บทที่ 98 วิกฤตการณ์หลินอัน

เจ้อเจียง แหล่งอู่ข้าวอู่น้ำของแผ่นดิน ศูนย์กลางการค้าอันมั่งคั่ง ถุงเงินถุงทองของราชวงศ์ต้าจิ้น

ผู้ที่จะมาดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการมณฑลเจ้อเจียงได้ ย่อมต้องเป็นขุนนางคนสำคัญของราชสำนัก เสาหลักของประเทศ และเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ ความสามารถ ประสบการณ์ ภูมิหลัง และชาติตระกูล ต้องเพียบพร้อมทุกด้าน

หากทำผลงานได้ดีที่เจ้อเจียง เมื่อหมดวาระ ย่อมได้เข้าสู่สภาขุนนางอย่างแน่นอน

ดังนั้น แม้ตำแหน่งผู้ตรวจการมณฑลเจ้อเจียงจะเป็นเพียงขุนนางขั้นสองรอง แต่กลับหอมหวานยิ่งกว่าขุนนางขั้นสองเอกทั่วไป เพราะมีอำนาจที่แท้จริงและอยู่ใกล้สภาขุนนางเพียงเอื้อมมือ

ขุนนางระดับนี้ถูกสังหาร พร้อมองครักษ์เสื้อแพรทั้งทีม... เท่ากับเป็นการประกาศว่ามีขั้วอำนาจใหญ่กำลังจะก่อกบฏ

เพราะต่อให้เป็นการแก่งแย่งอำนาจที่รุนแรงที่สุด ก็ไม่มีทางรุนแรงถึงขั้นนี้ ไม่มีฮ่องเต้องค์ไหนยอมให้เกิดขึ้นแน่

ด้วยความที่ตระหนักถึงความร้ายแรง ทั้งสามคนจึงเงียบกริบ พยายามซึมซับข้อมูล

ผ่านไปเนิ่นนาน ฉวี่หลิงถึงถอนหายใจ "น่ากลัวจริงๆ เมืองหลินอันที่รุ่งเรืองกลับเกิดคดีสะเทือนขวัญขนาดนี้ ที่สำคัญคือข่าวไม่รั่วไหลเลย"

โจวหยวนยิ้มขื่น "ถ้าข่าวรั่วออกไป ป่านนี้แผ่นดินลุกเป็นไฟแล้ว"

เย่ชิงอิงกล่าว "เหตุเกิดตอนเที่ยง บ่ายวันนั้นสำนักฝ่ายในก็เข้าควบคุมพื้นที่ทันที ศพและหลักฐานถูกยึด ผู้รู้เห็นถูกกักบริเวณ ปิดข่าวเงียบ"

"พิราบสื่อสารส่งข่าวถึงเมืองหลวง ฝ่าบาททรงกริ้วหนัก ระดมกำลังสำนักฝ่ายในสืบสวนคดีนี้ และกันองครักษ์เสื้อแพรออกไปจนหมด"

"หัวหน้าสำนักของเราเดินทางมาหลินอันด้วยตัวเอง เพื่อคุมคดี..."

พูดถึงตรงนี้ เย่ชิงอิงกระซิบเสียงเบา "ท่านหัวหน้านำกระบี่อาญาสิทธิ์และราชโองการลับจากฝ่าบาทมาด้วย พร้อมกับตราพยัคฆ์สั่งการทหารที่จินหลิง กองทัพสี่หมื่นนายเตรียมพร้อมรบ รอคำสั่งเคลื่อนพลตลอดเวลา"

ฉวี่หลิงสูดหายใจลึก เสียงสั่นเครือ "หายนะ... หายนะครั้งใหญ่แน่ ฝ่าบาทถึงขั้นไม่ไว้ใจทหารในเจ้อเจียงเลยหรือ?"

พี่เขยของนางเป็นลูกชายผู้บัญชาการทหารมณฑลเหลียงเจียง นางย่อมกังวลเป็นธรรมดา

โจวหยวนยิ้ม "ศิษย์พี่รองรู้ข้อมูลลึกขนาดนี้ แสดงว่าตำแหน่งไม่ธรรมดาแล้วสินะ!"

