บทที่ 97 ความลับสวรรค์

หกวันก่อนเขาไหว้วานให้ฉวี่หลิงสืบประวัติลู่หานซิงและเย่เหมี่ยน ดูเหมือนข้อมูลของเย่เหมี่ยนจะไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ แต่ข้อมูลของลู่หานซิงนั้นจำเป็นต้องใช้ เจ้านั่นประจำอยู่ที่หลินอันมาหลายปี มีพรรคพวกมากมาย เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เกี่ยวพันกับบ่อนพนัน ต้องกำจัดให้พ้นทางก่อน

"ลู่หานซิงระมัดระวังตัวมาก การใช้เงินใช้ทองก็ไม่ฟุ่มเฟือย หาจุดอ่อนจับผิดได้ยาก" ฉวี่หลิงพาโจวหยวนเดินเข้าไปข้างใน พลางเล่า "แต่เพื่อนของข้าคนนี้สถานะพิเศษ เลยบังเอิญมีข้อมูลของเขาพอดี แค่นางอารมณ์ไม่ค่อยดี โดยเฉพาะกับผู้ชาย เจ้าต้องระวังปากหน่อยนะ"

"ถ้าไปทำให้โกรธ ข้าช่วยไม่ได้นะ" โจวหยวนพยักหน้า "วางใจเถอะ คนของสำนักฝ่ายในอารมณ์แปรปรวนเป็นเรื่องปกติ ข้ารับรองจะดูแลอย่างดี" ฉวี่หลิงกลอกตา "พูดจาเหมือนจะทำมิดีมิร้ายเขาเลยนะ นางเป็นคนอวิ๋นโจวเหมือนกัน ไม่แน่อาจจะนับญาติกับเจ้าก็ได้"

"อ้อ คนอวิ๋นโจวเหรอ" โจวหยวนพยักหน้า แล้วจู่ๆ ก็ชะงัก ตาโต "ผู้หญิง? คนอวิ๋นโจว? สำนักฝ่ายใน?" ฉวี่หลิงสงสัย "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" โจวหยวนถาม "อย่าบอกนะว่านางแซ่เย่..."

"เอ๊ะ เจ้ารู้ได้ไง? เฮ้ย! โจวหยวน อย่าผลีผลามเข้าไป!" ฉวี่หลิงรีบร้องเตือน "เดี๋ยวจะไปทำให้โกรธจริงๆ หรอก!"

"โกรธบ้าบออะไรล่ะ!"

โจวหยวนเดินจ้ำอ้าว ผลักประตูเข้าไปทันที แล้วก็เจอเงาร่างที่คุ้นเคย หญิงสาวสวมชุดบุรุษ รูปร่างเพรียวบาง คอระหง ขาวผ่อง เครื่องหน้าสวยคม ดวงตาเย็นชาแฝงความเฉียบคม ผมรวบสูงดูทะมัดทะแมง เย่ชิงอิง หันมามองโจวหยวนพอดี ขมวดคิ้วสงสัย "เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" ฉวี่หลิงวิ่งตามมาหอบแฮก "เอ๊ะ? พวกเจ้ารู้จักกันเหรอ?" โจวหยวนเดินเข้าไปหาเย่ชิงอิง ถามเสียงเครียด "ตอนนั้นทำไมถึงรีบร้อนไปนัก ไม่ทิ้งจดหมายไว้สักฉบับ?" เย่ชิงอิงตอบ "คำสั่งจากเบื้องบนด่วนมาก ภารกิจสำคัญ ไม่อาจชักช้า" พูดจบ นางเหมือนนึกขึ้นได้ว่าควรทำตัวเข้มแข็ง เลยเลิกคิ้วถาม "แล้วทำไมข้าต้องทิ้งจดหมายไว้ให้เจ้าด้วย!" โจวหยวนยิ้ม "ศิษย์พี่หญิงรอง พูดแบบนี้มันแล้งน้ำใจไปหน่อยนะ เราเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา จำตอนที่เราอยู่ในห้องที่หอร้อยบุปผา..."

"เพล้ง!" ถ้วยชาถูกปาลงพื้นแตกกระจาย เย่ชิงอิงลุกพรวด หน้าแดงก่ำ ตวาดลั่น "หุบปาก! ห้ามพูดถึงเรื่องนั้นอีกตลอดกาล!" โจวหยวนกำลังจะแซวต่อ แต่เย่ชิงอิงขู่ "ไม่งั้นเจ้าจะไม่มีวันได้ข้อมูลของลู่หานซิงกับเย่เหมี่ยนแม้แต่ตัวอักษรเดียว"

โจวหยวนรีบทำหน้าจริงจัง ดึงเย่ชิงอิงให้นั่งลง หัวเราะแห้งๆ "ศิษย์พี่อย่าเพิ่งโกรธสิ ข้าแค่ปากพล่อยไปหน่อย ช่วงนี้ท่านไปไหนมา อยู่หลินอันตลอดเลยเหรอ? มีภารกิจใหญ่อะไรเหรอ!" มือศิษย์พี่รองนุ่มนิ่มจังแฮะ เย่ชิงอิงไม่ทันสังเกต ตอบเสียงเข้ม "ภารกิจของข้าเจ้าอย่ารู้ดีกว่า เอาเป็นว่าข้าอยู่หลินอันมาตลอดก็แล้วกัน" โจวหยวนกำลังจะพูดต่อ แต่ก็ได้ยินเสียงของแตกอีก แม่งเอ้ย วันนี้ถ้วยชามันทำผิดอะไร ใครๆ ก็รุมปามัน "ข้าถามว่าทำไมพวกเจ้าถึงรู้จักกันมาก่อน แล้วทำไมไม่บอกข้า เป็นใบ้กันหรือไง!" ฉวี่หลิงโกรธจัด การถูกเมินนี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ โจวหยวนรีบยิ้ม "หลิงเอ๋อร์ ชิงอิงคือศิษย์พี่หญิงรองของข้าเอง เรารักกันเหมือนพี่น้อง สนิทสนมกลมเกลียวเชียวล่ะ" เย่ชิงอิงโกรธ "อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ความหมายของคำว่าสนิทสนมกลมเกลียวนะ!" ฉวี่หลิงก้มหน้า บ่นอุบ "อย่ามาเรียกข้าว่าหลิงเอ๋อร์ ขนลุก" โจวหยวนตัดบท "ข้าหมายถึง คนกันเองทั้งนั้น พูดได้เต็มที่เลย" เย่ชิงอิงไม่รับมุก หันไปถามฉวี่หลิง "ทำไมเจ้าถึงมาขลุกอยู่กับคนพรรค์นี้? หมอนี่มันผีบ้ากามชัดๆ!" นี่มันใส่ร้ายป้ายสีชัดๆ! ข้าไปบ้ากามตอนไหน... เออ เชิญด่าต่อเลย โจวหยวนกุมขมับเงียบกริบ ฉวี่หลิงงง "เขาเป็นคนเขียน 'สามก๊ก' ไง!" เย่ชิงอิงแค่นเสียง "มิน่าล่ะ นักพรตหยวนอี้ ข้าว่าชื่อคุ้นๆ!"

แล้วสองสาวก็เริ่มเมาท์มอย เล่าวีรกรรมของโจวหยวนให้กันฟัง เย่ชิงอิงบอกว่าโจวหยวนบ้ากาม ฉวี่หลิงก็เสริมว่าโจวหยวนหน้าเงิน รับส่งมุกกันโบ๊ะบ๊ะ จนโจวหยวนกลายเป็นคนเลวทรามต่ำช้าสมควรตาย โจวหยวนลองคำนวณดูเล่นๆ ตามกฎหมายต้าจิ้น ข้อหาที่สองสาวพูดมา โทษประหารเจ็ดชั่วโคตร เนรเทศไปกี่ชาติก็ไม่พอ "เฮ้ยๆ พวกเจ้าพอได้แล้วมั้ง" โจวหยวนทนไม่ไหว ต้องขัดจังหวะ "ข้าไปข่มขืนใครตอนไหน? ข้าไปจับใครกดน้ำตายตอนไหน? ข้าไปก่อกบฏตอนไหน? เย่ชิงอิง พูดให้เคลียร์นะ!" เย่ชิงอิงเชิดหน้า "ครั้งแรกที่เจอกัน ข้าไม่ได้ไปจับเจ้าข้อหาฆ่าคนตายหรือไง? ตอนงานชุมนุมกวี เจ้าไม่ได้ผลักหลิวเจ๋อตกน้ำหรือไง? เจ้าไม่ได้ไปมั่วสุมกับนางมารหอร้อยบุปผาหรือไง?" โจวหยวนหันไปจ้องฉวี่หลิง "คุณหนูฉวี่ ข้าไปหลอกเงินใครตอนไหน? ข้าไปนอกใจภรรยาตอนไหน?" ฉวี่หลิงเอียงคอ "ค่าต้นฉบับข้าจ่ายให้สองเท่า แล้วเจ้าก็ไปกุ๊กกิ๊กกับเซวียหนิงเยว่ทรยศจ้าวเจียนเจีย" โจวหยวนกลอกตา "พอเถอะแม่คุณทั้งสอง จะยัดข้อหาอะไรให้ข้านักหนา ข้ารับไม่ไหวแล้ว"

"เข้าเรื่องเถอะ ข้อมูลของลู่หานซิงเอามาไหม? ศิษย์พี่คนดี รีบเอามาให้ข้าเถอะ" เย่ชิงอิงตัวสั่น ขมวดคิ้ว "พูดดีๆ อย่ามาเรียกมั่วซั่ว"

ฉวี่หลิงปิดประตู ทั้งสามคนนั่งล้อมวง เย่ชิงอิงเริ่มเล่า "ลู่หานซิง ชื่อรอง อวิ๋นถูคนเมืองเหิงโจวตระกูลบัณฑิต"

"ตอนเด็กเรียนเก่ง มีพรสวรรค์ หกขวบตระกูลตกต่ำ พ่อโดนข้อหาลักลอบค้าใบชาและเครื่องเคลือบ ถูกเนรเทศแล้วตายระหว่างทาง"

"แม่แต่งงานใหม่ เขาไปอยู่กับพ่อเลี้ยง เริ่มฝึกยุทธ์ สุดท้ายเข้าเป็นสายลับให้องครักษ์เสื้อแพร แล้วไต่เต้าขึ้นมาเรื่อยๆ"

"จากสายลับขึ้นมาเป็นรองหัวหน้ากองพัน ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบปี ทั้งที่ไม่มีเบื้องหลัง ถือเป็นตัวแปรประหลาด" ตัวแปรประหลาด? โลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญหรอก มีแต่เหตุผลที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เท่านั้นแหละ โจวหยวนถามเสียงเข้ม "การเลื่อนขั้นสำคัญๆ ต้องมีผลงาน เขาทำได้ยังไง?" เย่ชิงอิงตอบ "จากสายลับเป็นองครักษ์ธรรมดา เขาแจ้งเบาะแสการทุจริตของนายอำเภอเหิงหยาง พร้อมหลักฐานมัดตัว"

"ตอนขึ้นเป็นนายกองเขาแฝงตัวเข้าไปในค่ายโจรปีกว่า วาดแผนที่กับดักและทางหนีทีไล่ จนทางการกวาดล้างได้สำเร็จ" โจวหยวนหรี่ตา "ตำแหน่งนายกอง คือเพดานของคนธรรมดาแล้ว สูงกว่านี้หาโอกาสสร้างผลงานยาก" เย่ชิงอิงแค่นหัวเราะ "แต่ปีถัดมา เขาเปิดโปงคดีลักลอบค้าของเถื่อนรายใหญ่ จนได้เลื่อนเป็นนายกองร้อย"

"ขยันขันแข็งอยู่ไม่กี่ปี เขาก็ทลายบ่อนพนันที่ใหญ่ที่สุดทางทิศใต้ของหลินอัน ขุนนางหลายสิบคนโดนจับ"

"ตั้งแต่นั้นมา เขาได้รับแต่งตั้งเป็นกรณีพิเศษให้เป็นรองหัวหน้ากองพัน"

โจวหยวนเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนถาม "ปีที่เขาเปิดโปงคดีของเถื่อนแล้วได้เป็นนายกองร้อย ปีนั้นมีเหตุการณ์ใหญ่อะไรเกิดขึ้นที่หลินอันไหม?" ฉวี่หลิงตอบ "แปดปีก่อนเหรอ? มีเรื่องใหญ่อะไรล่ะ?" เย่ชิงอิงพูดช้าๆ "แปดปีก่อน เจิ้นเป่ยโหวชั้นหนึ่ง ถูกลดขั้นเป็น อันหนานโหวชั้นสอง ข้อหาซ่องสุมกำลัง ถูกเนรเทศมาที่หลินอัน" โจวหยวนยิ้ม "อย่างที่ข้าบอก ไม่มีเรื่องบังเอิญหรอก แค่เหตุผลมันซ่อนลึกหน่อยเท่านั้นเอง" เย่ชิงอิงถาม "เจ้ารู้ไหมว่าทำไมวันนั้นข้าถึงได้รับคำสั่งด่วน จนไม่มีเวลาแม้แต่จะเขียนจดหมายลา?" โจวหยวนถาม "เกี่ยวกับอันหนานโหวด้วยเหรอ?"

"ผู้ตรวจการมณฑลเจ้อเจียงถูกลอบสังหารบนเรือในคลองขุด พร้อมองครักษ์เสื้อแพรสิบสองนาย คนบนเรือหกสิบแปดคน ตายเรียบ" ฉวี่หลิงหน้าซีดเผือด ร้องเสียงหลง "เป็นไปไม่ได้!" โจวหยวนสูดหายใจเฮือก เชี่ยเอ๊ย! ขุนนางขั้นสอง โดนฆ่าตาย? คนบงการนี่มันกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง? แต่ไม่นานโจวหยวนก็เข้าใจ ความลับอะไรที่บีบให้คนร้ายต้องฆ่าผู้ตรวจการปิดปาก? มีแต่เรื่องก่อกบฏเท่านั้นแหละ