บทที่ 92 วั่งไห่เฉา (ชมคลื่นสมุทร)

โจวหยวนรู้สึกขบขัน สวีกวงเฉินก็นับว่ามีความสามารถเหมือนกันนะ ที่คิดบทลงโทษอย่างการกระโดดน้ำว่ายกลับฝั่งได้ ช่างสรรหาจริงๆ

สวีกวงเฉินไม่หวั่นเกรง ท้าทายกลับ "เจ้าต้องพิสูจน์ให้ได้! พูดเองเออเองไม่ได้ ต้องทำให้ทุกคนเชื่อ"

"ได้!"

โจวหยวนยิ้ม หันไปคารวะสวี่ฉุนจง "ใต้เท้าสวี่เป็นเจ้าเมืองหลินอัน เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ สอบได้จิ้นซื่อ แถมยังเป็นซู่จี๋ซื่อหากท่านเป็นผู้ตัดสิน ทุกคนคงยอมรับ"

เสิ่นเฉียวซานเสริม "ใต้เท้าสวี่มีความรู้สูงส่ง แม้เป็นขุนนางแต่ก็มีผลงานบทกวีที่น่าชื่นชม เป็นที่เคารพนับถือของทุกคน"

"ใช่ ถ้าใต้เท้าสวี่เป็นผู้ตัดสิน พวกเรายอมรับ"

สวี่ฉุนจงยิ้ม "ในเมื่อทุกคนไว้วางใจ ข้าก็ขอรับหน้าที่เป็นกรรมการก็แล้วกัน"

"แต่โจวหยวน การจะพิสูจน์ว่าบทกวีเก่าๆ เป็นฝีมือเจ้าไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งการพิสูจน์ว่า 'หลินเจียงเซียน' แห่งหอหมู่ตานเป็นแค่ผลงานธรรมดาๆ ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ เพราะข้าเองก็ชื่นชมบทกวีนั้นมาก"

ฉวี่หลิงกระตุกแขนเสื้อโจวหยวนเบาๆ กระซิบ "เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ! จะไปพิสูจน์ได้ยังไง!"

โจวหยวนตบหลังมือฉวี่หลิงเบาๆ ทำเอานางรีบชักมือกลับ หน้าแดงระเรื่อ

'ไอ้คนฉวยโอกาส ต่อหน้าธารกำนัลยังกล้าแต๊ะอั๋ง'

โจวหยวนกวาดตามองทุกคน แล้วหยุดที่สวี่ฉุนจง "ใต้เท้าสวี่ ทุกคนรู้ดีว่าพ่อตาข้า จ้าวเฉิง เป็นจอหงวน แต่ท่านแทบไม่แต่งกวีเลย ถ้าจะบอกว่าบทกวีที่ข้าแต่งสดในงานชุมนุมกวีหรืองานสังสรรค์ต่างๆ เป็นผลงานของท่านพ่อตา ดูจะเกินจริงไปหน่อยนะครับ"

สวี่ฉุนจงพยักหน้า "จริงอยู่ แต่ในเมื่อมีการท้าพิสูจน์ จะใช้แค่การอนุมานคงโน้มน้าวใจคนไม่ได้"

โจวหยวนถาม "งั้นถ้าข้าสามารถแต่งบทกวีที่ยอดเยี่ยมพอๆ กันได้ในตอนนี้ จะพิสูจน์ได้ไหมว่าผลงานก่อนหน้านี้เป็นฝีมือข้า?"

สวี่ฉุนจงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า "ได้ เรารู้กันว่าจ้าวเฉิงไม่ค่อยแต่งกวี ถ้าเจ้าแต่งบทกวีที่ยอดเยี่ยมออกมาได้ตอนนี้ ย่อมพิสูจน์ได้ว่าผลงานเหล่านั้นเป็นของเจ้าจริงๆ"

"ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่า ผลงานที่เจ้าจะแต่งออกมานั้น ยอดเยี่ยมจริงหรือไม่"

พูดจบ เขามองไปรอบๆ พูดเสียงเรียบ "ข้าเชื่อว่าทุกท่านคงเห็นพ้องกับข้า ไม่มีความลำเอียง"

