บทที่ 1006 อัครมหาเสนาบดีสืบตระกูล

ม่านมุ้งปลิวไสว ทิ้งตัวลงสู่ก้นบึ้งแห่งหุบเหว คนเราดูเหมือนกำลังร่วงหล่นไปพร้อมกับม่านเตียง พร้อมกับเตียง และพร้อมกับทุกสรรพสิ่งรอบกาย ร่วงหล่นและพลิกคว่ำ ราวกับฟ้าดินกลับตาลปัตร

กวานเมี่ยวซ่านนอนอยู่บนเตียง พยายามขยี้ตาอย่างแรง แต่สติสัมปชัญญะก็ยังไม่คืนกลับมาเสียที นางเช็ดน้ำลายที่มุมปาก เหลียวมองด้านข้าง หมอนก็เปียกไปหมดแล้ว ทั่วร่างปวดเมื่อยไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกรถม้าวิ่งทับไปมานับร้อยครั้ง ร่างกายเหมือนจะพังทลายเสียให้ได้ นางหอบหายใจถี่ พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่กลับพบว่าช่วงเอวปวดล้าเหลือเกิน ขาและลำตัวเหมือนจะแยกออกจากกัน

นางอดไม่ได้ที่จะร้องเรียก "เสี่ยวจวง เสี่ยวจวง"

เสี่ยวจวงพุ่งกายเข้ามา เลิกม่านออก แล้วประคองกวานเมี่ยวซ่านลุกขึ้น กวานเมี่ยวซ่านถอนหายใจอย่างจนใจ เอ่ยว่า "ไม่ควรเล่นแง่เลยจริงๆ หลอกเขาจนหัวหมุน ทว่าคนที่ลำบากกลับเป็นข้าเอง เจ้าคนโง่นั่นไม่เห็นข้าเป็นคนเลยจริงๆ เกือบถูกทรมานจนตายแล้ว"

พลังภายในของเสี่ยวจวงหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของนาง ก่อนจะเอ่ยอย่างช้าๆ "ฝ่าบาท ทว่าข้าได้ยินมาว่า ท่านเป็นคนบอกให้เขาออกแรงเองนะคะ"