บทที่ 93 จวนอันหนานโหว

ทะเลสาบซีหูเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่เลื่องลือมาแต่โบราณ มีทัศนียภาพงดงาม โดดเด่นด้วยต้นหลิว ผิวน้ำใสเขียวขจี แนวเขื่อน และวัดวาอาราม

วัดที่ว่านี้ ย่อมหมายถึงวัดหลิงอิ่น ซึ่งตั้งอยู่อีกฟากของทะเลสาบ เป็นแหล่งกำเนิดพระเกจิอาจารย์มากมาย พระธรรมคำสอนรุ่งเรือง ควันธูปไม่เคยจางหาย แผ่อิทธิพลครอบคลุมดินแดนเจียงหนานมานับพันปี

ขุนนางและคหบดีมากมายเมื่อมาถึงหลินอัน ย่อมต้องไปจุดธูปไหว้พระที่วัดหลิงอิ่น เพื่อขอพรให้หน้าที่การงานรุ่งเรือง

เรือสำราญแล่นจากกลางทะเลสาบเข้าเทียบท่า แสงแดดส่องลอดแมกไม้ เผยให้เห็นคฤหาสน์หรูหราอลังการค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา

ลานกว้างปลูกต้นสนแปดต้น สูงตระหง่านกว่าสิบจ้าง สิงโตหยกสองตัวเฝ้าขนาบประตูใหญ่ บานประตูทองแดงสีแดงชาดดูหนักแน่นและโอ่อ่า

พื้นปูด้วยแผ่นหินสีขาวดั่งหยก กำแพงสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ภายในมองเห็นป่าไผ่และภูเขาจำลองตระหง่าน

ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึงกับความยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์ สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ป้ายชื่อ

กรอบสีม่วง พื้นหลังสีแดง ตัวอักษรทองคำเปลวสี่ตัวเขียนว่า "ฉิงเทียนไป๋ยู่"

ชัดเจนแล้ว นี่คือจวนอันหนานโหว!

ราชวงศ์ต้าจิ้นปกครองมาสี่ร้อยปี มีเชื้อพระวงศ์และขุนนางมากมาย แต่พอเอ่ยถึง "ฉิงเทียนไป๋ยู่" ทุกคนรู้ดีว่าหมายถึงอันหนานโหวอย่างแน่นอน

ในรอบหลายปีมานี้ มีเพียงอันหนานโหวเท่านั้นที่ได้รับเกียรตินี้

ถ้าจะพูดให้ถูก คือเมื่อสิบสองปีก่อน

เหลียวตงแตก ท่าเรือเทียนจินตกอยู่ในอันตราย อันหนานโหว หานทัวนำทหารม้าสี่พัน ทหารราบหนึ่งแสน สู้รบในเหลียวตงอย่างดุเดือดสิบสี่เดือน ขับไล่พวกตาด และกู้คืนเหลียวตงได้สำเร็จ

ราชสำนักปิติยินดี ทั่วหล้าแซ่ซ้อง หานทัวได้รับแต่งตั้งเป็น "เจิ้นเป่ยโหว"ชั้นหนึ่ง

แต่ต่อมาจักรพรรดินีขึ้นครองราชย์ ก็หาข้ออ้างลดอำนาจ จากเจิ้นเป่ยโหวชั้นหนึ่ง กลายเป็นอันหนานโหวชั้นสองในปัจจุบัน

แต่ดูจากคฤหาสน์พันไร่ ตกแต่งหรูหรา พื้นปูหยกขาว ไม่รู้ต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะสร้างได้ขนาดนี้

โจวหยวนคิดในใจ 'จักรพรรดินียังโหดไม่พอนะเนี่ย!'

ทุกคนเดินมุ่งหน้าเข้าสู่จวนโหว ลั่วเสวี่ยจูซื่อนำทาง คอยอธิบายความหมายและรูปแบบของสถานที่ต่างๆ

โจวหยวนฟังแล้วอ้าปากค้าง หันไปกระซิบถามฉวี่หลิง "คนรวยเขาเป็นแบบนี้กันทุกคนเหรอ?"

ฉวี่หลิงไม่มีอารมณ์ขัน ขมวดคิ้วตอบ "เกินไปแล้ว ทั้งกฎระเบียบและงบประมาณ เกินมาตรฐานไปมาก พูดตรงๆ นะ จวนอ๋องไหวยังไม่อลังการขนาดนี้เลย"

อ๋องไหวคือน้องชายแท้ๆ ของอดีตฮ่องเต้ เป็นอ๋องชั้นหนึ่งตัวจริง

โจวหยวนคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้ม "บ้านแบบนี้ไม่ได้ช่วยให้ดูดีขึ้นหรอก ชาวบ้านเห็นก็กลัว คนอย่างพวกเราเห็นยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่"

ฉวี่หลิงพูดขึ้น "แต่อันหนานโหวมีเส้นสายกว้างขวางในแดนใต้ ปัญหาใหญ่ๆ แค่เขาพูดไม่กี่คำก็จบ เรื่องบ่อนพนันทางทิศใต้ของเมือง บางทีเจ้าอาจจะลองขอความช่วยเหลือจากเขาดูก็ได้"