เสิ่นเฉียวซานพยักหน้า "ย่อมเป็นเช่นนั้น แต่ข้ายังไม่เชื่อหรอกว่าโจวหยวนจะแต่งบทกวีดีๆ ออกมาได้ การแต่งสดไม่ใช่เรื่องง่าย"

ฉวี่หลิงตาลุกวาว นางรู้ว่าโจวหยวนมีฝีมือ แต่ไม่เคยเห็นกับตา วันนี้จะได้เห็นเป็นบุญตาเสียที

สวี่ฉุนจงกล่าว "ขอแค่บทกวีที่แต่งออกมา เข้ากับบรรยากาศและอารมณ์ในตอนนี้ ก็จะลบล้างข้อครหาว่าเตรียมมาล่วงหน้าได้ โจวหยวน เจ้าคิดหัวข้อได้หรือยัง?"

โจวหยวนประกาศก้อง "วันนี้เราล่องเรือชมดอกบัวในทะเลสาบซีหู ทิวทัศน์เมืองหลินอันงดงามตระการตา ข้าจะแต่งบทกวีสรรเสริญความงามของหลินอันและทะเลสาบซีหู ถือว่าเข้ากับบรรยากาศใช่ไหม? คงไม่มีใครหาว่าข้าเตรียมมาล่วงหน้าได้นะ?"

ลั่วเสวี่ยจูซื่อกล่าว "งานนี้ข้าเป็นเจ้าภาพ หากเป็นการสรรเสริญหลินอันและทะเลสาบซีหู ย่อมไม่มีข้อครหาเรื่องเตรียมตัวมาล่วงหน้าแน่นอน"

โจวหยวนยิ้ม "เพื่อไม่ให้พวกท่านหาเรื่องข้าได้ ข้าจะไม่ใช่แค่แต่งให้เข้ากับบรรยากาศ แต่จะใช้ทำนองใหม่ด้วย!"

"ข้าจะคิดค้นทำนองขึ้นมาเอง ใช้ทำนองที่ไม่เคยมีใครใช้มาก่อนในการแต่ง"

สิ้นเสียง ทุกคนตื่นตะลึง

คิดค้นทำนองเอง! ยากโคตรๆ!

ทำนองที่มีอยู่ล้วนผ่านการขัดเกลามานับร้อยนับพันปี เจ้าจะมาคิดเองเออเอง แล้วมันจะดีได้ยังไง? ใครจะยอมรับ?

สวีกวงเฉินหัวเราะร่า "ดูสิครับ คนคนนี้ช่างจองหองพองขนจริงๆ!"

หลี่เจ้าลู่เสียงเข้ม "ในเมื่อมั่นใจขนาดนั้น ก็แต่งมาเลย! ข้าก็อยากเห็นเหมือนกันว่านักพรตหยวนอี้มีความสามารถจริงสมคำร่ำลือหรือไม่!"

บรรดาคุณหนูในห้องหอต่างจ้องมองโจวหยวน ทั้งคาดหวัง ทั้งสงสัย

พวกนางคิดว่า ถ้าท่านนักพรตหยวนอี้แต่งบทกวีดีๆ ออกมาได้จริงๆ เขาคงเป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมเกินบรรยาย

โจวหยวนจิบชา กระแอมเบาๆ แล้วเดินอาดๆ ไปที่หัวเรือ

เดินไปเจ็ดก้าว แล้วหยุดยืน สูดหายใจลึก ประกาศก้อง "ทำนอง... วั่งไห่เฉา!"

"ภูมิประเทศทิศตะวันออกเฉียงใต้มหานครแห่งสามอู๋เฉียนถังรุ่งเรืองมาแต่โบราณ"

วรรคแรกที่ร่ายออกมา ผู้คนขมวดคิ้ว คิดในใจว่าก็ธรรมดา แต่สำหรับกลอนแต่งสด ก็ถือว่าไม่เลว แค่ยังไม่ถึงขั้นสุดยอด

"สะพานภาพวาดใต้เงาหลิว ม่านลมพัดผ่านฉากเขียวขจี บ้านเรือนนับแสนหลังคาเรือนเรียงราย"

ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี

ประโยคนี้กระชับ ชัดเจน เห็นภาพกว้าง ข้อมูลครบถ้วน เป็นวรรคทองอย่างแท้จริง!

