บทที่ 94 การมัดมือชกให้เป็นพวก

ทองคำหนึ่งพันตำลึง มีมูลค่าเทียบเท่าเงินกว่าหนึ่งหมื่นตำลึง การลงมือครั้งนี้ถือว่าใจป้ำไม่เบา

การมอบเงินก้อนโตต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ย่อมแฝงเจตนาชักชวนให้มาเป็นพวกอย่างแน่นอน จะรับหรือไม่รับ ล้วนส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง

ใบหน้าของโจวหยวนยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ครั้งนี้เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อเข้าแล้ว! อันหนานโหวหานทัวผู้นี้ ดูเหมือนจะมีฝีมือไม่ธรรมดา

ขุนนางบู๊ที่มีความดีความชอบทางการทหารอย่างล้นเหลือ แม้จะถูกจักรพรรดินีลดบรรดาศักดิ์ แต่เมื่อมาอยู่ที่หลินอัน ก็ยังสามารถสร้างบารมีได้ขนาดนี้ ถึงขั้นที่เจ้ากรมอาญาและเจ้าเมืองต้องมาเยี่ยมคารวะ อิทธิพลระดับนี้ไม่ใช่แค่เพราะบารมีเก่าแน่ๆ

ในวงอำนาจบางอย่าง ท่านโหวผู้นี้ต้องมีบทบาทสำคัญอย่างแน่นอน

การที่ทำแบบนี้ได้ แสดงว่าตัวอันหนานโหวเองเป็นคนฉลาดและมีพละกำลังมหาศาล

และคนแบบนี้ การที่จู่ๆ ก็ยื่นข้อเสนอชักชวนอย่างบุ่มบ่ามแบบนี้ เกรงว่าจะมีเจตนาแอบแฝงที่ลึกซึ้งกว่านั้น

โจวหยวนประเมินทรัพยากรในมือตัวเอง แล้วก็ต้องสะท้านในใจ

พ่อตาเป็นจอหงวน แม้ตอนนี้จะถูกส่งไปประจำการต่างเมือง แต่ผลงานโดดเด่น การได้กลับเข้าเมืองหลวงไปรับตำแหน่งสำคัญเป็นแค่เรื่องของเวลา

มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเซวีย ซึ่งหมายถึงอิทธิพลในกองทัพ เพราะแม่ทัพเซวียฉางเยว่มีความชอบมหาศาล แม่ทัพในราชสำนักหลายคนล้วนเคยเป็นลูกน้องเก่าของเขา

มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลฉวี่ แถมตัวเองยังมีพรสวรรค์ เป็นที่ยอมรับในวงการบัณฑิต

ในขณะเดียวกัน ก็เป็นนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพร แถมเป็นเด็กเส้นที่เบื้องบนส่งมา

เมื่อรวมเงื่อนไขทั้งหมดเข้าด้วยกัน ตัวเขาเองย่อมเป็นคนที่น่าลงทุนด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

อันหนานโหวต้องสืบประวัติเขามาอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ถึงได้ทำการชักชวนที่ดูเหมือนบุ่มบ่ามแบบนี้... ดูภายนอกเหมือนทำอะไรไม่คิด แต่ความจริงคือกระบี่หนักไร้คม ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

ต่อหน้าคนจำนวนมากขนาดนี้ จะปฏิเสธก็ลำบาก แต่ถ้ายอมรับ ท่ามกลางสายตาพยานนับร้อย โจวหยวนจะกลายเป็นคนของเขาไปโดยปริยาย ต่อให้ใจไม่ภักดี คนอื่นก็ไม่มีทางเชื่อ

นี่คือการ "มัดมือชก" แบบกดดัน ขั้นสุดยอด คนกว่าแปดส่วนต่อให้ไม่อยากรับก็ไม่กล้าปฏิเสธ เพื่อไม่ให้ฉีกหน้ากัน ก็จำต้องก้มหน้ารับสภาพ

อันหนานโหวมีของจริงๆ โจวหยวนต้องยอมรับว่าหมอนี่มีอิทธิพลมหาศาล ไม่อย่างนั้นคงหาข้อมูลแม่นยำขนาดนี้ไม่ได้ และคงไม่กล้าเสี่ยงใช้วิธีรุกฆาตแบบนี้

"ขอบคุณท่านโหวที่ชื่นชม!"