โจวหยวนพยักหน้า "เข้าไปกินปลากันก่อนเถอะ"

วันนี้ลั่วเสวี่ยจูซื่อเตรียมปลากะพงสดใหม่ไว้ต้อนรับ ทุกคนถือโอกาสเยี่ยมชมจวนอันหนานโหวและลิ้มรสปลาเลิศรส

ส่วนฐานะของลั่วเสวี่ยจูซื่อ ไม่มีใครโง่พอจะไปซักไซ้ แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นคนในจวนโหว

ที่วันนี้เชิญหลี่เจ้าลู่และสวี่ฉุนจงมาร่วมงานได้ ก็คงเป็นฝีมือของนาง สองขุนนางใหญ่นั้นมาก็เพราะเห็นแก่อันหนานโหว

พอเข้าจวนโหว บรรยากาศก็ดูเคร่งขรึมขึ้น บัณฑิตที่เคยคุยเล่นสนุกสนานก็เริ่มสงบเสงี่ยม มีแต่เสิ่นเฉียวซานที่ยังทำหน้าบึ้งตึง เหมือนยังแค้นไม่หายที่เสียหน้า

กลับกัน คุณหนูในห้องหอใจกล้าบางคน เริ่มวิจารณ์ความงามในจวน พร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมให้โจวหยวน

ตอนนี้โจวหยวนพิสูจน์ความสามารถให้เป็นที่ประจักษ์แล้ว สาวๆ จึงพากันหลงใหลได้ปลื้ม

แน่นอน สุดท้ายความคิดเหล่านั้นก็จบลงด้วยคำถอนหายใจ "เสียดายที่มีเมียแล้ว แถมยังเป็นเขยแต่งเข้าบ้านอีก"

"เชอะ! พวกหน้าไม่อาย รู้ทั้งรู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว ยังจะมาเสนอหน้าอีก"

ฉวี่หลิงไม่ชอบใจพฤติกรรมแบบนี้ จึงเกาะติดโจวหยวนไม่ห่าง ใครเข้ามานางก็ตอกกลับจนกระเจิง

โจวหยวนยิ้มแห้งๆ "คุณหนูฉวี่ ท่านเล่นตัดทางรักข้าแบบนี้เลยเหรอ!"

ฉวี่หลิงเบ้ปาก "ข้าหวังดีนะ ผู้หญิงพวกนั้นมีใครดีบ้าง? ถ้าเจ้าไปยุ่งกับพวกนาง ไม่ง่ายหรอกนะที่จะสลัดหลุด"

โจวหยวนยื่นหน้าเข้าไปกระซิบ "แล้วข้าจะตอบแทนคุณหนูฉวี่ยังไงดีล่ะ"

ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำเอาฉวี่หลิงหน้าแดงระเรื่อ นางตอบเสียงแข็ง "คนกันเอง ไม่ต้องคิดมาก แค่อย่าหลงผิดก็พอ"

ขณะที่ทั้งสองคุยหยอกล้อกัน ด้านหน้าก็เกิดความวุ่นวาย

เมื่อมองไป เห็นชายวัยกลางคนสวมชุดหรูหรา ห้อยหยกที่เอว สวมมงกุฎสีม่วง เดินอาดๆ เข้ามา

ทุกคนทักทายอย่างกระตือรือร้น บรรยากาศคึกคักขึ้นทันตา

โจวหยวนขมวดคิ้ว "อันหนานโหวดูหนุ่มจัง?"

ฉวี่หลิงตอบ "ปีนี้สี่สิบสี่ ก็ยังไม่ถือว่าแก่"

โจวหยวนเงียบไป เพราะหลังจากทักทายกันเสร็จ ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เขา

"น้ำแยงซีรี่ไหลบูรพา คลื่นซัดกวาดพาวีรชนลับหาย ถูกผิดแพ้ชนะว่างเปล่า"

"ขุนเขายังเขียวขจี ตะวันยอแสงแดงฉานกี่เพลา"

หานทัวลูบเคราแพะ หัวเราะร่า เดินตรงมาหาโจวหยวน ท่องบทกวี 'หลินเจียงเซียน' อย่างห้าวหาญ จบแล้วจึงทักทายอย่างเป็นกันเอง "วันนี้มีวาสนาได้พบนักพรตหยวนอี้ ช่างเป็นเกียรติสามชาติจริงๆ!"

ทุกคนมองหน้ากัน ที่แท้หานทัวก็เป็นแฟนคลับ 'สามก๊ก' เหมือนกัน แต่ก็ไม่แปลก เพราะเขามีความรู้ไม่มาก

แน่นอน เรื่องนี้ไม่มีใครกล้าพูดออกมา

"ท่านโหวชมเกินไปแล้ว"

โจวหยวนประสานมือ "โจวหยวนจากอวิ๋นโจว คารวะท่านโหว"

"โธ่เอ๊ย! ไม่ต้องเกรงใจ!"

