บทที่ 635 ดวงดาวเต็มท้องฟ้า

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องราวกับเปลวเพลิง แสงสีแดงอาบไล้ทุ่งหญ้าที่แห้งแล้งให้สว่างไสว สตรีสองนางผู้หนึ่งร่าเริง อีกผู้หนึ่งสงบนิ่ง ราวกับจะทำให้สถานที่แห่งนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

หลี่อวี้วานยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะ ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว มือเล็กๆ วางทาบลงบนบ่าของโจวหยวน คล้ายกับจงใจทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วน

ซูอิวจื่อมีสีหน้าเรียบเฉย เพียงทอดสายตามองทิวทัศน์รอบกายอย่างเงียบๆ สายลมยามเย็นพัดพากระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้มของนางให้พลิ้วไหว ปอยผมเส้นหนึ่งร่วงหล่นลงมาปรกหน้า ปลิวไสวไปตามสายลม

ทหารหลายหมื่นนายยืนล้อมรอบพวกนาง ฟ้าดินราวกับตกอยู่ในความเงียบงันที่ไม่อาจอธิบายได้ กาลเวลาราวกับหยุดนิ่งลง ณ ที่แห่งนี้

มีเพียงลั่วจื้อหยวนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยังคงจมอยู่กับความเคอะเขินที่ถูกเมินเฉย