บทที่ 80 เมฆางามใต้แสงจันทร์

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ หอหมู่ตานก็ระเบิดเสียงเชียร์ดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเล

ทุกคนลุกขึ้นยืน มองจ้องไปที่แม่นางเยว่หยุนด้วยความตื่นเต้น ราวกับได้พบเห็นเทพธิดา อยากจะก้มลงกราบไหว้บูชา

บรรยากาศพุ่งสู่จุดสูงสุด "ทีมสร้างบรรยากาศ" บนชั้นสองโปรยกลีบดอกไม้ลงมา ห้อยโคมไฟหลากสี เพิ่มความอลังการเข้าไปอีก

ผ่านไปครู่ใหญ่ แม่นางเยว่หยุนย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อย เสียงเชียร์จึงค่อยๆ สงบลง

นางเผยอปากสีแดงสด พูดเสียงหวาน "ตัวข้ามีรูปลักษณ์สามัญ ได้รับความเมตตาจากคุณชายทุกท่าน รู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนักเจ้าค่ะ"

"ข้าเพิ่งมาใหม่ ไม่ใช่ไม่อยากพบหน้าทุกท่าน แต่ในใจยังว่างเปล่าสับสน ไม่กล้าพบปะพูดคุย กลัวจะทำให้ทุกท่านเสียอรรถรส"

ทั้งขอโทษ ทั้งอ้อนขอความเห็นใจ ลูกไม้นางโลมอันดับหนึ่งนี่ร้ายกาจจริงๆ

ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนสวนขึ้นมา "แม่นางเยว่หยุนไม่ต้องกลัว! เจ้าเพิ่งมาหลินอัน ไม่คุ้นเคยเป็นเรื่องปกติ ใครไม่เข้าใจเจ้า ก็ถือว่ามีเรื่องกับข้า!"

"ความว่างเปล่าในใจแม่นาง ระบายให้ข้าฟังได้ ข้ายินดีคลายความทุกข์ให้เจ้า"

โจวหยวนฟังแล้วขนลุก พวกผู้ชายขี้หลีสายเปย์ ไปต่อแถวข้างหลังโน่นไป๊

แม่นางเยว่หยุนพูดต่อ "ทุกท่านอาจยังไม่ทราบ เดิมทีเยว่หยุนเป็นลูกสาวตระกูลดี มีฐานะพอสมควร ได้ร่ำเรียนหนังสือมาแต่เด็ก พอมีความรู้อยู่บ้าง"

"แต่จู่ๆ ก็เกิดเหตุจลาจล ครอบครัวถูกสังหารโหด ทรัพย์สินถูกปล้นเกลี้ยง ข้าเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด"

"หมดหนทางจริงๆ ถึงต้องหนีมาหลินอัน มาเป็นนางโลมอยู่ที่นี่"

พูดถึงตรงนี้ น้ำตาใสๆ สองหยดก็ไหลออกจากดวงตาคู่งาม เสียงสั่นเครือ "ดังนั้น ขอคุณชายทุกท่านอย่ารังเกียจที่เยว่หยุนอายุมาก อย่าถือสาที่เยว่หยุนไม่รู้ธรรมเนียมการรับแขกเลยนะเจ้าคะ"

ท่าทางน่าสงสารจับใจ ขนาดโจวหยวนที่เป็นเสือผู้หญิงตัวยงเห็นแล้วยังอดสงสารไม่ได้

การแสดงยอดเยี่ยม!

"สวรรค์! แม่นางเยว่หยุนเป็นคนอวิ๋นโจวหรือนี่!"

"ครึ่งเดือนก่อน อวิ๋นโจวเกิดจลาจล โดนปล้นทั้งเมือง คนตายเป็นเบือ!"

"นึกว่าเป็นเด็กปั้นของหอหมู่ตาน ที่แท้ก็เป็นคุณหนูตกยากนี่เอง"

คุณชายตระกูลใหญ่คนหนึ่งรีบก้าวออกมา ตะโกนลั่น "ชะตากรรมของแม่นางเยว่หยุนทำข้าปวดใจยิ่งนัก ขอแค่แม่นางยอมตกลง ข้ายินดีแต่งแม่นางเข้าบ้าน ดูแลไปชั่วชีวิต"

ยังพูดไม่ทันจบ อีกคนก็ตะโกนด่า "คุณชายเจี่ยหน้าไม่อาย! รู้ทั้งรู้ว่าแม่นางเยว่หยุนเพิ่งเจอกับหายนะ จิตใจบอบช้ำ ยังจะฉวยโอกาสซ้ำเติม คิดมิดีมิร้าย!"