โจวหยวนผู้นี้มีพรสวรรค์ "แต่งกลอนในเจ็ดก้าว" จริงๆ!

โจวหยวนร่ายต่อ "ต้นไม้เสียดฟ้าล้อมรอบหาดทราย คลื่นยักษ์ม้วนเกลียวดั่งหิมะขาว ปราการธรรมชาติไร้ขอบเขต"

"ตลาดเต็มไปด้วยอัญมณีล้ำค่า บ้านเรือนประดับประดาด้วยผ้าไหม แข่งขันกันอวดความมั่งคั่ง"

สวี่ฉุนจงและคนอื่นๆ มองหน้ากัน ต่างพากันชื่นชม

นี่คงเป็นท่อนแรก เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ ครอบคลุมความงามและความเจริญของหลินอันไว้หมดจด บทกวีที่ดี!

แต่ถ้าจะเรียกว่าสุดยอด ยังขาดอะไรไปนิดหน่อย

ความจริงทุกคนก็ทึ่งมากแล้ว สายตาที่มองโจวหยวนเริ่มมีความเคารพ

ทันใดนั้น เสียงโจวหยวนก็ดังกังวาน ราวกับกำลังขับขานบทเพลง "ทะเลสาบซ้อนกันงดงาม มีดอกกุ้ยฮวายามสารท ดอกบัวบานสะพรั่งสิบลี้"

"เสียงขลุ่ยขับขานยามฟ้าใส เพลงเก็บกระจับแว่วมาในยามค่ำคืน ผู้เฒ่าตกปลาและสาวน้อยเก็บดอกบัวต่างเริงร่า"

สิ้นเสียงนี้ หลี่เจ้าลู่นั่งไม่ติด ลุกพรวดขึ้นมา ตะโกนลั่น "บทกวีเยี่ยม! วรรคทอง! สุดยอด!"

ถ้วยชาในมือเสิ่นเฉียวซานร่วงหล่นแตกกระจาย เขานั่งนิ่งตะลึงงัน

'มีดอกกุ้ยฮวายามสารท ดอกบัวบานสะพรั่งสิบลี้' ต้องมีความสามารถระดับไหน ถึงจะเขียนประโยคที่งดงามขนาดนี้ได้!

โจวหยวนร่ายต่อ "ขบวนม้านับพันห้อมล้อมขุนนางใหญ่ เมามายฟังเสียงขลุ่ยกลอง ชื่นชมหมอกควันและแสงสี"

"วันหน้าจะวาดภาพทิวทัศน์อันงดงามนี้ กลับไปอวดที่สระหงส์"

ทั่วทั้งเรือสำราญเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายน้ำไหลและสายลมพัดผ่าน

แสงแดดจ้า ทะเลสาบซีหูเป็นประกายระยิบระยับ

แต่งดงามสู้สายตาหวานเชื่อมของเหล่าคุณหนูบนเรือไม่ได้ พวกนางมองโจวหยวนแทบจะกลืนกิน

แม้แต่ฉวี่หลิงที่ปกติแก่นแก้ว ยังเขินอายอย่างหาได้ยาก แอบชำเลืองมองโจวหยวน ยิ้มแก้มปริ

"เฮ้อ..."

เสียงถอนหายใจยาว สวี่ฉุนจงส่ายหน้า "มีดอกกุ้ยฮวายามสารท ดอกบัวบานสะพรั่งสิบลี้... ตั้งแต่วันนี้ไป ใครเอ่ยถึงหลินอัน ต้องนึกถึงประโยคนี้เป็นสิ่งแรก"

หลี่เจ้าลู่กล่าวเสียงหนักแน่น "ประโยคนี้กระชับได้ใจความ มีพลังทางศิลปะที่สั่นสะเทือนจิตใจ สมควรเป็นวรรคทองอมตะชั่วกาลนาน"