หานทัวหัวเราะลั่น "ทุกท่านที่นี่คงเคยอ่าน 'สามก๊ก' ย่อมรู้ว่าเนื้อเรื่องเข้มข้น ยิ่งใหญ่ อลังการ ข้าอ่านแล้ววางไม่ลง อ่านซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งอ่านยิ่งชอบ"

ทุกคนยิ้มแห้งๆ บางคนแอบเบ้ปากในใจ 'ก็คนไม่มีความรู้นี่นะ ถึงชอบอ่านอะไรแบบนี้'

แต่แล้วหานทัวก็เปลี่ยนเรื่อง หันมาถามโจวหยวนยิ้มๆ "นักพรตหยวนอี้ ในหนังสือมีตอนที่เล่าปี่กับโจโฉต้มเหล้าบ๊วยวิจารณ์วีรบุรุษ ในสายตาเจ้า ข้าถือเป็นวีรบุรุษไหม?"

'ตาแก่นี่หน้าด้านชะมัด บีบให้ข้าชมทางอ้อมนี่หว่า'

โจวหยวนด่าในใจ แต่ปากยิ้มตอบ "ท่านโหวบัญชาการทหาร รับใช้ชาติในดินแดนเหลียวตงที่หนาวเหน็บ กอบกู้สถานการณ์วิกฤต ค้ำยันตึกที่กำลังจะถล่ม จะไม่เรียกว่าวีรบุรุษได้อย่างไร"

ทุกคนฟังแล้วแอบหมั่นไส้ 'ไหนโจวหยวนทำตัวสูงส่ง ที่แท้ก็เลียแข้งเลียขาเก่งเหมือนกัน'

หานทัวพอใจมาก หัวเราะร่า "งั้นเจ้าลองบอกซิ ว่าข้าเหมือนตัวละครตัวไหนในเรื่อง? ถ้าทายถูก ข้ามีรางวัลให้อย่างงาม!"

โจวหยวนอึ้งไปเลย 'ชิบหายแล้ว ถามแบบนี้จะตอบยังไงวะ 'สามก๊ก' เต็มไปด้วยกับดัก ตอบผิดชีวิตเปลี่ยน'

จะบอกว่าเป็นตั๋งโต๊ะ ก็เท่ากับด่าว่าเป็นขุนนางชั่ว ข่มขู่ฮ่องเต้ แล้วโดนรุมกินโต๊ะ

จะบอกว่าเป็นโจโฉ ก็เท่ากับหาว่าเป็นกบฏ

จะบอกว่าเป็นอ้วนเสี้ยว... ตอนนี้เรื่องดำเนินถึงตอนอ้วนเสี้ยวแพ้ยับที่กัวต๋อพอดี ไม่เป็นมงคล

จะบอกว่าเป็นเล่าปี่ ยิ่งไม่ได้ เล่าปี่จะฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น แต่ตอนนี้เป็นยุคจักรพรรดินี เปรียบเป็นเล่าปี่ก็เหมือนแช่งให้ราชวงศ์ล่มสลาย!

ซุนเกี๋ยน? ก็ไม่ได้! ยึดครองกังตั๋ง เท่ากับหาว่าแบ่งแยกดินแดน!

โจวหยวนคิดหัวแทบแตก สุดท้ายก็ตอบ "ตั๋งโต๊ะขาดปัญญา โจโฉขาดความจงรักภักดี อ้วนเสี้ยวลังเลไม่เด็ดขาด เล่าปี่ไร้ผลงาน ท่านโหวจงรักภักดีและมีคุณธรรม กล้าหาญชาญชัย ชื่อเสียงระบือไกล สมควรเทียบชั้นกวนอู"

ยังไงตอนนี้เรื่องก็ยังไม่ถึงตอนกวนอูแพ้ที่เป๊กเสีย และกวนอูก็มีตำแหน่งเป็น 'ฮั่นโซ่วถิงโหว' เหมาะสมและปลอดภัยที่สุด

หานทัวฟังแล้วชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะลั่น "นักพรตหยวนอี้รู้ใจข้าจริงๆ! ปรบรางวัล! เด็กๆ!"

สิ้นเสียง คนรับใช้สองคนก็อุ้มหีบใบเล็กออกมาจากเรือนใน

พอเปิดหีบ แสงสีทองก็สว่างวาบ ข้างในเต็มไปด้วยก้อนทองคำ!

"ทองคำเพียงพันตำลึง! หวังว่านักพรตหยวนอี้จะรับไว้นะ!"

คราวนี้โจวหยวนอึ้งรับประทาน

'พี่ชาย เราเพิ่งเจอกันครั้งแรกนะ?'

'เล่นเอาทองมากองให้แบบนี้เลยเหรอ!'

'แถมต่อหน้าธารกำนัลด้วย'

'ถ้าปฏิเสธ ก็หักหน้าเขา ถ้ารับไว้ ก็กลายเป็นคนเห็นแก่เงิน'

'สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ!'