เย่ชิงอิงยิ้มอย่างภูมิใจเล็กน้อย "ท่านหัวหน้าไว้ใจข้าเท่านั้นแหละ ทำเพื่อฝ่าบาททั้งนั้น"

ฉวี่หลิงถามเสียงเบา "น้องชิงอิง ครั้งนี้ฝ่าบาทจะรับมือยังไง มีคนคิดก่อกบฏเลยนะ"

ที่ถามแบบนี้เพราะคนทั่วหล้ารู้ดีว่าจักรพรรดินีอ่อนแอ เซ็นสัญญาสงบศึกที่เสียเปรียบอยู่บ่อยครั้ง แถมยังปล่อยให้ชนกลุ่มน้อยทางใต้ขยายอิทธิพล

ฮ่องเต้องค์นี้โดนด่าเช้าเย็น

มีแต่คนในราชสำนักเท่านั้นที่รู้ว่า ต้าจิ้นที่ยืนยงมาสี่ร้อยปีนั้นผุพังเกินเยียวยา จักรพรรดินีไม่อาจกอบกู้ได้ทัน

พระองค์ทำเต็มที่แล้ว แต่ไม่มีทางทำให้ดีได้ดั่งใจ

"ฆ่า!"

เย่ชิงอิงตอบเสียงเย็น "ไม่ว่าจะยังไง คำสั่งที่สำนักฝ่ายในได้รับคือฆ่า! ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับการกบฏ ฆ่าให้เหี้ยน!"

ฉวี่หลิงตัวสั่น "รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

โจวหยวนยิ้มเรียบๆ "เจ้อเจียงเป็นถุงเงินถุงทองของราชสำนัก หลายปีมานี้ท้องพระคลังร่อยหรอ ใครกล้าแตะต้องเจ้อเจียง ก็เท่ากับเอามีดมาจ่อคอหอยฝ่าบาท"

ฉวี่หลิงสงสัย "แต่... ใครจะกล้าก่อกบฏ? อันหนานโหวไม่มีอำนาจ ไม่มีทหารในมือ"

"คงไม่ใช่ผู้บัญชาการทหารมณฑลเหลียงเจียงหรอกนะ? นั่นมันเกินไปหน่อย ตระกูลขุนนางสี่รุ่น เป็นถึงกั๋วกง (Duke) ไม่มีเหตุผลต้องทำแบบนั้น!"

โจวหยวนไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น ถามว่า "ศิษย์พี่ คดีคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"

เย่ชิงอิงถอนหายใจ "คืบหน้าช้ามาก นี่ก็เกือบเดือนแล้ว พวกเรายัง..."

พูดถึงตรงนี้ นางชะงัก ตาเป็นประกาย จ้องโจวหยวนเขม็ง

โจวหยวนหดคอหนี "มีอะไรก็พูดสิ อย่าทำหน้าแบบนั้น"

เย่ชิงอิงพูด "ข้าจำได้ว่าเจ้าเป็นยอดนักสืบ!"

โจวหยวนโบกมือ "แต่ข้าเป็นคนขององครักษ์เสื้อแพร ตอนนี้เป็นนายกองร้อยฝ่ายตรวจสอบกองพันหลินอัน เจ้าบอกเองว่าคดีนี้กันองครักษ์เสื้อแพรออกไป"

เย่ชิงอิงลังเล คิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ครั้งนี้ฝ่าบาทให้อำนาจเต็มที่ ขอแค่หาความจริงให้เจอ ช่างเถอะ ข้าจะกลับไปขออนุญาตท่านหัวหน้าก่อน"

โจวหยวนแย้ง "ข้ายังไม่ได้ตกลงเลยนะ..."

"ไม่ตกลงก็ต้องตกลง!"

เย่ชิงอิงกัดฟัน "นี่เป็นเรื่องความมั่นคงของชาติ เจ้ากล้าไม่ช่วยเหรอ?"

โจวหยวนยิ้มกวน "เรื่องบ้านเมืองเกี่ยวอะไรกับข้า ข้าแค่อยากเลื่อนขั้นรวยทางลัด เรื่องกบฏข้าไม่กล้ายุ่งหรอก"

"เจ้า!"

เย่ชิงอิงถลึงตา "กล้าพูดแบบนี้? ไม่กลัวข้าจับหรือไง?"

โจวหยวนสวน "ข้าก็เป็นองครักษ์เสื้อแพร ข้าก็มีอำนาจจับคนเหมือนกัน"

"พอเถอะๆ อย่าทะเลาะกันเลย"

ฉวี่หลิงรีบห้ามทัพ "โจวหยวน เจ้ากับชิงอิงเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน แถมยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เจ้าควรช่วยนะ"

เย่ชิงอิงพยักหน้าหงึกๆ

ฉวี่หลิงเสริม "น้องชิงอิง โจวหยวนสังกัดองครักษ์เสื้อแพร ถ้าเขาช่วยเจ้า ก็เท่ากับทรยศหน่วยงาน เจ้าคิดเรื่องนี้หรือยัง?"

