บทที่ 95 ปรับทัพองครักษ์เสื้อแพร

เรื่องละครปาหี่ดึงตัวพวกพ้องของจวนอันหนานโหว โจวหยวนไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด ไม่ว่าคนภายนอกจะมองเขาอย่างไร เขาก็ไม่สน การได้เงินฟรีๆ มากว่าหนึ่งหมื่นตำลึงต่างหากที่เป็นเรื่องน่าฉลอง

ใต้เท้าหวังอ๋างออกเดินทางไปสี่วันแล้ว คำนวณเวลาดูน่าจะกำลังเดินทางกลับ ส่วนทางฝั่งเขาก็ยังคืบหน้าไม่พอ เพราะยังจัดการเย่เหมี่ยนไม่ได้ และการจัดระเบียบองครักษ์เสื้อแพรก็ยังไม่เสร็จสิ้น

โจวหยวนกลับมาที่เรือนพัก เตรียมงัดเอาอาวุธสังหารไม้ตายของตัวเองออกมา

"ต้าหย่ง! ออกมาหาข้า!"

สิ้นเสียงตะโกนของโจวหยวน ร่างมหึมาร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากห้อง ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นกล้ามเนื้อทั่วร่างที่เหมือนหล่อหลอมมาจากทองแดงและเหล็กกล้า ร่างกายสูงกว่าสองเมตรตั้งตระหง่านราวกับหอคอยเหล็ก

ในมือเขาถือทวนฟางเทียน ตะโกนลั่น "ลูกพี่! จะให้ฆ่าตัวไหน!"

"ฆ่ากะผีเจ้าน่ะสิ!"

โจวหยวนด่ากลั้วหัวเราะ ในใจรู้สึกยินดีจริงๆ เขาชอบความดิบเถื่อนในตัวต้าหย่งนี่แหละ!

"อยู่ที่นี่มาหลายวัน เป็นไงบ้าง สบายดีไหม!"

"สบายมาก!"

กวนต้าหย่งตาลุกวาว ตอบอย่างตื่นเต้น "ข้าได้กินเนื้อทุกวัน แถมกินได้ไม่อั้น มีแรงเหลือเฟือเลย!"

โจวหยวนยิ้ม "ดูท่าข้าจะเป็นลูกพี่ที่ดูแลเจ้าได้ไม่เลวสินะ!"

กวนต้าหย่งหัวเราะแหะๆ พยักหน้าหงึกๆ "ตามลูกพี่มีเนื้อให้กิน!"

โจวหยวนถอนหายใจ "แต่ข้าเจอปัญหาเข้าแล้ว มีคนไม่ยอมเชื่อฟังข้า จะทำยังไงดี?"

กวนต้าหย่งตาถลน ตะคอกทันที "มันตัวไหนกล้าไม่ฟังลูกพี่ ข้าจะไปทุบมันให้ตายเดี๋ยวนี้!"

โจวหยวนโบกมือ "ไปใส่เสื้อผ้า คืนนี้ไปกองพันกับข้า ไปให้ไอ้พวกนกต่อพวกนั้นดูหน่อย ว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงมันเป็นยังไง"

"ได้เลย!"

ระหว่างที่กวนต้าหย่งไปเก็บข้าวของ โจวหยวนก็เดินไปหาจื่อหยวนที่กำลังนั่งหน้างออยู่

สาวน้อยกำลังนั่งเท้าคางเหม่อลอยอยู่ในห้อง ปากยื่นปากยาวด้วยความไม่สบอารมณ์

"ใครกันนะทำให้น้องจื่อหยวนของเราโกรธได้!"

พอได้ยินเสียงโจวหยวน จื่อหยวนก็หน้าบานขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้า ส่งเสียงฮึดฮัด แต่ไม่ยอมตอบ

โจวหยวนยิ้ม "หรือว่าคิดถึงคุณหนูแล้ว?"

จื่อหยวนเงยหน้าขึ้น บ่นอุบ "ตั้งแต่ตามท่านเขยมา จื่อหยวนก็กลายเป็นคนไม่มีใครเอา วันๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาคน ข้าเหมือนเป็นส่วนเกินยังไงไม่รู้"

โจวหยวนแย้ง "งานสบายไม่ดีเหรอ ไม่มีใครคอยจู้จี้ไม่ชอบหรือไง?"