โจวหยวนทำท่าตื่นเต้นดีใจ รีบรับหีบทองคำมา แล้วตะโกนก้อง "ท่านโหวช่างใจกว้าง วันหน้าหากมีเรื่องให้รับใช้ ขอแค่สั่งมาได้เลย"

ไม่ใช่ว่าโจวหยวนไม่มีอุดมการณ์ และไม่ใช่ว่าเขากลัว แต่เขาไม่อยากสร้างศัตรู เพราะในหลินอันยังมีเรื่องใหญ่ที่ต้องทำ

"เกรงใจอะไรกัน! มา กินปลาๆ!"

หานทัวหัวเราะร่า เชื้อเชิญโจวหยวนและทุกคนให้นั่งลง ดูท่าทางอารมณ์ดีมาก

ทุกคนต่างพากันเออออ แต่สายตาที่มองโจวหยวนแฝงความดูแคลนอยู่บ้าง

'โจวหยวน เมื่อกี้ยังทำท่าหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่เลย พอเห็นเงินเข้าหน่อยก็รีบตะครุบ กลายเป็นสุนัขรับใช้ของอันหนานโหวไปแล้วหรือ?'

'ก็นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็เห็นแก่เงินเหมือนกัน'

มีคนดูถูก ก็ย่อมมีคนอิจฉา ชื่อเสียงของโจวหยวนเริ่มแตกออกเป็นสองขั้ว

"เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ?"

พอนั่งโต๊ะ ฉวี่หลิงถึงได้กระซิบเสียงเครียด "เงินนั่นรับง่ายนักหรือไง? เห็นชัดๆ ว่าเขาซื้อตัวเจ้า! รับไปแบบนี้ คนทั่วหล้าก็จะคิดว่าเจ้าเป็นคนของเขา ถึงตอนนั้นไม่อยากลงเรือโจรก็ต้องลง"

โจวหยวนยิ้ม "ข้ามีทางเลือกด้วยเหรอ?"

ฉวี่หลิงแย้ง "ทำไมจะไม่มี? ต่อให้เจ้าไม่รับ เขาจะทำอะไรเจ้าได้? เจ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีเบื้องหลังซะหน่อย"

โจวหยวนคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "ไม่ควรหักหน้ากันตรงๆ ตอนนี้สมาธิทั้งหมดของข้าต้องทุ่มไปที่บ่อนพนันทางทิศใต้ของเมือง ถ้าขอยืมแรงเขาได้ ก็ถือเป็นเรื่องดี"

ฉวี่หลิงมองไปรอบๆ แล้วแสยะยิ้มเย็น "ถ้าเขาคบหาง่ายขนาดนั้น คงสร้างคฤหาสน์แบบนี้ไม่ได้หรอก"

"คนคนนี้ต้องเป็นประเภทกินคนไม่คายกระดูกแน่"

โจวหยวนตบไหล่ฉวี่หลิง ยิ้มบางๆ "ใครบอกเจ้าว่าข้ากินคนแล้วคายกระดูก? ผ่อนคลายหน่อย ก็แค่มีคนเอาเงินมาให้ แล้วข้าก็รับไว้"

"เดี๋ยวพองานเลิก ข้าก็แค่มีเงินเพิ่มขึ้น ส่วนอย่างอื่นก็ไม่ได้เสียอะไรไปสักหน่อย"

ฉวี่หลิงถอนหายใจ ส่ายหน้า "มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นน่ะสิ รับเงินแล้วไม่ทำงาน ชื่อเสียงจะป่นปี้กู้ไม่กลับ แต่ถ้าทำงานให้... งานบางอย่างมันก็ทำยากนะ"

"เอาเถอะ ข้ารู้สึกว่าหมากตานี้เจ้าเดินพลาด"

โจวหยวนเงียบ จริงๆ ไม่ใช่เขาเดินพลาด แต่หานทัวเตรียมการมาดี บีบให้เขาต้องเดินหมากตานี้ต่างหาก

การมานั่งเสียใจทีหลังไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ต้องรีบจัดการธุระของตัวเองให้เสร็จเร็วที่สุด

โจวหยวนถาม "ข้อมูลของเย่เหมี่ยนกับลู่หานซิง จะได้เมื่อไหร่?"

