บทที่ 1102 ในชีวิตคนเรา ย่อมมีทางให้เลือกเดิน

เบื้องหน้าบานประตูที่ปิดสนิทมีกลุ่มคนยืนรออยู่ ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันถึงขีดสุด สืออี้และจี้ซานสบตากัน พลางส่ายหน้าทอดถอนใจ

"สองวันแล้ว ที่ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่กินไม่ดื่ม แม่ทัพหวังคิดจะทำอะไรกันแน่?" จี้ซานเอ่ยอย่างร้อนรน คิ้วขมวดมุ่น "หน้าข้าแหลกเหลวขนาดนี้ ขยังไม่ระทมเท่าเขาเลย เขาควรจะเข้มแข็งขึ้นได้แล้ว"

สืออี้ถอนใจ "ไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน ข้ารู้นิสัยเขาดี เขาเป็นคนเห็นแก่ส่วนรวมและเด็ดเดี่ยวมาก ตามหลักแล้วไม่ควรจะมาตีโพยตีพายเช่นนี้" สิ้นคำพูด ภายในห้องพลันมีเสียงดังออกมา "พวกเจ้าเข้ามาให้หมด!"

จี้ซานและสืออี้รีบผลักประตูเข้าไป เห็นหวังสงนั่งอยู่บนเก้าอี้ จ้องเขม็งไปยังแผนที่ ข้างกายเขามีกองกระดาษที่ถูกทิ้งและหมึกที่หกเลอะพื้น

จี้ซานอดถามไม่ได้ "แม่ทัพหวัง ท่านกำลังศึกษาสิ่งใดอยู่รึ?"