บทที่ 611 พลังแห่งชีวิต

วันนี้ไร้ซึ่งแสงแดด ฤดูใบไม้ร่วงในแดนเหนือ อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันอ้างว้างและหนาวเหน็บ ลานกว้างหน้าพระราชวังช่างกว้างใหญ่ไพศาล ทว่ากลับแทบจะไร้ผู้คนสัญจร พระราชวังแห่งนี้ยังคงดูน่าเกรงขามและสร้างความกดดันอันยากจะบรรยายให้ผู้คนเสมอ

ชายชราผู้เพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างมณฑล ผู้นี้มีอายุล่วงเลยเข้าวัยเจ็ดสิบปีแล้ว แผ่นหลังของเขาไม่อาจตั้งตรงได้เหมือนคนหนุ่มสาวอีกต่อไป ยามก้าวเดินก็ดูโอนเอนไร้เรี่ยวแรง ราวกับจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

เขาถูกผู้คนในราชสำนักขนานนามว่า 'เจ้าหนี้ทวงวิญญาณ' แทบจะไม่มีขุนนางคนไหนชอบหน้าเขาเลย แต่เขากลับสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคสมัยนี้

แผ่นหลังของเขาที่เดินผ่านประตูวังเข้าไปนั้นดูเล็กกระจ้อยร่อย ทว่าราษฎรจะจดจำเขาไว้ ทุกครั้งที่พวกเขากินข้าว พวกเขาจะระลึกถึงชายชราผู้หนึ่ง ที่ยอมเสี่ยงเอาชื่อเสียงเกียรติยศของตนเข้าแลก ฝ่าฟันทุกเสียงคัดค้าน เพื่อนำพืชผลที่ให้ผลผลิตสูงมาปลูกลงบนผืนแผ่นดินนี้

โจวหยวนไม่ได้นั่งรถม้า เขาเพียงแค่เดินทอดน่องไปตามท้องถนน