บทที่ 1004 เย้ายวน

เมาพับไปตอนไหน? ข้าจำไม่ได้เลย แต่โจวหยวนจำได้ลางๆ ว่าเขาเป็นคนสุดท้ายที่ล้มลง และจำได้เลือนลางว่าทุกคนต่างอาสาออกศึกทางเหนืออย่างไม่ลดละ และเขาก็ตกปากรับคำไปเสียทุกคน ร่างกายปวดเมื่อยไปทั้งตัว สติสัมปชัญญะพร่าเลือน ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าใด

ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น มนุษย์เรามักจะมองเห็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว อย่างเช่นในวินาทีนี้ โจวหยวนลืมตาขึ้นมาก็เห็นเงาตะคุ่มขนาดมหึมา ชุดนักบวชสีดำที่โอบอุ้มแตงโมลูกใหญ่สองลูก ร่างกายกำยำประหนึ่งหอคอยเหล็ก ดวงตาคู่นั้นราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยตบะอำนาจที่น่าเกรงขาม

"อ๊าก!" โจวหยวนร้องลั่นด้วยความตกใจจนตัวโยน ร้องตะโกนว่า "ท่าน... ท่าน... อาจารย์เสี่ยวจวง ท่านอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!" เสี่ยวจวงขมวดคิ้ว เอ่ยถามอย่างสงสัย "เจ้าจะร้องโวยวายทำไม?"

จากนั้นเจียนเจียและหนิงเยว่ก็เดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล นึกว่าเกิดเรื่องคอขาดบาดตายขึ้น โจวหยวนราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต รีบตะโกนเรียก "เจียนเจีย เจียนเจียมานี่เร็วเข้า ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน" ต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ จ้าวเจียนเจียย่อมมีความขัดเขินอยู่บ้าง ใบหน้าแดงระเรื่อ นางรีบเดินมาที่ข้างเตียงแล้วโน้มตัวลงข้างกายเขา

นางเอ่ยเสียงเบา "ท่านพี่ ท่านดีขึ้นบ้างหรือยัง?" โจวหยวนตอบ "ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่ได้เมาเสียหน่อย”