บทที่ 79 แม่นางเยว่หยุน

เมืองหลินอันรุ่งเรืองมาแต่โบราณ ทะเลสาบซีหูชื่อก้องหล้า ริมฝั่งเต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องวิจิตรตระการตา เป็นที่ตั้งของย่านเริงรมย์หอนางโลม

หอหมู่ตานเป็นหนึ่งในหอนางโลมที่มีชื่อเสียงที่สุดในหลินอัน มีประวัติยาวนาน สั่งสมบารมีมาเนิ่นนาน เคยปั้นนางโลมอันดับหนึ่งมาแล้วกว่าสิบคน ดึงดูดผู้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่ามาเยือน

และตอนนี้ หอหมู่ตานได้ต้อนรับนางโลมอันดับหนึ่งคนใหม่ แม้อายุจะไม่น้อยแล้ว แต่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ร้องรำทำเพลงเป็นเลิศ แต่งกลอนวาดภาพได้ยอดเยี่ยม เรียกได้ว่าครบเครื่อง

นางโลมผู้นี้มีนามว่า "เยว่หยุน" รูปโฉมงดงามดั่งบุปผาและดวงจันทร์ เพียงแค่สิบวันก็โด่งดังไปทั่วหลินอัน ทำเอาบัณฑิตนับไม่ถ้วนแห่แหนมาเยี่ยมเยือน หวังจะได้ยลโฉมใกล้ชิด

ทว่าแม่นางเยว่หยุนเป็นคนถือตัว ไม่สนใจเงินทอง จึงปรากฏตัวน้อยมาก

ยิ่งเป็นแบบนั้น ก็ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็น และความปรารถนาของผู้คน

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่หอหมู่ตาน โจวหยวนถึงกับตะลึง การตกแต่งวิจิตรบรรจง โคมไฟประดับหลากสี ดอกไม้สะพรั่ง สวยงามตระการตา

สมกับเป็นเมืองเอก เป็นศูนย์กลางความเจริญ หอนางโลมในอวิ๋นโจวเทียบหอหมู่ตานไม่ได้เลยสักนิด เป็นแค่ฝุ่นผงไปเลย

และที่นี่ยังไม่ใช่สถานที่อโคจรต่ำต้อย แต่เป็นแหล่งรวมบัณฑิตปัญญาชน มานั่งแต่งกลอนทายปริศนากัน บรรยากาศคึกคัก แต่ไม่มีเรื่องลามกอนาจารให้เห็น

แต่ค่าใช้จ่ายก็โหดเอาเรื่อง แค่เหล้าสองกา กับแกล้มไม่กี่จาน สาวๆ มานั่งดริ๊งก์สองคน ปาเข้าไปหกสิบตำลึง! ปล้นกันชัดๆ!

ถ้าค้างคืนด้วย คงต้องจ่ายเป็นร้อยตำลึงแน่!

คนระดับไหนถึงจะมาเที่ยวที่นี่ได้เนี่ย!

หวังอ๋างดูช่ำชอง โอบกอดสาวๆ มือไม้ไม่อยู่สุข พลางจิบเหล้าแล้วพูดว่า "ตั้งแต่ข้ามารายงานตัวที่นี่ ก็ได้ยินกิตติศัพท์แม่นางเยว่หยุนแล้ว พอคิดดูดีๆ ก็พอเดาตัวตนของนางได้"

"แต่ที่นี่แพงเกินไป ข้ามาไม่ไหวหรอก และไม่มีช่องทางสืบข่าวลึกๆ ด้วย คิดว่าเจ้าเคยรู้จักนาง น่าจะพอถามข้อมูลอะไรได้บ้าง"

พูดจบ เขาชนแก้วกับโจวหยวน ถอนหายใจ "น้องโจว! ศึกที่อวิ๋นโจวนั้นเสียหายหนัก แม้ผู้บัญชาการกองรักษาการณ์เมืองและเจ้าเมืองจะรับผิดชอบไปแล้ว แต่หน้าตาขององครักษ์เสื้อแพรก็เสียหายยับเยิน"

"ลัทธิอู๋เซิงกวาดทรัพย์สินเงินทองไปมหาศาล ไม่รู้ขนไปซ่อนที่ไหน และเตรียมการก่อเรื่องใหญ่อะไรอีก"

"ยังไงก็ตาม เราจะตกเป็นฝ่ายถูกกระทำอีกไม่ได้แล้ว"

"ถ้าพวกมันมาก่อเรื่องที่หลินอันอีก เราคงรับผิดชอบไม่ไหว ถึงตอนนั้นคงต้องชำระบัญชีทั้งเก่าและใหม่ เลือดคงนองแผ่นดินแน่!"

