้งหมดจึงต้องถูกรื้อใหม่

แผนเดิมคือ ค่อยๆ ไต่เต้าตามจังหวะ พอถึงจุดที่เหมาะสมก็ลาออกไปใช้ชีวิตสงบสุขกับจ้าวเจียนเจีย

แผนนี้มีพื้นฐานอยู่บนสมมติฐานที่ว่า ราชวงศ์ต้าจิ้นยังมั่นคงพอสมควร ไม่เกิดสงครามใหญ่โต ประชาชนที่มีฐานะและเศรษฐกิจดีสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้

แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว

ถ้าจลาจลที่อวิ๋นโจวเป็นแค่อุบัติเหตุ การตายของผู้ตรวจการเจ้อเจียงก็คือสัญญาณว่าต้าจิ้นกำลังจะล่มสลาย ฟ้าดินกำลังจะถล่ม

นั่นหมายความว่า ต่อให้เป็นชนชั้นสูงที่มีเงินทองและฐานะ ก็ไม่อาจเอาตัวรอดได้ในไฟสงคราม

นี่เป็นสถานการณ์ที่โจวหยวนไม่อยากเห็น

ในฐานะคนเจนโลกที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาทุกชนชั้น โจวหยวนคำนวณรอบคอบ ไม่เคยมองโลกในแง่ดีเกินจริง

เขาต้องการกุมชะตาชีวิตไว้ในมือตัวเอง

แต่เมื่อชะตาเมืองถึงฆาต ฟ้าดินถล่ม จะไปคุมชะตาตัวเองได้ยังไง?

ประเมินพลาด! พลาดมหันต์!

นึกว่าต้าจิ้นจะยื้อไปได้อีกหลายสิบปี ไม่นึกว่าจะวิกฤตถึงขีดสุดขนาดนี้!

ทุกอย่างเปลี่ยนไป แผนเดิมใช้ไม่ได้แล้ว

ตอนนี้เหลือทางเลือกแค่สามทาง!

ทางแรก พาครอบครัวอพยพไปนันยาง ไปอยู่มาเก๊า ไต้หวัน หรือล่องเรือไปอันหนาน สยาม หนีภัยสงคราม

ทางที่สอง อยู่ต้าจิ้นต่อ ปล่อยชีวิตล่องลอยไปตามชะตากรรมในยุคกลียุค

แต่ลูกหลานมังกร สายเลือดบรรพชน จะให้หนีหัวซุกหัวซุนไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองได้ยังไง! แถมภาษาไม่รู้เรื่อง อากาศไม่คุ้นเคย อาจจะน่ากลัวกว่าสงครามเสียอีก

จ้าวเจียนเจียมีพ่อแม่ เซวียหนิงเยว่ก็มีครอบครัว พวกนางคงไม่ยอมหนีไปกับเขา คนที่จะตามไปได้คงมีแค่ไฉ่หนีผู้โง่เขลาเท่านั้น

แต่ถ้าอยู่ต้าจิ้นต่อ รอรับชะตากรรม ก็ทำใจลำบาก เขารู้ประวัติศาสตร์ดี รู้ว่า "ความอัปยศแห่งจิงคัง" มันเจ็บปวดแค่ไหน

ถ้าบ้านเมืองไปถึงจุดนั้นจริงๆ มันน่าอับอายขายขี้หน้าบรรพบุรุษ

สองทางแรกดูจะไม่ใช่ทางออกที่ดี

แล้วทางที่สามล่ะ?

ทางที่สามอยู่ที่ไหน?

ทางที่สาม... ใช้ประสบการณ์โชกโชนในวงราชการหลายสิบปี และความรู้ประวัติศาสตร์ห้าพันปีที่สั่งสมมา กอบกู้สถานการณ์ พลิกฟ้าน้ำคว่ำแผ่นดินได้หรือไม่?

คิดได้ดังนั้น โจวหยวนตัวสั่นสะท้าน ไฟในกายลุกโชน เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน

ฟ้าจะถล่ม แผ่นดินจะจม ในฐานะลูกหลานมังกร ผู้เปี่ยมด้วยภูมิปัญญา ทำไมถึงไม่กล้า "ปะชุนท้องฟ้า" กอบกู้สถานการณ์!

"จื่อหยวน! จื่อหยวน!"

โจวหยวนตะโกนลั่น

จื่อหยวนรีบวิ่งมา ขยี้ตา "ท่านเขย ยังไม่นอนอีกเหรอเจ้าคะ?"

โจวหยวนชะงัก มองออกไปนอกหน้าต่าง พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นกลางฟ้า เข้ายามสามแล้ว

เขาหันกลับมามองจื่อหยวน หรี่ตาถาม "ตอนจลาจลที่อวิ๋นโจว เจ้าก็อยู่ด้วย ทำไมตอนนั้นไม่พาคุณหนูหนีไป?"

"คะ?"

จื่อหยวนงงที่จู่ๆ ก็ถามเรื่องนี้ ยิ้มขื่น "คนร้ายเต็มเมืองไปหมด จะหนีไปไหนได้ล่ะเจ้าคะ?"

"อีกอย่าง คุณหนูกับฮูหยินติดอยู่ในตึกใหญ่ ข้าจะหนีไปคนเดียวได้ยังไง"

โจวหยวนยิ้ม "ไม่กลัวตายเหรอ?"