จื่อหยวนเบ้ปาก "ใครจะไปสนว่าไม่มีคนคุม สาวใช้ที่ไม่มีคนคุมก็คือสาวใช้ไร้ประโยชน์ เป็นสาวใช้ที่ไม่มีใครต้องการต่างหาก"

พูดถึงตอนท้าย เสียงนางเริ่มสั่นเครือ เห็นได้ชัดว่าหลายวันที่ผ่านมานางรู้สึกแย่แค่ไหน

โจวหยวนดึงมือน้อยๆ ของนางมาจับ แต่นางสะบัดหนี

โจวหยวนจึงดึงมือมาอีกครั้ง คราวนี้บีบมือนางเบาๆ แล้วยิ้ม "ท่านเขยของเจ้าตอนนี้มีสถานะพิเศษ จะพาสาวใช้ไปไหนมาไหนด้วยมันไม่สะดวก แต่รับรองว่าวันหน้าเจ้าต้องได้ปรนนิบัติจนเหนื่อยแน่"

จื่อหยวนพึมพำเสียงเบา "ก็พูดแต่แบบนี้ตลอด"

โจวหยวนถาม "อยากอุ่นเตียงให้ข้าแล้วเหรอ?"

"เปล่าซะหน่อย!"

จื่อหยวนรีบหันหน้าหนี แก้มแดงระเรื่อ กระซิบเสียงเบา "ข้าแค่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ช่วยอะไรท่านเขยไม่ได้ วันๆ เอาแต่ลอยชายอยู่ที่นี่ เหมือนสาวใช้ที่ถูกทิ้ง"

"ถ้าคุณหนูรู้เข้า ต้องโทษว่าข้าดูแลท่านเขยไม่ดีแน่"

โจวหยวนลูบหัวนาง ยิ้มอ่อนโยน "ใจเย็นๆ หน่อย หลังจากนี้ข้ามีเรื่องสำคัญมากจะวานให้เจ้าทำ ถึงตอนนั้นห้ามทำพังเชียวนะ!"

จื่อหยวนรีบรับคำ "ไม่มีทางพลาดหรอก ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ!"

อารมณ์ของสาวน้อยก็เรียบง่ายแบบนี้แหละ ปลอบใจนิดหน่อยก็หาย แต่โจวหยวนก็อดโทษตัวเองไม่ได้ว่าเขาละเลยจื่อหยวนไปจริงๆ

งานรัดตัวจริงๆ! รอจบเรื่องที่หลินอันเมื่อไหร่ พ่อจะพักผ่อนให้เต็มคราบ หาความสำราญ และใช้เวลาสวีทกับจ้าวเจียนเจียให้หนำใจไปเลย

......

กลับมาถึงกองพัน โจวหยวนนอนหลับไปตื่นหนึ่ง พอตื่นมาฟ้าก็เริ่มสางแล้ว

โจวหยวนเติมน้ำใส่นาฬิกาน้ำ กะเวลาแม่นยำ แล้วหยิบฆ้องขึ้นมารัวตีเสียงดังสนั่น

เสียงดังแสบแก้วหูเรียกเสียงด่าทอจากรอบทิศทันที!

"ไอ้บ้าที่ไหนมาทำเสียงดังแต่เช้า!"

"มารดามันเถอะ คนบ้าที่ไหนวะ!"

"ไม่ให้ข้านอน ข้าจะทำให้เจ้าลุกจากเตียงไม่ได้เลยคอยดู!"

เพียงไม่กี่สิบอึดใจ ก็มีคนกระโดดออกมาจากห้องพัก หน้าร้อนแบบนี้ไม่ต้องใส่เสื้อผ้าให้มากความ แต่พอเห็นว่าเป็นโจวหยวน สีหน้าของพวกเขาก็แข็งค้าง ยืนกระอักกระอ่วนอยู่กับที่ พูดไม่ออกสักคำ

โจวหยวนยังคงตีฆ้องต่อไป เสียงบาดหูสร้างความโกรธแค้นให้ทุกคน ในที่สุดคนของฝ่ายตรวจสอบทั้งหนึ่งร้อยสิบเจ็ดคน นอกจากนายกองแล้ว ก็มากันครบ

แต่ละคนมองโจวหยวนตีฆ้องด้วยสายตาโกรธเคืองแต่ไม่กล้าพูดอะไร

จนถึงตอนนี้ โจวหยวนถึงวางฆ้องลง มองทุกคนแล้วสั่งเสียงเข้ม "จัดแถว!"