"ฝ่าบาททรงมีพระทัยเด็ดขาด ไม่มีใครต้านทานไหวหรอก"

โจวหยวนพยักหน้าเห็นด้วย

เหตุการณ์ที่อวิ๋นโจวสะเทือนไปทั้งราชสำนัก แม้องครักษ์เสื้อแพรจะปิดข่าวไม่รายงานความจริงทั้งหมด แต่ฮ่องเต้ไม่มีทางไม่รู้

เพียงแต่เพื่อความมั่นคง จึงยังไม่ลงดาบ

แต่ถ้าเกิดเรื่องอีก องครักษ์เสื้อแพรคงโดนเชือดไก่ให้ลิงดูแน่

จักรพรรดินีผู้นี้ครองราชย์มาแปดเก้าปี วิธีการเฉียบขาด สังหารคนไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว

"จำเป็นต้องเจอนางให้ได้ ต้องถามให้รู้เรื่อง"

โจวหยวนพูดเสียงเข้ม "ช่วงนี้ข่าวลือหนาหู ถ้าพวกมันจะก่อเรื่องที่หลินอัน ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่"

หวังอ๋างตบไหล่โจวหยวน "เรื่องเจ้ามีความสัมพันธ์กับเทพธิดาบุปผา จริงๆ องครักษ์เสื้อแพรสืบเจอแล้ว แต่ข้าช่วยปิดเรื่องไว้ให้ ใต้เท้าสยงก็ชื่นชมความสามารถเจ้า เลยไม่เอาความ"

"แต่นี่ก็ถือเป็นจุดอ่อน ถ้าไม่รีบถอนตัว น้องโจว เจ้าจะตกอยู่ในอันตราย"

โจวหยวนพยักหน้า "ข้าเข้าใจ มีแต่ต้องสร้างผลงานครั้งนี้ ถึงจะอธิบายความสัมพันธ์กับเทพธิดาบุปผาได้ว่าเป็นการสืบราชการลับ ลบล้างข้อครหาได้"

หวังอ๋างยิ้มขื่น "ถูกต้อง และราชสำนักก็ระแวงเรื่องลัทธิอู๋เซิงทางใต้อย่างมาก จับตามองไม่กะพริบ ถ้าเราทำผลงานครั้งนี้ได้สำเร็จ ชื่อเสียงจะไปถึงสภาขุนนาง จนถึงพระเนตรพระกรรณ ได้รับการโปรดปรานแน่นอน"

"ถึงตอนนั้น คนพเนจรอย่างข้า ถึงจะมีโอกาสได้กลับบ้าน"

ครอบครัวของ "ท่านหวัง" อยู่ที่จินหลิงทั้งหมด

"แม่นางเยว่หยุนยังไม่ออกมาอีกเหรอ?"

"วันนี้บัณฑิตชื่อดังแห่งหลินอันมากันครบ ลงชื่อเรียกร้องให้แม่นางเยว่หยุนออกมาแสดง หอหมู่ตานจะไม่ไว้หน้ากันหน่อยเหรอ?"

"แม่นางเยว่หยุนแม้จะเก่งกาจ แต่ก็หยิ่งผยองเกินไปหน่อยนะ!"

เสียงโวยวายดังขึ้นในโถงใหญ่ กลุ่มคุณชายแต่งตัวหรูหรา ถือพัดจีบ มองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาดูแคลน

พวกนี้เป็นลูกคนรวยมีอิทธิพล หอหมู่ตานไม่กล้าล่วงเกินง่ายๆ

แม่เล้าผู้ช่ำชองจึงออกมาหน้าเวที ยิ้มแย้ม "คุณชายทุกท่านโปรดใจเย็น แม่นางเยว่หยุนทราบว่าวันนี้มียอดคนมาชุมนุมกัน นางตกลงจะขึ้นแสดงแล้ว ตอนนี้กำลังแต่งตัวอยู่เจ้าค่ะ"

เสียงเฮดังลั่น ทุกคนตั้งตารอคอย

แต่คุณชายหน้าหวานคนหนึ่งพูดขึ้นช้าๆ "แค่แสดงคงไม่พอมั้ง? พวกเรามาอุดหนุนทุกวัน จ่ายเงินไปเป็นพันๆ ตำลึง นางจะไม่ยอมออกมาพบปะพูดคุยเรื่องบทกวีกับพวกเราหน่อยเหรอ?"

"ใช่ แม้ข้าจะชื่นชมความสามารถของแม่นางเยว่หยุน แต่นางก็ดูไม่ให้เกียรติพวกเราเกินไป"

"วันนี้ยังไงนางก็ต้องปลีกตัวมาพบเราให้ได้"

แม่เล้ายิ้มตอบ "ทุกท่านเจ้าคะ แม่นางเยว่หยุนไม่ได้ไม่ให้เกียรติ แต่ของแบบนี้ต้องใช้บทกวีดีๆ ใช้ฝีมือพิชิตใจเจ้าค่ะ"

"ถ้าแค่ใช้เงินซื้อตัวได้ แม่นางเยว่หยุนคงไม่คู่ควรให้ทุกท่านให้ความสำคัญขนาดนี้หรอกจริงไหมเจ้าคะ"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ของที่ได้มายากๆ มันถึงจะน่าสนใจ

คุณชายชุดแพรยิ้มเยาะ "บัณฑิตที่เก่งที่สุดในเจียงหนานรวมตัวกันอยู่ที่นี่แล้ว จะกลัวไม่มีบทกวีดีๆ เหรอ? รีบเชิญนางออกมา!"

หวังอ๋างหน้าเปลี่ยนสี กระซิบ "ซวยแล้ว วันนี้มาผิดเวลา เจ้าคงไม่ได้เจอนางแล้วล่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เถอะ"

โจวหยวนส่ายหน้า "ไม่ได้ เรื่องลัทธิอู๋เซิงเร่งด่วน รอช้าไม่ได้!"

"อีกอย่าง ใต้เท้าหวังรวยนักเหรอ? มาทีหนึ่งจ่ายเป็นร้อยตำลึง ใครจะไปไหว!"

หวังอ๋างอึ้ง ตาโต "เรื่องเร่งด่วนน่ะจริง แต่เรื่องเงินไม่น่าจะเป็นปัญหานะ? เจ้าดูรวยจะตาย"

โจวหยวนกลอกตา รวยแล้วต้องเป็นหมูให้เขาเชือดเหรอ? บ้าเอ๊ย!

เขากระซิบ "ต้องวัดดวงกับไอ้พวกนี้แหละ เดี๋ยวข้าหาทางเจอนางเอง"

หวังอ๋างเตือน "แน่ใจนะ? พวกนี้เส้นใหญ่ทั้งนั้น อย่างคนที่พูดเมื่อกี้ เป็นลูกชายเจ้ากรมอาญา ส่วนที่นั่งข้างหลัง เด็กหนุ่มชุดแดงนั่น ลูกชายคนเดียวของอันหนานโหว เชียวนะ ท่านโหวตัวจริงเสียงจริง"

โจวหยวนตอบเสียงเบา "โหวบ้าบออะไร! มาเบ่งใส่หน้าข้า ข้าก็ไม่ไว้หน้าเหมือนกัน"

หวังอ๋างทำหน้าทึ่ง ประสานมือคารวะ "น้องชายนี่ห้าวหาญจริงๆ พูดดังๆ หน่อยสิ"

โจวหยวนตอบ "ไม่กล้าดังหรอก บ่นอุบอิบคนเดียวพอ"

"ฮ่าๆๆๆ!"

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน

ไม่นาน แม่นางเยว่หยุนก็ออกมา ทั้งหอหมู่ตานตกอยู่ในความเงียบสงัด

เพราะนางสวยเกินบรรยาย!

ผิวขาวดั่งหิมะ กระดูกดั่งหยก ดวงตาดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงอ่อนช้อยงดงาม น่าทะนุถนอม

ผมดำขลับประดับปิ่นทองและหยก เสื้อผ้าหลากสีสันหรูหรา ใบหน้าแต่งแต้มงดงาม ทุกส่วนสัดเปล่งประกายเจิดจรัส

ถ้าเป็นคนอื่นแต่งตัวฉูดฉาดขนาดนี้คงดูรกตา แต่ความงามของแม่นางเยว่หยุนกลับกดชุดและเครื่องประดับให้เป็นเพียงส่วนเสริม

นางเหมือนเทพธิดาลงมาจุติ หรือนกฟีนิกซ์ในตำนาน ทุกอิริยาบถดึงดูดวิญญาณของผู้คน

"แม่เจ้าโว้ย!"

หวังอ๋างกลืนน้ำลาย "ต้องยอมรับเลย เทพธิดาบุปผาสวยจริงๆ ถ้าข้าได้แต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ ให้ไปเป็นกบฏข้าก็ยอม"

ท่านหวัง ท่านพูดแบบนี้ไม่เห็นหัวข้าเลยนะ!

โจวหยวนกระซิบ "สมกับเป็นองครักษ์เสื้อแพรตัวเก๋าจริงๆ คนอื่นยังเคลิ้มกันอยู่ แต่ท่านได้สติแล้ว จิตใจเข้มแข็งน่านับถือ"

หวังอ๋างงง นี่ชมหรือด่าเนี่ย!

"ดูสภาพคนรอบข้างสิ วิญญาณหลุดออกจากร่างกันหมดแล้ว"

หวังอ๋างเสนอ "น้องโจว เราถอยก่อนเถอะ คืนนี้เจ้าหมดสิทธิ์แล้ว"