บทที่ 81 แผนร้ายของลัทธิอู๋เซิง

แทบไม่มีใครบรรยายความรู้สึกตอนนี้เป็นคำพูดได้ บทกวีเพียงบทเดียวทิ่มแทงหัวใจ ทำลายกำแพงความรู้สึก เปิดเผยความอ่อนไหวลึกสุดใจออกมาอย่างโหดร้าย

พวกเขาเงียบงัน ถอนหายใจ ส่ายหน้า หรือแอบปาดน้ำตา

นางโลมคนอื่นๆ ในหอหมู่ตานก็จ้องมองโจวหยวนด้วยความหลงใหล อ้าปากค้าง แววตาเคลิบเคลิ้ม

คนแบบไหนกันนะ ถึงเขียนบทกวีแบบนี้ได้!

"ดอกไม้ร่วงโรย คนยืนโดดเดี่ยว นกนางแอ่นคู่บินฝ่าสายฝนพรำ"

ในวันฝนพรำ ชายผู้โดดเดี่ยวยืนนิ่ง กลีบดอกไม้ร่วงหล่นรอบกาย เหม่อมองนกนางแอ่นคู่บินหยอกล้อกันกลางอากาศ

"ยามนั้นพระจันทร์ส่องสว่าง เคยส่องแสงนำทางเมฆางามกลับคืนมา"

ใต้แสงจันทร์นวลผ่อง นางเปรียบดั่งเมฆสีรุ้งที่ลอยจากไปตามสายลม

ช่างงดงามและโศกเศร้าจับใจ! สื่อถึงความคิดถึง ความทรงจำ ความรักที่ไม่สมหวัง และการจากลา ได้อย่างลึกซึ้งกินใจ จนแทบอยากจะร้องไห้ออกมา

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เริ่มดังขึ้น เป็นเสียงแห่งความตกตะลึงและชื่นชม

"พระจันทร์ส่องสว่าง เมฆางามกลับคืนมา 'เยว่' กับ 'หยุน' ตรงกับชื่อแม่นางเยว่หยุนพอดี ช่างแยบยลนัก"

"ข้าไม่สนใจแม่นางเยว่หยุนอะไรนั่นแล้ว ข้าแค่นึกถึงวันที่ข้าพบภรรยาครั้งแรก วันนั้นฝนตกพรำๆ แบบนี้แหละ เฮ้อ กลับบ้านดีกว่า ต่อไปข้าจะไม่เที่ยวหอนางโลมอีกแล้ว"

"ข้าก็จะไปเหมือนกัน ข้าจะไปอำเภอซานอินไปหานาง ต่อให้นางไม่ยอมเจอ ข้าก็จะรอ"

คนคลั่งรักอีกคนเดินจากไป

หลี่อวิ๋นหัวเห็นภาพนี้ โกรธจนพูดไม่ออก

เขารีบหันไปหาขงหลี่ กระซิบ "พี่ขง!"

สายตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน

คนอื่นๆ ก็หันไปมองขงหลี่ อยากรู้ว่าอัจฉริยะแห่งวงการวรรณกรรมจะวิจารณ์บทกวี 'หลินเจียงเซียน' บทนี้อย่างไร

ขงหลี่ถอนหายใจ กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "อ่อนโยน หนักแน่น คะนึงหา หลงใหล โศกเศร้า กลัดกลุ้ม งดงามและเศร้าสร้อยอย่างที่สุด บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ บทกวี 'หลินเจียงเซียน' นี้ จะเป็นอมตะตลอดกาล!"

"ข้าไม่อาจแต่งได้ดีเท่านี้ มีเพียงความเลื่อมใส"

"ขอคารวะคุณชายท่านนี้หนึ่งจอก"

พูดจบ ขงหลี่ประสานมือ โค้งคำนับโจวหยวนอย่างนอบน้อม

หลี่อวิ๋นหัวโกรธจนตะโกนลั่น "พี่ขง! เราคบกันมานาน ทำไมทำแบบนี้!"

ขงหลี่ตอบ "พี่หลี่ ข้าเคารพในมิตรภาพ แต่ข้าเคารพในวิถีแห่งวรรณกรรมยิ่งกว่า"

พูดจบ เขาถอนหายใจ หันหลังเดินจากไป

หลี่อวิ๋นหัวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เงยหน้าขึ้นมองโจวหยวนด้วยสายตาอาฆาตแค้น

เขากัดฟันพูด "เจ้า! จะต้องชดใช้!"

เขาเตะโต๊ะกระเด็น แล้วพาพรรคพวกเดินออกจากหอไปอย่างโกรธเกรี้ยว

พอเดินพ้นหอหมู่ตาน เพื่อนคนหนึ่งถึงกล้ากระซิบเตือน "พี่หลี่ แค่เป็นแขกรับเชิญเอง ดอกไม้ริมทางมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องโกรธขนาดนี้"

"เจ้ารู้อะไร!"

