บทที่ 560 ขุนนางกังฉิน

"แม่ของพวกนางด่วนจากไปตั้งแต่ยังเล็ก พวกนางจึงต้องเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้าง เฮ้อ..."

ไป๋จิ้งถังเริ่มสวมบทบาทการแสดง ทั้งพร่ำรำพันทั้งถอนหายใจ "ถึงแม้ครอบครัวเราจะไม่ได้ขัดสนเงินทอง แต่พวกเราคนแก่ก็มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับงาน ไม่ค่อยมีเวลาเอาใจใส่ดูแลพวกนางสักเท่าไหร่"

"อย่างเช่นปิงเอ๋อร์เนี่ย เป็นถึงคุณหนูผู้ดีตระกูลใหญ่แท้ๆ กลับไม่ยอมเรียนรู้งานบ้านงานเรือน ดันไปหลงใหลการฝึกดาบฝึกทวน ได้ยินมาว่าฝีมือก็พอตัวอยู่หรอก แต่ถ้าเทียบกับท่านกั๋วกงผู้ห้าวหาญแล้ว ก็คงเทียบกันไม่ได้เลยล่ะขอรับ"

"ส่วนเสวี่ยเอ๋อร์น่ะหรือ ถึงจะอ่านตำรามามาก แต่ก็ไม่ยอมเรียนรู้งานเย็บปักถักร้อย หรือศึกษาคัมภีร์คุณธรรมสตรี วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับบทกวีและประวัติศาสตร์ ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมา ส่งยิ้มประจบประแจง "ลูกสาวสองคนนี้ไม่เอาไหนเลยจริงๆ คงต้องรบกวนท่านกั๋วกงช่วยสั่งสอนพวกนางด้วยนะขอรับ"