ตอนที่ 1304 ยามเช้า

แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างลงบนพื้นดินเป็นจุดๆ ความหนาวเย็นของฤดูใบไม้ร่วงดูเหมือนจะแทรกซึมผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา ต่อต้านกับความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่ของเตาไฟ เจ้าเจียนเจียตื่นมานานแล้ว นางนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม

จนกระทั่งแสงอาทิตย์สาดส่องลงบนใบหน้า นางถึงได้ปัดมือของโจวหยวนออกพลางกล่าวเบาๆ ว่า “ตอนนอนยังไม่รู้จักอยู่นิ่งๆ นะ เจ้าคนนิสัยเสีย” นางเลิกผ้าห่มออก เพราะความหนาวเย็นทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แต่ทั้งร่างกายกลับรู้สึกตื่นตัวและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก รีบสวมใส่เสื้อผ้า จุมพิตที่ใบหน้าของโจวหยวนเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้ม

ในสวนเริ่มคึกคักขึ้นแล้ว ซิงกั๋วและเหวินซินกำลังวิ่งไล่จับกัน เสี่ยวอิ่งกำลังกุมมือเล็กๆ ของเหวินซูเดินเล่นอย่างช้าๆ บ่าวไพร่ที่อยู่ไกลออกไปกำลังเช็ดโต๊ะเก้าอี้ในศาลา จื่อหยวนถือไม้กวาดไล่ปัดใบไม้ร่วง ตรงไหนที่เอื้อมไม่ถึงก็กระโดดขึ้นไปตี พอตีไม่โดนก็ทำหน้าหงุดหงิด องค์หญิงปี้สุ่ยที่นั่งบนเก้าอี้ข้างๆ กำลังหัดนั่งสมาธิตามองค์หญิงชินสุ่ย ช่วงนี้นางเริ่มวิตกกังวลเรื่องความสวยความงาม อยากฝึกวิชาเต๋า อยากคงความเยาว์วัยไว้

สวนกว้างขวางทว่าเต็มไปด้วยผู้คน คึกคักมีชีวิตชีวาทำให้เจ้าเจียนเจียรู้สึกมีความสุขยิ่งนัก นางเดินออกจากห้องไปทักทายทุกคน มองดูรอบๆ อย่างละเอียดแล้วอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณหนูชวี่หลิงล่ะ เมื่อคืนโกรธหรือ?” หนิงเยว่ที่เพิ่งมาถึงพอได้ยินดังนั้นก็ป้องปากหัวเราะ “พี่หญิงชวี่หลิงนอนกับข้าเมื่อคืนค่ะ นางเมาแล้วแน่ๆ ลากข้าไปพึมพำทั้งคืน บอกว่าคิดบทละครได้หลายเรื่องแต่ไม่มีโอกาสได้ทำ”

“แล้วยังลากข้ามาเล่นเกม ทรมานข้าจนแทบแย่เลยค่ะ”