หลี่อวิ๋นหัวสบถลั่น "มันไม่พูดก่อน ไม่พูดหลัง ดันมาพูดหลังข้าแต่งกลอนเสร็จ จงใจชัดๆ!"

"มันอยากเหยียบข้าขึ้นไปสร้างชื่อ! พวกเจ้าดูไม่ออกหรือไง!"

ทุกคนมองหน้ากัน พอนึกย้อนกลับไป ถึงได้ตระหนัก

หลี่อวิ๋นหัวกล่าว "ข้าก็ผ่านโลกมาเยอะ เคยหึงหวงแย่งชิงผู้หญิงมาบ้าง แต่เรื่องแค่นั้นข้าไม่เก็บมาใส่ใจหรอก ข้าไม่ใช่คนใจแคบ"

"แต่ไอ้หมอนั่น เหยียบข้าเพื่อสร้างชื่อเสียง หยามกันเกินไป!"

"บทกวี 'หลินเจียงเซียน' นั่นต้องถูกจารึกในประวัติศาสตร์แน่ และ 'อูเย่ถี' ของข้าก็จะถูกจารึกคู่กันไป ในหน้าประวัติศาสตร์ ข้าจะเป็นแค่ตัวตลกตลอดกาล!"

"แค้นนักโว้ย!"

......

กลับมาที่หอหมู่ตาน โจวหยวนใช้บทกวี 'หลินเจียงเซียน' พิชิตใจจนได้เป็นแขกคนสำคัญอย่างไม่ต้องสงสัย และนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้เป็นแขกคนสำคัญของไฉ่หนี

พอเดินเข้าห้องพัก บรรยากาศก็เปลี่ยนไปจากเดิม

ไฉ่หนีปิดประตูลงกลอน แล้วโผเข้ากอดโจวหยวน ร้องไห้โฮ

"คุณชาย! ไฉ่หนีรู้ว่าท่านต้องมาหาข้า!"

ดูเหมือนนางจะเจอเรื่องหนักหนามา กอดโจวหยวนแน่น น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อเขา

โจวหยวนลูบหลังบางเบาๆ ปลอบโยน "เป็นอะไรไป? ท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์ของเราก็มีเรื่องให้ต้องน้อยใจด้วยเหรอ?"

ไฉ่หนีปาดน้ำตา บ่นอุบ "ธิดาศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน หุ่นเชิดชัดๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าก็เหมือนเบี้ยบนกระดาน เหมือนเครื่องมือ ให้พวกเขาปั่นหัวเล่น"

"อยู่ดีๆ ก็ให้ออกจากอวิ๋นโจว เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ข้ากลับไม่รู้แผนการอะไรเลย"

"เดิมทีข้าจะกลับไปซานตงหาอาจารย์ แต่โดนบังคับให้อยู่หลินอัน ให้มาเป็นนางโลมอีก ต้องมานั่งปั้นหน้าใส่บัณฑิตน่าเบื่อพวกนั้นทุกวัน น่ารำคาญจะตาย"

โจวหยวนถาม "ข้ามาก็เพราะเรื่องนี้แหละ เรื่องที่อวิ๋นโจวมันใหญ่มาก เจ้าตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ การมาโผล่ที่นี่กะทันหัน องครักษ์เสื้อแพรเริ่มสงสัยเจ้าแล้ว พูดตรงๆ ยิ่งอยู่นาน ยิ่งอันตราย"

ไฉ่หนีน้ำตาคลอ เสียงสั่น "มีแต่คุณชายที่ห่วงความปลอดภัยของข้า ไม่เหมือนไอ้พวกสารเลวนั่น"

"พวกเขาจงใจให้ข้าอยู่ที่นี่ เพราะดูเหมือนพวกเขากำลังจะก่อการใหญ่อะไรสักอย่าง"

โจวหยวนรีบดึงนางมานั่ง กระซิบ "ไฉ่หนี มีเรื่องอะไรต้องบอกข้านะ ตอนนี้ข้าเป็นนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพรประจำหลินอัน เจ้าต้องบอกข้าล่วงหน้า ข้าถึงจะรับประกันความปลอดภัยให้เจ้าได้"

ไฉ่หนีชะงัก ก้มหน้าถอนหายใจ "คุณชายเป็นถึงนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพรแล้ว ยังจะมาพัวพันกับนางมารลัทธิอู๋เซิงอย่างข้าอีกเหรอ ข้าจะทำลายอนาคตท่านนะ"

