ตอนที่ 1309 ลมฤดูใบไม้ร่วงอันแรงกล้าประจำปี

ความโกรธแค้น หลังจากความโกรธก็คือความกังวล แม้กระทั่งความหวาดกลัว สถานการณ์ของโคเรียโจวหยวนรู้ดี หลังจากผ่านศึกสงคราม ทุกอย่างยังคงพังทลาย พลังชีวิตยังไม่ทันฟื้นฟูก็ต้องมาสนับสนุนสงครามที่เหลียวตง เมืองทางเหนือก็ถูกอันเดรย์ปล้นชิงไปรอบหนึ่ง เรียกได้ว่ายากจนข้นแค้นจนแทบจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว

หลังจากต้าจิ้นเปิดการค้าทางทะเล พวกนางส่งออกโสมภูเขาไปได้สองสามครั้งพอให้ได้หายใจหายคอคล่องขึ้นบ้าง แต่วันคืนก็ยังคงยากลำบาก บัดนี้เรือพาณิชย์ขาดการติดต่อกันเป็นทอดๆ ทั้งเรือ สินค้า และผู้คนหายไปหมด นี่ไม่ต่างจากการแทงเข้าไปที่หัวใจของโคเรีย ท่านแม่ย่อมทนไม่ไหวแน่นอน

นางเป็นคนใจร้อน พอร้อนใจก็มักจะเกิดเรื่อง ทำอะไรบุ่มบ่ามถึงขั้นนำทัพออกรบเอง จนทำให้เกิดการสูญเสียที่น่าสะเทือนใจเช่นนี้ ในใจนางต้องรู้สึกผิดอย่างมหาศาลแน่ มิเช่นนั้น ด้วยนิสัยที่ถือตัวของนาง จะมีทางร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าอาจารย์ได้อย่างไร เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจของโจวหยวนก็บีบตัวด้วยความเจ็บปวด

“ข้าจะไปตั้งแต่วันพรุ่งนี้ รอไม่ได้แล้ว” โจวหยวนกลับมาที่เรือนใน กล่าวกับทุกคน แม้จะตัดใจไม่ได้เพียงใด แต่เขาก็ไม่สามารถรั้งรอต่อไปได้อีกแล้ว

เจ้าเจียนเจียยิ้ม “ไปเถอะ ไม่ใช่ครั้งแรกที่จากบ้านเสียหน่อย อย่ามัวแต่ลังเลเลย”