บทที่ 1089 ความเป็นความตาย

รัตติกาลมืดมิดดึกสงัด ไร้ลมไร้จันทร์

โคมไฟในตำหนักจื่อเวยยังคงสว่างไสว ยังคงเป็นโต๊ะทรงงานตัวเดิม และกองฎีกาที่วางสุมจนพะเนินเทินทึก

จักรพรรดินีเจ้าจิ่งบิดกายไล่ความเมื่อยล้าพลางส่ายพระพักตร์ตรัสว่า "ชีวิตเช่นนี้ช่างยากจะทานทนนัก อยากจะโยนสิ่งของพวกนี้ทิ้งไปให้หมด แล้วไปหาที่สงบเงียบสักแห่งนอนหลับให้เต็มอิ่มสักปีสองปีโดยไม่ตื่นขึ้นมาเลยจริงๆ"

เสี่ยวจวงรินน้ำชาถวายพลางยิ้มทูลว่า "ฝ่าบาทมิใช่กำลังทรงจัดตั้งคณะเสนาบดีชุดใหม่หรอกหรือเพคะ? หรือว่ายังไม่มีความคืบหน้า?"

จักรพรรดินีเจ้าจิ่งทรงทอดถอนพระทัย ตรัสว่า "มันไม่ง่ายขนาดนั้น หนึ่งตำแหน่งคือหนึ่งหลุม หนึ่งหลุมก็คือเนื้อชิ้นมันวาวชิ้นหนึ่ง ใครจะยอมสละเนื้อในปากตนเองออกมาแบ่งปันให้ผู้อื่น?”