ฉวี่หลิงตอบ "มะรืนนี้ มะรืนนี้เจ้ากลับไปที่จวน จะมีคนติดต่อเจ้าเอง"

โจวหยวนพยักหน้า การปรากฏตัวของหานทัวทำให้เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างประหลาด จนอยากจะรีบสะสางเรื่องในมือให้จบเร็วที่สุด เพื่อดูว่าสถานการณ์จริงๆ เป็นยังไงกันแน่

หวังแค่ว่าเรื่องพวกนี้จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหานทัวนะ

ปลากะพงรสเลิศ บรรยากาศเป็นใจ ทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนาน

แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ โจวหยวนกลับกลายเป็นคนที่ถูกเมิน แม้แต่คุณหนูหลายคนก็ไม่ชายตามองเขาอีก

เพราะบัณฑิตย่อมดูแคลนคนเห็นแก่เงินหน้าเลือด

แต่ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวพวกเขาเอง พวกเขาคงตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

พูดง่ายๆ ก็คือ ที่ไม่ชอบใจเพราะตัวเองไม่ได้ผลประโยชน์นั่นแหละ

"วันนี้มีเรื่องน่ายินดีสามเรื่อง!"

หานทัวชูแก้วขึ้นมองทุกคน หัวเราะเสียงดัง "หนึ่ง ได้มารวมตัวกับทุกท่านในวันฤดูร้อน ดื่มกินอย่างมีความสุข ช่างโชคดีนัก"

"สอง ใต้เท้าหลี่และใต้เท้าสวี่ให้เกียรติมาเยือน ข้าน้อยดีใจยิ่ง เตรียมเหล้ารสจืดไว้ต้อนรับ ร่วมสนทนาเรื่องราวทั่วหล้า"

"สาม ตัวข้าได้รู้จักกับโจวหยวน ราวกับพบสหายเก่า ถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็น"

"สามเรื่องมงคลนี้ ต้องดื่มให้หมดจอก!"

สิ้นเสียง ทุกคนต่างยกแก้วขึ้น ดื่มกินกันอย่างสำราญ

งานเลี้ยงดำเนินไปกว่าหนึ่งชั่วยาม โจวหยวนไม่เมา แต่ปวดฉี่จนทนไม่ไหว ต้องเรียกคนรับใช้ถามทางไปห้องน้ำ แล้วรีบวิ่งไปทันที

หลังจากปลดทุกข์จนสบายตัว เดินออกมา โจวหยวนเผลอมองไปที่ส่วนลึกของจวนโหว เห็นเงาร่างหนึ่งเดินจ้ำอ้าวเข้าไปข้างใน

โจวหยวนชะงัก ขมวดคิ้วทันที แผ่นหลังเมื่อกี้ดูคุ้นตามาก เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออก

เขาจดจำแผ่นหลังนั้นไว้ในใจ หวังว่าเจอกันครั้งหน้าจะจำได้

งานเที่ยวชมทะเลสาบในวันนี้จบลงแล้ว

ชื่อเสียงของโจวหยวนแพร่กระจายออกไปอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่ในนามนักพรตหยวนอี้ แต่ในฐานะผู้มีพรสวรรค์ที่แท้จริง ซึ่งจะมีประโยชน์ต่อเส้นทางขุนนางในอนาคต

หลังจากทุกคนกลับไปหมดแล้ว อันหนานโหวนั่งเงียบๆ อยู่ในสวน เริ่มเดินหมากกระดานใหม่

เขาวางหมากลง แล้วพูดช้าๆ "คนคนนี้มีพรสวรรค์ มีความกล้า และมีความเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงแต่งบทกวีดีๆ แบบนั้นไม่ได้ และคงไม่กล้าฆ่าคนในอวิ๋นโจว"

"เพียงแต่ว่า เขาขาดความทะเยอทะยานและบารมี ขาดวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล ซึ่งเหมาะให้เราใช้ประโยชน์พอดี"

ชายหัวโล้นที่อยู่ข้างๆ หัวเราะเสียงต่ำ "ท่านโหวสายตาเฉียบคม ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก เพียงแต่... โจวหยวนสำคัญขนาดนั้นเลยหรือขอรับ? คุ้มค่าให้ท่านโหวลงมือดึงตัวด้วยตัวเองเชียวหรือ"

อันหนานโหวแค่นเสียง "เจ้ารู้อะไร ตอนนี้จักรพรรดินีขาดคนทำงาน จอหงวนประวัติดี แถมมีความสามารถ อีกไม่นานต้องได้รับการผลักดันให้เป็นใหญ่แน่"

"เพียงแต่ว่า... แผ่นดินที่ป่วยหนักจนเกินเยียวยานี้ เกรงว่าจะรักษาไม่หายแล้วล่ะ"

"คนผู้นั้นที่อยู่ในเมืองหลวงช่วงสองสามปีมานี้คงนอนไม่หลับเลยกระมัง"