บทที่ 1101 เหตุนั้นจึงต้องมั่นคงเยือกเย็น

ท้องนภาขุ่นมัว สายลมโศกศัลย์ ผิวน้ำในทะเลสาบกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น แฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บ ปู้หยางกู่กระชับคอเสื้อพลางทอดถอนใจ เขาหันไปมองหวงไท่จี๋ที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด ในใจไร้ซึ่งความกราดเกรี้ยวทว่ากลับเต็มไปด้วยความกังวล เขาอยากจะถามคำถามมากมาย แต่หวงไท่จี๋มักจะตอบเพียงว่า "ไม่รู้"

"สรุปแล้ว ศึกครั้งนี้ควรจะรบอย่างไรกันแน่?" ปู้หยางกู่ยังคงอดไม่ได้ที่จะถามคำถามเดิมในทุกๆ วัน เขาเดินเข้าไปหาหวงไท่จี๋พลางเอ่ยอย่างขมขื่น "สายสืบจากนกกระจอกสวรรค์ส่งข่าวมาว่า กองทัพยี่สิบกว่าหมื่นนายของอาณาจักรซาร์มุ่งตรงไปยังค่ายกู่เหอเว่ย และยึดครองได้ก่อนรุ่งสาง ยามนี้กำลังเคลื่อนพลมุ่งหน้าไปทางเจี้ยนโจว" "หากรบกันเช่นนี้ต่อไป เหลียวตงย่อมต้องพินาศย่อยยับ" "ส่วนพวกเราที่เตรียมตัวสละชีพ กลับต้องมานั่งดูละครอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าควรจะไปที่ใด" "หวงไท่จี๋ ปกติเจ้าเป็นคนฉลาดหลักแหลม ทำไมคราวนี้กลับกลายเป็นไม่รู้ว่าจะรบอย่างไรเสียได้?"

หวงไท่จี๋ปรายตามองเขาเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า "การทำศึกแบบกองพลใหญ่นั้น สถานการณ์ย่อมซับซ้อนยิ่งนัก ความเปลี่ยนแปลงในแต่ละวันนั้นยากจะคาดเดา พวกเรามีคนน้อย ความสามารถด้านข่าวกรองมีจำกัด ต้องพึ่งพานกกระจอกสวรรค์เป็นหลัก การที่ไม่ได้รับข่าวสารหรือให้คำวินิจฉัยได้ในทันที ย่อมเป็นเรื่องปกติ"

ปู้หยางกู่ถาม "ดังนั้นพวกเราต้องรออย่างโง่เขลาเช่นนี้ต่อไปรึ ยืนมองสถานการณ์วิกฤตขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย?"

หวงไท่จี๋เอ่ยเรียบๆ "เมื่อได้รับข้อมูลเพียงพอ ย่อมมีความสามารถในการวินิจฉัยสถานการณ์โดยรวมได้เอง ยามนี้ข้ารู้ชัดแล้วว่าพวกเราควรทำสิ่งใด" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ประหนึ่งมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว เขาเอ่ยถามเบาๆ ว่า "ปู้หยางกู่ เจ้าคิดว่าโจวหยวนเป็นคนโง่รึ?"