ทุกคนจำใจยืนเข้าแถวอย่างสะเปะสะปะ บางคนยังหาวหวอด สีหน้าเต็มไปด้วยความง่วง

โจวหยวนมองพวกเขา พูดเสียงเย็น "นายกองของพวกเจ้าไปไหน!"

"เช้าขนาดนี้ ยังไม่มาหรอก!"

"นอนอยู่ที่บ้านนู่นแหละ!"

มีคนตะโกนตอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ

โจวหยวนหรี่ตาลง พูดเสียงหนักแน่น "กฎระเบียบขององครักษ์เสื้อแพรระบุไว้ว่า องครักษ์ระดับต่ำกว่านายกองร้อยลงไป นอกจากวันหยุดพักผ่อนแล้ว ทุกวันต้องเริ่มฝึกซ้อมตอนยามเหม่าสามเค่อ (05:45 น.) ซึ่งก็คือเวลาที่ข้าตีฆ้องนี่แหละ"

"เงินเดือนไม่ออก ข้าควักเงินส่วนตัวจ่ายให้ นี่คือสิ่งที่ข้าในฐานะนายกองร้อยพึงกระทำ"

"แต่ถ้าพวกเจ้าทำตามกฎไม่ได้ ก็อย่าหวังจะได้ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกฎระเบียบขององครักษ์เสื้อแพร"

"ใครยังทำตัวเหลวไหล ขี้เกียจสันหลังยาว ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับข้า"

"เป็นศัตรูกับข้า ก็คือเป็นศัตรูกับเงิน และเป็นศัตรูกับอนาคตของตัวเอง อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบด้าน ถ้าให้ทำตามกฎเป๊ะๆ ชีวิตคงบัดซบแน่

นายกองร้อยคนใหม่นี่จ่ายเงินไม่อั้นก็จริง แต่เรื่องระเบียบวินัยก็เข้มงวดเกินไป

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพยายามต่อรอง ตะโกนขึ้นว่า "ท่านนายกองร้อย พวกเราก็ทำกันแบบนี้มาตลอด ท่านนายกองก็อนุโลมให้..."

โจวหยวนสวนทันควัน "งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายกองของพวกเจ้าตกกระป๋องแล้ว ข้าส่งเขาไปเกษียณเลี้ยงหลานเรียบร้อย"

"ถ้าใครอยากจะตามเขาไป ข้าก็ไม่ห้าม"

ประโยคนี้ทำเอาทุกคนเหงื่อตก

นายกองคนเก่าทำงานที่กองพันหลินอันมาตั้งหลายปี แค่คำพูดเดียวก็โดนปลดเลยเหรอ?

นายกองร้อยคนใหม่นี่มีอิทธิพลขนาดไหนกันเนี่ย ทุกคนรีบตะโกนตอบรับว่าไม่มีปัญหา

โจวหยวนสั่งเสียงเข้ม "เกาเปียว! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือนายกองประจำฝ่ายตรวจสอบ!"

"ทางด้านใต้เท้าเย่ ข้าจะไปคุยเอง เจ้าไม่ต้องกังวล"

เกาเปียวดีใจจนเนื้อเต้น รีบคุกเข่าลงตะโกนลั่น "ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านนายกองร้อยผิดหวังขอรับ!"

คราวนี้วงแตก องครักษ์เสื้อแพรทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง

แบบนี้ก็เลื่อนขั้นได้เหรอ? จากนายหมู่เล็กๆ กระโดดข้ามขั้นมาเป็นนายกองรวดเดียว ใครจะไปทนไหว

องครักษ์เสื้อแพรคนหนึ่งเหมือนโดนฉีดเลือดไก่ รีบตะโกนตาม การได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งและร่ำรวย คือความฝันสูงสุดของพวกเขา

และนี่คือสิ่งที่โจวหยวนต้องการ... การเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด!

เรื่องบ่อนพนันทางทิศใต้ของเมือง ต้องเป็นศึกหนักแน่ หากทำไม่ได้แม้แต่การสั่งซ้ายหันขวาหัน ทุกอย่างก็จบเห่

ถ้าไม่มีกำลังในมือ จะไปจับบ่อนบ้าบออะไรได้!