สวี่ฉุนจงหันไปทางทุกคน พูดอย่างจริงจัง "ทุกท่าน หากบทกวี 'วั่งไห่เฉา' บทนี้ยังพิสูจน์ความสามารถของโจวหยวนไม่ได้ ก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว"

ทุกคนเงียบกริบ ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ

ส่วนบรรดาคุณหนูต่างเชิดหน้ามองโจวหยวนด้วยสายตาเป็นประกาย

หญิงสาวนางหนึ่งรวบรวมความกล้า วิ่งถลกกระโปรงเข้าไปหาโจวหยวน ยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวนวลกลิ่นหอมกรุ่นให้ "คุณชาย โปรดรับไว้ด้วยเจ้าค่ะ"

โจวหยวนรับมาโดยสัญชาตญาณ

ฉวี่หลิงหน้าตึง ฮึดฮัด "หน้าไม่อาย เขามีลูกมีเมียแล้วย่ะ"

เสิ่นเฉียวซานหน้าแตกยับเยิน แต่ก็พูดไม่ออก แต่งกลอนระดับเทพขนาดนี้ออกมา ถ้ายังจะเถียงอีก ไม่ใช่แค่เสียหน้า แต่จะกลายเป็นคนไม่มีศีลธรรมไปเลย

แต่สวีกวงเฉินไม่ยอมแพ้ "เขามีพรสวรรค์แล้วยังไง! เขาพิสูจน์ได้เหรอว่า 'หลินเจียงเซียน' ที่หอหมู่ตานเป็นแค่กลอนพื้นๆ? กลอนบทนั้นใครๆ ก็รู้ว่าสุดยอด โจวหยวนไม่มีสิทธิ์มาดูถูก!"

"ใช่! หลินอันเราก็มีกลอนระดับเทพ อย่ามาดูหมิ่นนะ"

สวี่ฉุนจงโบกมือให้ทุกคนเงียบ แล้วหันมาบอกโจวหยวน "ข้าคงต้องทำให้เจ้าผิดหวังแล้ว โจวหยวน 'หลินเจียงเซียน' บทนั้นเป็นผลงานชิ้นเอกที่ทุกคนประจักษ์ ข้าคงฝืนใจบอกว่ามันธรรมดาไม่ได้ และไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่ามันธรรมดาด้วย"

โจวหยวนยิ้ม "จริงๆ มีวิธีพิสูจน์นะ"

เขากวาดตามองทุกคน หรี่ตาลง "จะพิสูจน์ว่า 'หลินเจียงเซียน' แห่งหอหมู่ตานเป็นแค่กลอนพื้นๆ ง่ายนิดเดียว"

"เพราะว่า... กลอนบทนั้นข้าก็เป็นคนแต่งเอง"

คราวนี้ทุกคนอึ้งกิมกี่ สีหน้าแต่ละคนดูไม่จืดเลย

แม้แต่ฉวี่หลิงยังยืนอึ้ง

โจวหยวนยิ้ม "คืนเมื่อสี่วันก่อน ข้ากับรองหัวหน้ากองพันหวังอ๋างไปที่หอหมู่ตาน เจอคนรู้จักเก่าอย่างแม่นางเยว่หยุน ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ ข้าเลยแต่ง 'หลินเจียงเซียน' บทนั้นขึ้นมา"

"แต่ในนั้นแสงไฟสลัว และข้าก็ไม่ได้แสดงตัว คุณชายหลี่เลยจำข้าไม่ได้"

"เรื่องนี้ นอกจากใต้เท้าหวังอ๋างจะเป็นพยานได้แล้ว แม่นางเยว่หยุนก็เป็นพยานได้เช่นกัน"

พูดถึงตรงนี้ โจวหยวนกะพริบตาปริบๆ ยิ้มกวน "คนแต่งวิจารณ์ผลงานตัวเองว่า 'งั้นๆ' ไม่ผิดใช่ไหม?"

"พวกท่านจะยุ่งเรื่องชาวบ้านไปทั่ว ก็คงไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องข้าวิจารณ์ผลงานตัวเองหรอกนะ?"

คราวนี้ไปไม่เป็นกันทั้งลำเรือเลยทีเดียว