"ใช่! แซ่เจี่ยฉวยโอกาส หน้าด้านจริงๆ"

"มีแต่ข้าเท่านั้นที่จริงใจอยากดูแลแม่นางเยว่หยุน ไม่ใช่เพราะความงาม แต่เพราะความเลื่อมใส"

ข้างล่างเถียงกันวุ่นวาย พริบตาเดียว ไม่มีใครตำหนิแม่นางเยว่หยุนอีกเลย ทุกคนเปลี่ยนจากไม่พอใจกลายเป็นเห็นอกเห็นใจและสงสารจับใจ

แม่นางเยว่หยุนจึงพูดต่อ "ขอบคุณคุณชายทุกท่านที่เข้าใจ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เยว่หยุนจะเชิญทุกท่านมาพบเอง ช่วงนี้จิตใจยังหม่นหมองของดรับแขกเจ้าค่ะ"

นางย่อกายคารวะ เตรียมจะกลับขึ้นหอ

ทันใดนั้น เสียงราบเรียบก็ดังขึ้น "ในเมื่อแม่นางเยว่หยุนกลัดกลุ้ม ข้าขอถือวิสาสะ เชิญแม่นางกลับห้อง สนทนาบทกวี ชมจันทร์ชมลม คลายความทุกข์ใจ"

เยว่หยุนหน้าเศร้า แต่ในใจด่ากราด 'แม่ไม่อยากรับแขกพวกแก ยังจะตื๊อไม่เลิกอีก!'

แต่นางแสดงอาการไม่ได้ เพราะแม่เล้าส่งรายชื่อมาแล้ว ไอ้โง่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าดันเป็นคนที่ล่วงเกินไม่ได้ซะด้วย

นางจึงได้แต่ตอบเสียงเบา "ขออภัยคุณชาย เยว่หยุนต้องการเพียงบทกวี ถึงจะช่วยคลายความทุกข์ได้เจ้าค่ะ"

"เรื่องง่ายๆ!"

ชายผู้นั้นสะบัดพัดจีบ ร่ายกลอน "พิณบรรเลงเพลงสายฝน ทุกข์ระทมเพียงใด หญิงงามในหอสูงถอนใจรำพัน เหล้ารสจืด เทียนมอดดับ น้ำตานองหน้า ใจสลาย ชีวิตนี้มีแต่การจากลา"

"ไม่ทราบว่าบทกวี 'อูเย่ถี' บทนี้ พอจะทำให้แม่นางเยว่หยุนประทับใจได้หรือไม่?"

เยว่หยุนกำลังจะปฏิเสธ แต่คนรอบข้างกลับโห่ร้องชื่นชม

"เยี่ยม! กลอนดี!"

"สุดยอด 'อูเย่ถี' แต่งสดๆ ร้อนๆ บรรยายถึงแม่นางเยว่หยุนได้ตรงเป๊ะ!"

"หลี่อวิ๋นหัวสมกับเป็นจวี่เหริน (บัณฑิตสอบผ่านระดับภูมิภาค) อันดับหนึ่งแห่งหลินอัน! แต่งสดก็ยังเหนือชั้น!"

ชายชุดขาวคนหนึ่งพูดช้าๆ "กลอนบทนี้ยังไม่ถือว่าดีเลิศ เนื้อหาบางเบา อารมณ์ไม่หลากหลาย แต่ดีตรงที่แต่งสด แสดงถึงปฏิภาณไหวพริบ"

คำพูดของคนผู้นี้ดูมีน้ำหนัก ทุกคนเงียบกริบ พยักหน้าเห็นด้วย

หลี่อวิ๋นหัวประสานมือ "ขอบคุณพี่กัว"

โจวหยวนกระซิบถาม "ใครกันบ้างเนี่ย?"

ในฐานะองครักษ์เสื้อแพร หวังอ๋างสืบมาหมดแล้ว

"คนแต่งกลอนคือหลี่อวิ๋นหัว ลูกชายเจ้ากรมอาญาที่ข้าเพิ่งบอกไป"

"ส่วนคนชุดขาว ชื่อขงหลี่ ชื่อรอง ฉุนเจินทายาทปราชญ์เมธีอัจฉริยะตัวจริง สอบได้จิ้นซื่อตอนอายุสิบเก้า แต่ลาออกไม่รับราชการ"

โจวหยวนอ้าปากค้าง สิบเก้าเป็นจิ้นซื่อ! นี่มันหัวกะทิของหัวกะทิชัดๆ! แถมยังลาออกอีก อินดี้ชิบหาย

ส่วนเจ้ากรมอาญา โจวหยวนพอรู้มาบ้าง เป็นขุนนางขั้นสี่ เทียบเท่าเจ้าเมือง แต่มีอำนาจจริง ผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริง

คนชมกันขนาดนี้ ไฉ่หนีคงทนแรงกดดันไม่ไหว ต้องยอมเจอหลี่อวิ๋นหัวแน่!

บ้าเอ๊ย! อยากจะเป็นแขกคนแรกของไฉ่หนี ถามข้าโจวหยวนหรือยัง!

"คุณชายหลี่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก ไม่อาจปฏิเสธได้เจ้าค่ะ"

สถานการณ์บังคับ ปฏิเสธไม่ได้แล้ว แม่นางเยว่หยุนฝืนยิ้ม ตอบเสียงเบา "บทกวี 'อูเย่ถี' นี้ย่อมทำให้ข้าน้อยประทับใจ เชิญคุณชายหลี่ขึ้นหอเจ้าค่ะ"

ได้รับคำชมท่วมท้น แถมยังได้เป็นแขกคนแรก หลี่อวิ๋นหัวตัวลอยด้วยความลำพอง สายตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

คนรอบข้างเห็นหลี่อวิ๋นหัวคว้าชัยไปครอง ก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น "ช้าก่อน!"

เสียงดังมาจากมุมห้อง ดึงดูดทุกสายตาให้หันไปมอง

แม่นางเยว่หยุนเงยหน้าขึ้น หัวใจพองโต ดีใจสุดขีด รอยยิ้มและความประหลาดใจปรากฏชัดบนใบหน้า

คุณชาย! เขามาหาข้าที่หลินอันแล้ว!

แม่นางเยว่หยุนก็คือไฉ่หนี ตอนนี้นางตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

"เจ้าเป็นใคร?"

โดนขัดจังหวะสำคัญ ก็เหมือนโดนท้าทายกลางที่สาธารณะ หลี่อวิ๋นหัวหน้าบึ้งตึงทันที

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน โจวหยวนลุกขึ้นยืน พูดเสียงนุ่ม "ข้าเองก็เป็นคนอวิ๋นโจว เคยรู้จักกับแม่นางเยว่หยุนมาก่อน คืนนี้อยากจะสนทนากับนาง"

หลี่อวิ๋นหัวโกรธจัด ยิ้มเยาะ "เจ้าล้อเล่นหรือเปล่า?"

ไฉ่หนีรีบพูดแทรก "ข้าน้อยรู้จักกับคุณชายท่านนี้จริงเจ้าค่ะ แต่ข้าน้อยประกาศไว้แล้วว่าจะเลือกจากบทกวี ขอเชิญสหายเก่าวันหน้าค่อยมาเยี่ยมเยือนนะเจ้าคะ"

คำพูดนี้ถือเป็นการรักษากฎของหอหมู่ตานและรักษาหน้าของตัวเอง แต่ไฉ่หนีเชื่อว่าโจวหยวนทำได้!

เป็นดังคาด โจวหยวนประกาศก้องอย่างโอหัง "กลอนห่วยๆ แบบนั้น ฟังแล้วระคายหู คู่ควรกับแม่นางเยว่หยุนตรงไหน"

สิ้นเสียง ฮือฮากันทั้งหอ!

เคยเจอคนกร่าง แต่ไม่เคยเจอคนกร่างขนาดนี้ ไม่ไว้หน้าหลี่อวิ๋นหัวเลยสักนิด!

นี่มันตบหน้ากันกลางที่สาธารณะชัดๆ!

หลี่อวิ๋นหัวสูดหายใจลึก พูดเสียงลอดไรฟัน "ถ้าเจ้าแต่งกลอนได้ไม่ดีกว่าข้า ข้าจะให้เจ้าชดใช้อย่างสาสม"

ต่อหน้าคนเยอะแยะ เขาพยายามระงับอารมณ์เต็มที่แล้ว

โจวหยวนตะโกนตอบ "ข้ากับแม่นางเยว่หยุนรู้จักกันมานาน วันนี้ได้พบกันอีกครั้ง รู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก แค่แต่งกลอน บรรยายความรู้สึกที่เอ่อล้นออกมา ไม่ยากหรอก"

พูดจบ เขาเดินอาดๆ ไปที่กลางเวที

ผู้คนแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ

โจวหยวนเดินไปหน้าเวที มองไฉ่หนีที่ยืนอยู่บนเวที สูดหายใจลึก พึมพำบทกวี

"ตื่นจากฝัน หอสูงปิดตาย ตื่นจากเมา ม่านมู่ลี่ทิ้งตัวต่ำ"

"งั้นๆ แหละ!"

"ธรรมดามาก!"

มีคนส่งเสียงเยาะเย้ย

แต่โจวหยวนร่ายต่อ "ความเศร้าในฤดูใบไม้ผลิปีก่อนหวนกลับมา ดอกไม้ร่วงโรย คนยืนโดดเดี่ยว นกนางแอ่นคู่บินฝ่าสายฝนพรำ"

ดวงตาของบัณฑิตหลายคนลุกวาว คนที่เยาะเย้ยเมื่อกี้ถึงกับชะงัก

ประโยคสวยงาม! จินตนาการล้ำลึก! ไม่ใช่มนุษย์เดินดินจะแต่งได้ นี่มันฝีมือระดับเทพเซียน!

ในขณะที่ทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้ม โจวหยวนก็ร่ายท่อนสุดท้าย

"จำได้ไหม ครั้งแรกที่พบเยว่หยุน สวมเสื้อผ้าไหมปักลายอักษรใจซ้อนกัน"

"เสียงพิณบรรเลงความคะนึงหา ยามนั้นพระจันทร์ส่องสว่าง เคยส่องแสงนำทางเมฆางามกลับคืนมา"

สิ้นเสียงบทกวี หอหมู่ตานเงียบกริบ

บัณฑิตนับไม่ถ้วนยืนตะลึงงัน ดื่มด่ำกับรสกวี ถอนตัวไม่ขึ้น

ส่วนบนเวที ไฉ่หนีมองโจวหยวนด้วยสายตาเปี่ยมรัก น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม