บทที่ 96 วิถีแห่งขุนนาง

ผู้ทะเยอทะยาน ย่อมเตรียมพร้อมทุกด้าน รอคอยโอกาสมาถึง

โจวหยวนมองคนไม่ผิดจริงๆ เกาเปียวแม้จะเป็นเพียงนายหมู่ แต่กลับรู้รอบด้าน

การวางแผนฝึกซ้อม กลไกการประเมินผล การคัดเลือกคน การกระตุ้นแรงใจ การกำหนดบทลงโทษและรางวัล... รวมไปถึงจิตวิทยาในการปกครองคน ทุกอย่างทำได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

โจวหยวนนึกว่าต้องลงมือช่วยรวบรวมคนให้ แต่ไม่นึกเลยว่าเพียงแค่วันที่สอง เกาเปียวก็เข้ากับทุกคนได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย แถมยังสร้างกลุ่มคนสนิทขึ้นมาได้อีกไม่น้อย

"ต้องเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด!"

โจวหยวนเน้นเสียงหนัก "ข้าต้องการแค่สี่คำนี้ อย่างอื่นช่างหัวมัน"

"ข้าไม่สนว่าวรยุทธ์จะเก่งขึ้นไหม สมองจะดีขึ้นไหม หรือปากจะเก่งขึ้นไหม ข้าสนแค่ว่าพวกเขาเชื่อฟังข้าหรือไม่!"

"ข้าสั่งซ้ายต้องซ้าย สั่งขวาต้องขวา โดยเฉพาะในช่วงเวลาวิกฤต"

เกาเปียวรับคำอย่างแข็งขัน "ใต้เท้าโปรดวางใจ ข้าน้อยอาจจะไม่มีความสามารถใหญ่อะไร แต่เรื่องฝึกคนให้เชื่อง ข้าน้อยรับประกันว่าจะทำให้ทุกคนเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด"

โจวหยวนพยักหน้าช้าๆ "งบหมดเมื่อไหร่ก็มาเบิกได้ ถ้ามีใครดื้อดึง ก็เชือดไก่ให้ลิงดู ลงโทษตามกฎระเบียบได้เลย"

"ขอรับ!"

สิ้นเสียงเกาเปียว เสียงราบเรียบก็ดังมาจากข้างนอก "นายกองร้อยโจว ท่านหัวหน้ากองพันเชิญพบขอรับ"

เกาเปียวหน้าเปลี่ยนสี "น่าจะเป็นเรื่องนายกองคนเก่า"

"อย่าเพิ่งตื่นตระหนก"

โจวหยวนโบกมือ เดินออกจากห้อง มุ่งหน้าสู่เรือนพักของหัวหน้ากองพัน

ยามเช้าอากาศยังเย็นสบาย เย่เหมี่ยนไม่ได้อยู่ในห้องหนังสืออ่านเอกสาร แต่กำลังหิ้วกรงนกเดินทอดน่องในสวน ฮัมเพลงงิ้วอย่างสบายอารมณ์

เห็นโจวหยวนมา เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แค่โบกมือ แล้วฮัมเพลงต่อ

จนจบเพลง เย่เหมี่ยนถึงถอนหายใจยาว แล้วยิ้ม "โจวหยวน ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม? มานั่งสิ มากินด้วยกัน"

โจวหยวนส่ายหน้า "ไม่ดีกว่าครับใต้เท้า เกรงใจแย่"

เย่เหมี่ยนคะยั้นคะยอ "ขนมจากหยางโจว โจ๊กฝีมือแม่ครัวจินหลิง แล้วยังมีพ่อครัวจากหนานเยว่ ทำก๋วยเตี๋ยวหลอดรสเด็ดมาให้ด้วยนะ"

'จริงๆ ข้าชอบบะหมี่เสฉวนมากกว่าแฮะ'

โจวหยวนรีบยิ้ม "กินครับกิน กำลังหิวพอดี"

ครู่ต่อมา โจวหยวนก็ต้องตะลึง

ห้องข้างเล็กๆ โต๊ะอาหารประณีต เก้าอี้แกะสลักลวดลายโปร่ง ดูแล้วน่าจะเป็นไม้ฮวงหัวลี่

ถ้วยชามล้วนเป็นเครื่องลายครามชั้นดี ด้านล่างมีตราประทับของหลวง จากเตาเผาหลวงจิ่งเต๋อเจิ้น

ประเด็นคือ แค่อาหารเช้า แต่กับข้าววางเรียงรายกว่าสิบจาน อุดมสมบูรณ์จนน่าตกใจ

สาวใช้สองคนรุ่นราวคราวเดียวกับจื่อหยวน ตัวเล็กน่ารัก คนหนึ่งนวดไหล่ให้เย่เหมี่ยน อีกคนป้อนข้าว

"โจวหยวน สาวใช้อีกสองคนลางาน บอกว่าทางบ้านหาคู่ให้ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงได้ลิ้มรสความสุขแบบนี้บ้าง"

โจวหยวนอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ "ท่านเย่ช่างมีความสุขจริงๆ"

เย่เหมี่ยนไม่ได้ลำพองใจ แต่พูดช้าๆ "คนเราอายุเจ็ดสิบหายาก ข้าก็ปาเข้าไปเกือบหกสิบแล้ว ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่ปี ไม่หาความสุขตอนนี้จะรอตอนไหน?"

"รอเจ้าอายุเท่าข้า เจ้าจะฟุ่มเฟือยกว่าข้าอีก"

พูดจบ เขาชี้ไปที่โต๊ะ "อย่ามัวแต่ฟังข้า กินสิ!"

โจวหยวนหยิบขนมดอกเหมยขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วพูดว่า "ท่านเย่ดูไม่เหมือนคนหกสิบเลย อย่างมากก็ห้าสิบ น่าจะยังมีไฟอยู่นะครับ"

"มีไฟ?"

เย่เหมี่ยนโบกมือ หัวเราะ "นั่นมันคำหลอกเด็ก คนส่วนใหญ่รับราชการก็เพื่อชื่อเสียงเงินทอง ส่วนน้อยที่ทำเพราะไม่มีที่ไป ถ้าไม่เป็นขุนนางก็ต้องกลับไปทำนา"

"เหลือส่วนน้อยนิดจริงๆ ที่อาจจะยังมีไฟ อยากทำเพื่อบ้านเมือง แต่กระแสโลกมันเชี่ยวกราก ยากจะต้านทาน"

เย่เหมี่ยนหัวเราะ "ดังนั้นนะ จุดจบของขุนนางส่วนใหญ่ก็เหมือนข้านี่แหละ รอวันเกษียณ"

โจวหยวนสงสัย "แต่ท่านเย่เป็นถึงหัวหน้ากองพันองครักษ์เสื้อแพรเมืองหลินอัน เป็นหนึ่งในตำแหน่งที่สำคัญที่สุดเลยนะครับ"

เย่เหมี่ยนตอบ "ถ้าว่ากันตามผลงาน ข้าควรได้เป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการ ไปนานแล้ว ที่ยังเป็นแค่หัวหน้ากองพันก็เพราะไม่มีเส้นสายนั่นแหละ"

"แต่ตอนที่ข้าดิ้นรนจะไต่เต้า ข้าก็ล่วงเกินคนไปไม่น้อย ตอนนี้เหมือนขี่หลังเสือ จะลงก็ไม่ได้ ไม่กล้าถอย!"

"ขืนถอย ศัตรูทั่วหล้าคงแห่มาคิดบัญชีกับข้าแน่"

โจวหยวนอดขำไม่ได้ "ท่านก็เลยต้องหาความสุขใส่ตัวยามว่างจากการทำงานสินะครับ"

"ชีวิตก็แบบนี้แหละ"

เย่เหมี่ยนถอนหายใจ "มีทั้งเรื่องสมหวังและผิดหวัง แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป อย่างเจ้ารองนายกองร้อยฝ่ายตรวจสอบ จู่ๆ ก็โดนปลด เขาก็ไม่พอใจ บอกจะไปฟ้องร้องที่จินหลิง จะไปหากองปราบฝ่ายใต้"

"แต่ความจริงที่โหดร้ายคือ กองปราบฝ่ายใต้นั่นแหละที่เป็นคนฆ่าเขาทางอ้อม ถ้าสยงคว่อไห่ไม่ส่งเจ้ามา ป่านนี้เขาได้เลื่อนเป็นนายกองร้อยไปแล้ว"

โจวหยวนบ่นอุบ "ตำแหน่งข้านี่ก็นั่งไม่สบายเลย อย่างช่วงนี้จะสืบคดีสักเรื่อง แต่แม้แต่เบาะแสพื้นฐานยังหาไม่เจอ ท่านเย่..."

"ฮ้าววว!"

เย่เหมี่ยนหาวหวอดขัดจังหวะ "หน้าร้อนนี่มันง่วงจริง พอโดนแดดหน่อยก็ตัวอุ่นๆ อยากจะหลับท่าเดียว"

เขาหันมามองโจวหยวน ยิ้มตาหยี "ข้ามาที่นี่เพื่อใช้ชีวิตบั้นปลาย พวกเจ้าคนหนุ่มสาวมีไฟก็ดี แต่อย่ามาป่วนคนแก่อย่างข้าเลย!"

โจวหยวนรีบพูด "ท่านเย่ ข้าน้อยสู้คนเดียว กำลังไม่พอ จริงๆ แล้ว..."

ยังพูดไม่จบ เย่เหมี่ยนก็ขัดขึ้น "กินเงินหลวง ก็ต้องแบ่งเบาภาระฮ่องเต้ นี่คือวิถีแห่งขุนนาง"

"ต้าจิ้นจ่ายเงินให้ข้าปีละพันตำลึง แถมให้ตำแหน่งสูงขนาดนี้ ข้ารักชาตินะ"

พูดจบ เขาเช็ดปาก เอนตัวลงนอนบนเก้าอี้ในสวน อาบแดด แล้วหลับปุ๋ยไปอย่างมีความสุข

โจวหยวนกลับมาที่ฝ่ายตรวจสอบ ปิดประตูห้อง ขมวดคิ้วแน่น เริ่มวิเคราะห์ความหมายแฝงในคำพูดของเย่เหมี่ยน

เริ่มจากเรื่องกินข้าว ต่อด้วยเรื่องผลงานและเส้นสาย แล้วก็เรื่องเสพสุข จากนั้นก็เรื่องบ้านเมือง และจบที่รักชาติ

ฟังดูเหมือนจับประเด็นไม่ได้

แต่จากประสบการณ์อันโชกโชนของโจวหยวน เขาตีความได้ว่า อีกฝ่ายต้องการสื่อความหมายเดียว: "ความเสี่ยงข้าไม่รับ แต่ความดีความชอบข้าขอส่วนแบ่งก้อนโต ถ้าถามว่าข้าอยู่ฝั่งไหน ข้าบอกได้แค่ว่าข้ารักชาติ"

ไอ้จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ ไม่อยากออกแรง ไม่อยากรับผิด แต่ดันอยากกินเนื้อ

แต่พอรู้แบบนี้ โจวหยวนกลับดีใจ เพราะนั่นหมายความว่าเย่เหมี่ยนยังไม่ถูกบ่อนทางทิศใต้ซื้อตัวไป เพราะเขาเพิ่งมารับตำแหน่งไม่นาน

แปลว่าตอนนี้โจวหยวนแค่ต้องจัดการลู่หานซิง ให้ได้ ภายในกองพันก็จะนิ่ง

ถ้าภายในนิ่ง การจะเล่นงานบ่อนทางทิศใต้ก็พอมีความหวัง

หวังอ๋างจากไปหกวันแล้ว ตามกำหนดน่าจะกลับมาถึงแล้ว ทำไมป่านนี้ยังไม่เห็นเงา

โจวหยวนเริ่มกังวล เช้าวันรุ่งขึ้น เขาจึงสั่งให้เกาเปียวส่งคนสองคนออกไปตามหาทางทิศเหนือ

ในขณะเดียวกัน จดหมายจากฉวี่หลิงก็มาถึง

นางบอกว่าที่บ้านมีแขกมาพักเพิ่ม เป็นคนที่โจวหยวนต้องการตัว

โจวหยวนดีใจมาก ดูท่าฉวี่หลิงจะหาจุดอ่อนของลู่หานซิงเจอแล้ว

เขาไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลฉวี่ทันที