โจวหยวนกุมมือน้อยของนางไว้แน่น พูดเสียงจริงจัง "อนาคตบ้าบออะไร นางมารอะไร ในใจข้า ไฉ่หนีคือผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก อย่าว่าแต่แค่นายกองร้อย ต่อให้เอาตำแหน่งฮ่องเต้มาแลก ข้าก็ไม่เอา"

โม้ฟรีไม่มีเสียตังค์ โจวหยวนจัดหนักคำหวาน

แต่ไฉ่หนีเชื่อสนิทใจ

ดวงตาของนางเปี่ยมด้วยน้ำตาและความอ่อนโยน

นางซุกตัวในอ้อมกอดโจวหยวน ซาบซึ้งใจ "คุณชาย ไฉ่หนีรู้ซึ้งถึงน้ำใจท่าน ชาตินี้ขอติดตามรับใช้ท่านไปตลอดชีวิต"

โจวหยวนกล่าว "ไฉ่หนี เจ้าต้องร่วมมือกับข้า หลินอันจะเกิดจลาจลแบบอวิ๋นโจวไม่ได้ ไม่งั้นราชสำนักจะกวาดล้างพวกเจ้าอย่างโหดเหี้ยม ถึงตอนนั้นเจ้าจะอันตรายมาก"

ไฉ่หนีถอนหายใจ "ไม่ใช่ข้าไม่อยากช่วย แต่ข้าไม่รู้แผนการจริงๆ สาวกทางใต้ไม่ไว้ใจข้า เจ้าลัทธิสาขานี้กับอาจารย์ข้าเป็นศัตรูกัน"

โจวหยวนถาม "เล่าสถานการณ์ที่นี่ให้ฟังหน่อย"

ไฉ่หนีลุกขึ้นชงชาให้โจวหยวน พลางเล่า

"ลัทธิอู๋เซิงใหญ่มาก มีสาขาเหนือใต้ ผู้คุมสาขาเรียกว่า 'ธรรมราชา' เป็นรองแค่ประมุขพรรค"

"ทางใต้เป็นเขตอิทธิพลของ 'ธรรมราชาสุริยัน' ส่วนทางเหนือเป็นของ 'ธรรมราชาจันทราทมิฬ' อาจารย์ของข้าเอง สองคนนี้ไม่ถูกกัน ธรรมราชาสุริยันสร้างผลงานใหญ่ได้หลายครั้ง จนบารมีข่มอาจารย์ข้าแล้ว"

"การจะก่อเรื่องใหญ่ที่หลินอัน น่าจะเป็นแผนของธรรมราชาสุริยัน ข้าไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ"

พูดถึงตรงนี้ ไฉ่หนีเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้าขึ้นพูดอย่างร้อนรน "แต่ข้ารู้จักคนคนหนึ่ง สำคัญมาก ชื่อ 'งูเฒ่าหัวโล้น'"

"หา?"

โจวหยวนงงเป็นไก่ตาแตก

ไฉ่หนีกระซิบ "ตอนมาถึงใหม่ๆ ข้าเจอธรรมราชาสุริยัน บังเอิญได้ยินเขาพูดถึงชื่อนี้ บอกว่า 'งูเฒ่าหัวโล้น' เป็นกุญแจสำคัญของปฏิบัติการครั้งนี้ เขาต้องรู้อะไรเยอะแน่ๆ"

โจวหยวนจดจำชื่อนี้ไว้ แล้วถามต่อ "เจ้างูเฒ่านี่หน้าตาเป็นยังไง?"

ไฉ่หนีส่ายหน้า "ไม่เคยเห็น แต่รูปร่างน่าจะแก่แล้ว ได้ยินว่าแฝงตัวอยู่ในหลินอันมานานแล้ว"

ข้อมูลน้อยเกินไป จะไปตามหาจากไหนเนี่ย

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ต้องค่อยๆ แกะรอยไป

โจวหยวนสั่ง "ไฉ่หนี ดูแลตัวเองดีๆ ถ้ามีข่าวอะไร ส่งคนไปบอกที่โม่ยวิ่นไจ คนที่นั่นไว้ใจได้"

ไฉ่หนีพยักหน้าเบาๆ ตัดพ้อ "คุณชายจะไปแล้วเหรอ? ไม่คิดจะ... แตะต้องตัวไฉ่หนีหน่อยเหรอ?"

โจวหยวนรีบดึงนางมากอด หอมแก้มฟอดใหญ่ ยิ้ม "เจ้างามปานล่มเมือง ข้าจะไม่หวั่นไหวได้ยังไง ฮ่าๆ!"

"แต่เวลายังไม่เหมาะ ไฉ่หนี แผนร้ายของลัทธิอู๋เซิงยังค้ำคอข้าอยู่ เจ้ารู้ดี"

ไฉ่หนีตอบเสียงหนักแน่น "คุณชายวางใจ ข้าจะสืบข่าวมาให้ท่านให้ได้!"