บทที่ 1104 เจตนารมณ์แห่งอักษร

“ในราชวงศ์ก่อนมีอุปสรรคข้อหนึ่งซึ่งเป็นประโยคคู่เอก (ช่างเหลียน) กล่าวว่า: สามแสงเจิดจรัส สุริยัน จันทรา ดารา”

“ผ่านไปสิบกว่าปีในใต้หล้า กลับไม่มีผู้ใดสามารถต่อประโยคคู่โท (เซี่ยเหลียน) ได้ จนกระทั่งยอดกวีชาวซื่อชวนท่านหนึ่งได้ต่อไว้ว่า: สี่บทกวีร้อยเรียง เฟิง หย่า ซ่ง”

เจ้าเจียนเจียจ้องมองเหล่านักศึกษาเบื้องล่างพลางเอ่ยแผ่วเบา “บทกวีชุดนี้รวบรวมขึ้นในช่วงกลางของยุคชุนชิว เล่าขานกันว่าอิ๋นจี๋ฝู่เป็นผู้รวบรวม และขงเซิ่ง (ขงจื๊อ) เป็นผู้เรียบเรียง มีทั้งหมดสามร้อยสิบเอ็ดบท ในจำนวนนั้นหกบทเป็นเพลงขลุ่ย จึงเหลือบทกวีสามร้อยห้าบท เรียกกันโดยรวมว่า ‘บทกวีสามร้อย’ ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตกที่ยกย่องลัทธิขงจื๊อ จึงเริ่มขานนามว่า ‘ซือจิง’ และใช้เรียกขานสืบมาจนถึงปัจจุบัน”

“ซือจิงแบ่งออกเป็นส่วนของ เฟิง หย่า ซ่ง โดยส่วนของ ‘หย่า’ ยังแบ่งเป็น ต้าหย่า และเสี่ยวหย่า จึงเรียกว่าสี่บทกวี”

“และส่วนที่นับว่าเป็นแก่นแท้ที่สุด กลับอยู่ที่ ‘กั๋วเฟิง’”