บทที่ 1003 อาสาออกศึก

บนท้องถนนผู้คนเดินขวักไขว่ ใบหน้าของทุกคนล้วนประดับด้วยรอยยิ้ม เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวต้าจิ้นในตอนนี้ดีขึ้นไม่น้อย อย่างน้อยราคาเกลือก็คงที่ ไม่มีภัยสงครามจากภายนอก และภาษีที่ขูดรีดทั้งหลายก็มลายหายไป ผู้คนสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข แม้ว่าสภาพความเป็นอยู่โดยรวมจะยังไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงก็ตาม

โจวหยวนเดินไปตามท้องถนน มีคนรู้จักเขาไม่มากนัก ด้วยยุคสมัยเช่นนี้ โจวหยวนไม่เคยสั่งให้ใครวาดภาพเหมือนของตนเอง ทำให้คนส่วนใหญ่ได้ยินเพียงชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าไม่เคยเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริง ทว่าในที่สุดก็มีคนจำเขาได้

"เอ๊ะ? ท่านใต้เท้าโจว! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเจ้าคะ!" หญิงนางหนึ่งสะพายตะกร้าสานอยู่ทางซ้ายมือ ในตะกร้ามีเด็กน้อยอายุขวบเศษกำลังเบิกตากลมโตจ้องมองโจวหยวน โจวหยวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "คราวนี้ไม่ต้องแนะนำตัวแล้วล่ะ ข้าจำเจ้าได้ หลี่ซูเสวี่ย"

หลี่ซูเสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดปากหัวเราะ "เป็นเกียรติจริงๆ เจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านใต้เท้าโจวกลายเป็นท่านอ๋องไปแล้ว แต่ยังจำข้าได้อยู่เลย" โจวหยวนถาม "ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" หลี่ซูเสวี่ยตอบ "ดีมากเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้สามีของข้าไม่ได้ไปตักอุจจาระแล้ว เขาไปตั้งแผงลอยเล็กๆ อยู่ที่ตรอกทั้งหกค้าขายดีทีเดียวเจ้าค่ะ" "เพียงแต่ลูกของข้าซนไปหน่อย ข้าเลยพาเขาออกมาเดินเล่นบ้าง เขาถึงจะดีใจ"

โจวหยวนขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปหมายจะหยิกแก้มเด็กน้อย ใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้กลับยื่นมือออกมาปัดมือโจวหยวนไว้ พลางกะพริบตาดูร่าเริงยิ่งนัก โจวหยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น "ฮ่าๆ มืออ้วนๆ ของเขานี่เก่งจริงนะ ถึงกับปัดมือข้าออกได้ น่าสนใจจริงๆ"