เย่ชิงอิงชะงัก ลืมนึกเรื่องนี้ไปเลย ถ้าเขารู้รูปคดีแล้วเอาไปบอกองครักษ์เสื้อแพรจะทำยังไง!

ฉวี่หลิงเสนอ "เอาอย่างนี้ โจวหยวนปลอมตัวเป็นเพื่อนของข้า ใช้ฐานะนี้ช่วยน้องชิงอิง"

"ส่วนน้องชิงอิง เจ้าก็แสดงน้ำใจหน่อย ให้ผลประโยชน์โจวหยวนบ้าง ให้เขาช่วยสืบคดีแบบลับๆ"

"แบบนี้ก็วินวินทั้งสองฝ่าย!"

เย่ชิงอิงคิดดูแล้ว นางก็ได้ประโยชน์ เลยยิ้มตาหยี "ศิษย์น้องเล็ก เจ้าคงไม่ปฏิเสธนะ?"

โจวหยวนทำหน้าจริงจัง "เรื่องบ้านเมือง ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ แต่ศิษย์พี่รองจะให้อะไรข้าเป็นรางวัลล่ะ? ข้าไม่ขาดเงินนะ"

เย่ชิงอิงอึ้ง นึกไม่ออกว่าจะให้อะไรดี เลยถามกลับ "เจ้าอยากได้อะไร?"

โจวหยวนยิ้ม "ถ้าข้าขออะไร ศิษย์พี่จะให้ไหมล่ะ?"

เย่ชิงอิงเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ หน้าเปลี่ยนสี ลุกพรวด มือจับด้ามดาบ

นางถามเสียงเย็น "เจ้าอยากได้อะไร!"

"ข้าอยากได้ศิษย์พี่..."

พูดถึงตรงนี้ โจวหยวนเปลี่ยนเรื่อง "ข้าอยากได้ชุดที่ศิษย์พี่ใส่อยู่"

เย่ชิงอิงถอนหายใจโล่งอก "ดีที่เจ้ารู้จักกาละเทศะ ไม่งั้นวันนี้ข้าเล่นงานเจ้าแน่"

โจวหยวนยิ้ม "ใครจะกล้าพูดจาเหลวไหลล่ะ ข้าต้องขอบคุณศิษย์พี่ที่ให้ข้อมูลด้วยซ้ำ"

เย่ชิงอิงเชิดหน้า "รู้ก็ดี ข้อมูลพวกนี้ข้าอุตส่าห์ขอจากท่านหัวหน้ามา ไม่ง่ายเลยนะ"

ฉวี่หลิงตัดบท "เอาล่ะ ข้าเตรียมอาหารและเหล้าไว้แล้ว กินไปคุยไปดีกว่า"

"ไม่ได้เจอน้องชิงอิงตั้งนาน วันนี้มาเจอกันทั้งที ต้องดื่มฉลองหน่อย"

เย่ชิงอิงหัวเราะคิกคัก "นานที่ไหน สี่เดือนก่อนข้ายังมาหาเจ้าที่หลินอันอยู่เลย"

"สี่เดือนก็นานแล้วย่ะ"

ฉวี่หลิงลากนางออกไป

โจวหยวนค่อยๆ ลุกขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ

ผู้ตรวจการมณฑลเจ้อเจียงตายแล้ว สถานการณ์รุนแรงกว่าที่คิด หลินอันกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่

ตอนนี้การสืบเรื่องบ่อนพนันทางทิศใต้กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย เรื่องใหญ่จริงๆ คือคดีฆาตกรรมผู้ตรวจการ

ประเด็นคือ ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว!

จักรพรรดินีคงต้านทานแรงกดดันไม่ไหวแล้วแน่!

ถ้าขุนนางใหญ่ฝ่ายต่างๆ รู้เรื่องการตายของผู้ตรวจการ ต้องถวายฎีกาให้ส่งผู้ตรวจการคนใหม่มาแน่ และหลินอันก็จะเกิดการกบฏ

ความกังวลทั้งหมดอาจเกิดขึ้นในชั่วพริบตา!

บางทีการก่อกบฏ อาจจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันนี้

เมื่อคิดได้ดังนี้ โจวหยวนก็หนาวสะท้านไปทั้งตัว ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง