บทที่ 118 บอกนางไปว่า ข้าชื่อโจวหยวน

อาหารเจเต็มโต๊ะส่งกลิ่นหอมอบอวล แสงแห่งรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามาในห้องโถง เมืองหลินอันยังคงเป็นเมืองหลินอัน เพียงแต่เปลี่ยนเจ้าของชั่วคราวเท่านั้น เมื่อมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยรอบกาย และโครงกระดูกเหล่านั้น ซงซานจื่อรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว ความโศกเศร้าเอ่อล้นขึ้นในใจ

โจวหยวนเอ่ยเบาๆ "อาหารเจไม่ถูกปากท่านนักพรตหรือ? หรือว่าท่านนักพรตฉันเนื้อ?" ฉันเนื้อ? พอพูดถึงสองคำนี้ ซงซานจื่อก็นึกถึงภาพสหายธรรมถูกหนอนกู่กัดกินเมื่อคืนวาน ในท้องปั่นป่วนขึ้นมาทันที เดิมทีเขาฉันเนื้อ แต่คงไม่กล้าแตะมันไปอีกนาน

"หรือว่าท่านนักพรตกำลังโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์สหายร่วมสำนักที่ตายไป?" น้ำเสียงของโจวหยวนมักแฝงแววเยาะหยันอยู่เสมอ ทำให้คนฟังรู้สึกอึดอัดและหวาดกลัว เพราะการเยาะหยันนั้นเหมือนซ่อนความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้นและการคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัด ทั้งที่เมืองหลินอันแตกพ่ายไปแล้ว และเจียงหนานก็คงยื้อได้อีกไม่กี่วัน ซงซานจื่อไม่เข้าใจเลยว่าความมั่นใจของอีกฝ่ายมาจากไหน เขาได้แต่ฝืนใจพูด "ท่านมีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ข้าวแค่มื้อสองมื้อซื้ออาตมาไม่ได้หรอก"

โจวหยวนยิ้มกล่าว "ข้าจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือหัวหน้ากองจวงเสวียนซู่ หัวหน้าสำนักฝ่ายใน ขุนนางหญิงคนสนิทของฝ่าบาท" ซงซานจื่อมองจวงเสวียนซู่โดยสัญชาตญาณ นึกถึงการต่อสู้เมื่อคืน เขารู้ดีว่าหนี้แค้นนี้ผูกกันไว้แล้ว

โจวหยวนกล่าว "ข้าตั้งใจจะให้นางทูลเสนอฝ่าบาท ให้เริ่มแผนกวาดล้างลัทธิเต๋าทั่วหล้า แผนการนี้เรียบง่าย สรุปสั้นๆ คือ... ทลายอาราม เผาตำรา ฆ่านักพรต" "สัจธรรมสิบสองคำนี้ ท่านนักพรตคิดเห็นอย่างไร?"