บทที่ 1100 ตำแหน่งที่ต้องยืนหยัด แผ่นดินใต้ฝ่าเท้า

ม้าเร็ว! ม้าเร็วที่ควบตะบึงภายใต้แสงจันทร์! ไม่รู้ว่ารุดมาจากที่ใด! เสียงฝีเท้าม้าที่ถี่กระชั้นย่ำลงบนแผ่นอิฐหิน! ส่งเสียงดังกังวานใส! มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นออกมา พร้อมแรงม้าอันมหาศาล ฉุดร่างของหวังสงขึ้นมาวางพาดไว้บนหลังม้าทันที

จี้ซานดวงตาแดงก่ำ คำรามลั่น “แม่ทัพหวัง! ข้ารู้ว่าท่านภักดีต่อชาติยิ่งนัก! แต่ยามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ท่านต้องตาย!”

“ข้ามิได้ขัดคำสั่งทหาร! กองทัพสิบหมื่นถึงเจี้ยนโจวแล้ว! ข้าเพียงนำทหารม้าหัวกะทิหนึ่งพันนายมาช่วยท่าน!”

หวังสงโกรธจัดตะโกนว่า “จี้ซานเจ้าบ้าไปแล้ว! หากเจ้าตายที่นี่อีกคน จะไม่มีใครคุมสถานการณ์ที่เจี้ยนโจว!”

“ดังนั้นพวกเราต้องไปด้วยกัน!”