บทที่ 1005 ยอดนักรัก

บนโต๊ะทรงพระอักษรเต็มไปด้วยฎีกาที่วางสุมกันเป็นพะเนิน สตรีในชุดหลงเป่านั่งนิ่ง ก้มหน้าก้มตาตรวจตราอย่างละเอียด คิ้วเรียวขมวดมุ่นราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง

โจวหยวนเดินเข้าไปใกล้ พลางเหลียวมองไปข้างหลัง พบว่าไม่มีใครอยู่แล้ว

เขาจึงกดเสียงต่ำเอ่ยถาม "นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าหายป่วยแล้วหรือ ทำไมยังตรากตรำทำงานหนักขนาดนี้"

กวานเมี่ยวซ่านไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่ตอบกลับมาอย่างอารมณ์เสีย "ก็เรื่องมันเยอะขนาดนี้ ข้าจะทำอย่างไรได้? ตอนนี้พวกตาแก่เหล่านั้นทำงานหัวโบราณเหลือเกิน นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ดี กลัวแต่จะเกิดความวุ่นวาย ขืนให้พวกเขามารับผิดชอบฎีกาเหล่านี้ คงไม่มีงานไหนสำเร็จสักอย่าง"

นางดูเหมือนจะมีความอัดอั้นเต็มอก อยากจะพรั่งพรูออกมาให้หมดในคราวเดียว "ขณะที่บางคน มัวแต่ยุ่งอยู่กับการช่วยคนอื่นกอบกู้แผ่นดิน ยุ่งอยู่กับการพลอดรักกับองค์หญิงเมืองศัตรู ไม่รู้จักสงสารผู้หญิงของตัวเองบ้างเลย ปล่อยให้ข้าต้องนั่งจมอยู่ที่นี่ ยุ่งจนแทบเป็นแทบตาย"