บทที่ 1103 ความหวังอันเลือนราง

ยามนี้ฟ้าสว่างโรจน์อย่างสมบูรณ์แล้ว แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ทิศตะวันออกย้อมไปทั่วผืนนภา ส่งผลให้ผืนปฐพีกลายเป็นสีแดงชาด เลือดที่อาบนองบนกำแพงเมืองจึงดูสดสว่างยิ่งขึ้น การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป! เสียงกู่ร้อง! เสียงห้ำหั่น! เสียงโหยหวน! เสียงอาวุธปะทะกันจนเกิดประกายไฟ! และเสียงหนักอึ้งของวัตถุขนาดใหญ่ที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น! ภาพการศึกอันโศกเศร้าและโหดเหี้ยมนี้ประหนึ่งถูกหยุดเวลาไว้ ผู้คนต่างสูญเสียความนึกคิด การเข่นฆ่าทั้งมวลล้วนมาจากสัญชาตญาณของร่างกายและดวงวิญญาณที่เริ่มด้านชา

ซ่งอู่โยนดาบทิ้งไป นี่เป็นเล่มที่หกแล้ว คมดาบบิ่นพังและมีรอยแหว่งเต็มไปหมด เขาไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้อีก ลำคอแหบพร่าไปนานแล้ว ทำได้เพียงแบกรับแรงกดดันแล้วเดินหน้าฟันฝ่าต่อไป ทันใดนั้น เขารู้สึกหน้ามืดตาลายและล้มพับลงไปทันที

“ท่านแม่ทัพใหญ่!” องครักษ์คนหนึ่งร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบเข้าไปประคองเขาขึ้นมา ทว่าซ่งอู่หมดสติไปเสียแล้ว เขาตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน ฝันเห็นยามที่ยังเยาว์วัยนัก บิดาและมารดาอยู่เคียงข้าง ด้านซ้ายมีพู่กันหนึ่งด้าม ด้านขวามีดาบหนึ่งเล่ม รอบกายเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ มีคนตะโกนบอกให้เขาเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เขาเอื้อมมือไปหาพู่กัน ทว่าแสงอาทิตย์สาดส่องลงมา คมดาบนั้นสะท้อนแสงวาบเข้าสู่ใบหน้าของเขา เขาจึงหันกลับไปเกาะกุมดาบเล่มนั้นไว้ นี่คือความทรงจำอันแสนไกลที่ซ่งอู่หลงลืมไปนานแล้ว ทว่าความฝันนี้กลับทำให้เขาจำมันได้ขึ้นมาอีกครั้ง

“ไปที่เขาวงกตของเจ้าเถอะ ที่นั่นมีของที่เจ้าชอบที่สุด ม้าไม้ตัวเล็ก กระต่ายน้อยที่เย็บจากผ้าไหมปัก มีลูกหิน วงล้อเหล็ก ป๋องแป๋ง สิ่งของมากมายจนนับไม่ถ้วนเชียวละ”

“เจ้าเป็นหลานชายของซ่งซานอ๋าว เจ้ามีวาสนาจะได้เสวยสุขไปตลอดชีวิต ไยต้องลำบากออกไปห้ำหั่นเช่นนั้นเล่า?”