บทที่ 119 ร่วมทุกข์ร่วมสุข

เที่ยงเดือนเจ็ดอากาศร้อนระอุ การปิดเมืองหลินอันอย่างกะทันหันทำให้ชาวบ้านงุนงง ไม่กล้าถามมาก ได้แต่ทนทุกข์ทรมาน

หลายชีวิตที่ต้องพึ่งพาการเข้าออกเมืองเพื่อค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ถึงกับหมดหนทางทำมาหากิน ไม่ต้องพูดถึงชาวนาที่เข้ามาหางานทำในเมือง

ผู้คนมากมายอออยู่หน้าประตูเมืองทั้งในและนอก รอคอยเวลาเปิดประตู ทหารเฝ้าประตูก็แบกรับความกดดันหนักอึ้ง

พวกเขาก็เป็นคนเจียงหนาน ส่วนใหญ่มาจากครอบครัวยากจน ทนเห็นชาวบ้านคุกเข่าอ้อนวอนไม่ได้

นอกเมืองหลินอัน รถม้าคันหนึ่งจอดรอนานแล้ว