จื่อหยวนตอบ "กลัวสิเจ้าคะ แต่ก็หนีไม่ได้ คุณหนูรักข้าเหมือนน้องสาว ข้ายอมตายพร้อมคุณหนูดีกว่า"

"ต่อให้ตาย ข้าก็เป็นผีตระกูลจ้าว"

โจวหยวนลุกขึ้นยืน

เขาไม่พูดอะไร ผลักประตูเดินออกไปข้างนอก

ลานบ้านยามดึกเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงร้องระงม แสงจันทร์สาดส่องดั่งสายน้ำ อาบไล้ผืนดินเป็นสีเงิน

ต้นสนเก่าแก่เขียวชอุ่ม ต้นไทรแผ่กิ่งก้านสาขา แผ่นดินอันกว้างใหญ่ ขุนเขาและสายน้ำอันงดงาม

"ความตายยังไม่กลัว จะกลัวความยากลำบากอะไร"

"ฟ้าถล่มกู้ยาก อย่างมากก็แค่เอาตัวเจ็ดศอกฝังดิน มาจากไหนก็กลับไปที่นั่น แค่นั้นเอง"

โจวหยวนหันกลับมามองจื่อหยวน ยิ้ม "ไปปลุกหมิงรุ่ย ให้เขาออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ส่งจดหมายให้ข้า"

"หา?"

จื่อหยวนตาโต "ตอนนี้เลยเหรอเจ้าคะ!"

โจวหยวนยิ้มบางๆ "สงสารเขาหรือไง?"

"เปล่านะ! พูดบ้าๆ!"

จื่อหยวนกระทืบเท้า "ข้าเป็นคนของท่านเขยนะเจ้าคะ!"

"ไปเถอะ เรื่องด่วน"

พูดจบ โจวหยวนกลับเข้าห้อง ปูระดาษ ฝนหมึก จรดพู่กันเขียนทันที

"กราบเท้าพ่อตา ลูกเขยได้พบกับเจ้าหน้าที่สำนักฝ่ายในเมื่อบ่ายวันที่สิบเจ็ดเดือนเจ็ด ได้ทราบความลับสุดยอด ผู้ตรวจการมณฑลเจ้อเจียง หวงเหิง ถูกลอบสังหารเสียชีวิตเมื่อวันที่ยี่สิบสองเดือนหก บนเรือในคลองขุด พร้อมคนบนเรือนับสิบ รวมถึงองครักษ์เสื้อแพร ตายเรียบ"

"ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ระดับสอง เสาหลักของราชสำนัก จบชีวิตกลางคลอง ฮ่องเต้ทรงกริ้วแต่ไม่ประกาศข่าว เป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่ง"

"สถานการณ์ต้าจิ้นในระยะหลังน่าเป็นห่วง ทิศเหนือมีตาดและมองโกลคอยรุกราน ภายในมีโจรผู้ร้ายปราบไม่หมด"

"ทิศใต้ชนกลุ่มน้อยกำเริบเสิบสาน ชายฝั่งมีการลักลอบค้าของเถื่อน ภัยแล้ง น้ำท่วม ตั๊กแตนระบาด ทั่วหล้าเดือดร้อน"

"บ้านเมืองวุ่นวาย ราษฎรอดอยาก มองจากจุดเล็กเห็นภาพใหญ่ ฟ้ากำลังจะถล่ม ตึกกำลังจะพัง"

"ข้าเกิดมาจน เป็นเพียงเขยแต่งเข้าบ้าน แต่ก็ได้ร่ำเรียนมาแต่เด็ก ท่องจำคำสอนปราชญ์ได้ขึ้นใจ ปรารถนาจะใช้ความรู้ความสามารถและปณิธานอันยิ่งใหญ่ กอบกู้สถานการณ์ พลิกฟื้นแผ่นดิน แม้ตายก็ไม่เสียใจ"

"ท่านพ่อตาเคยเข้าเฝ้าฮ่องเต้ สอบได้จอหงวน ย่อมมีปณิธานเพื่อแผ่นดิน"

"บัณฑิตอย่างเรา จะทนนั่งดูบ้านเมืองล่มสลาย ประชาชนเดือดร้อนได้อย่างไร?"

"จึงกราบขอท่านพ่อตาช่วยเหลือข้า รวบรวมแผ่นดินนี้ให้เป็นปึกแผ่น สร้างกำแพงทองแดงกำแพงเหล็กปกป้องบ้านเมือง!"

เขียนจบ โจวหยวนถอนหายใจยาว รู้สึกโล่งไปทั้งตัว

สิ่งที่ยากที่สุดในโลก คือการตัดสินใจ

เพราะ "การตัดสินใจ" หมายถึงทิศทาง

โจวหยวนดีใจที่ตัวเองยังคงมีสติสัมปชัญญะแจ่มใสที่สุดในสถานการณ์ที่สับสนวุ่นวายที่สุด และตัดสินใจได้ตรงตามเจตจำนงของตัวเองที่สุด

ต่อให้สุดท้ายการตัดสินใจนี้จะผิดพลาด แต่ถ้ามันตรงกับใจตัวเอง ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ

แต่คนเราเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ต้องทุ่มเทให้สุดกำลัง

เดิมพันด้วยชะตากรรม เดิมพันด้วยแผ่นดิน เดิมพันด้วยวิถีทางของตน

จะเกียจคร้านไม่ได้

โจวหยวนหันกลับไปมองเรือนพักไกลๆ ที่นั่นไม่มีแสงไฟแล้ว มีแต่ความมืดมิด

แต่โจวหยวนรู้ดีว่า ที่นั่นมีแสงสว่างของเขาอยู่