บทที่ 82 งูเฒ่าหัวโล้น

ภายในห้องพักแสงเทียนสลัว ชายังอุ่นๆ

ไฉ่หนีประคองถ้วยชาที่โจวหยวนเคยใช้ขึ้นมา ความรู้สึกอ่อนโยนเอ่อล้นบนใบหน้า มือไม้สั่นเทาเล็กน้อย

ทันใดนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป ร้องเสียงเบา "ใคร! ใครอยู่ข้างใน!"

นางคว้ากระบี่จากชั้นวางข้างกาย แววตาแข็งกร้าว ตั้งแต่ลงมาจากหอนางก็เดินตามโจวหยวนเข้ามาในห้องตลอด แต่ยืนคุยกันอยู่หน้าฉากกั้น ไม่ได้เข้าไปในห้องนอน

ถ้ามีคนซ่อนอยู่หลังฉากกั้น แสดงว่าคุณชายความแตกหมดเปลือกแล้วสิ

ไม่ได้การ!

จะนำภัยมาสู่คุณชายไม่ได้เด็ดขาด!

ไฉ่หนีกำกระบี่แน่น รังสีฆ่าฟันพวยพุ่ง

นางพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับสุนัขจิ้งจอก เห็นร่างคนก็เงื้อกระบี่ฟันทันที

คนผู้นั้นปัดป้องอย่างง่ายดาย พลังภายในปะทุออกมา กดข่มไฉ่หนีจนขยับไม่ได้ในพริบตา

ไฉ่หนีไม่สนใจพลังกดดันนั้น ฟาดกระบี่อย่างบ้าคลั่ง หมายจะแลกชีวิต

"เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!"

เสียงตวาดต่ำ พร้อมพลังภายในที่รุนแรงกว่าเดิม กดร่างไฉ่หนีจนทรุดลงกับพื้น

ไฉ่หนีเงยหน้ามอง แล้วก็ต้องตกตะลึง "อาจารย์?!"

ผู้มาเยือนสวมชุดกระโปรงยาวสีดำ รูปร่างสูงโปร่ง อวบอัด ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน เซ็กซี่เย้ายวนใจ

นางเป็นหญิงงามที่มีเสน่ห์ของสตรีเต็มวัย ดวงตาดอกท้อ ใบหน้างดงามดั่งดอกบัว และมีรูปพระจันทร์เสี้ยวสีแดงแต้มอยู่กลางหน้าผาก ดูลึกลับน่าค้นหา

ธรรมราชาจันทราทมิฬพูดเสียงเย็น "ศิษย์ทรยศ รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป!"

ไฉ่หนีรีบแก้ตัว "ขอโทษค่ะอาจารย์ ข้าจำท่านไม่ได้"

ธรรมราชาจันทราทมิฬหน้าขรึม หรี่ตามอง "ประสาทสัมผัสเจ้าทื่อไปหมด ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจ้าต้องรู้ตัวว่าข้าอยู่ แต่เมื่อกี้มัวแต่พลอดรักกับผู้ชาย จนไม่รู้ว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง"

ไฉ่หนีหน้าถอดสี รีบจับมืออาจารย์ไว้ อ้อนวอน "อาจารย์ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณชาย อย่าทำร้ายเขานะ!"

ธรรมราชาจันทราทมิฬแค่นเสียง "ไม่เกี่ยว? เขาเป็นถึงนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพร! ใช้คำหวานหลอกล่อจนเจ้าหัวปักหัวปำ ยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวอีกเหรอ?"

ไฉ่หนีแย้ง "อาจารย์ คุณชายไม่ได้หลอกล่อ เขาจริงใจกับข้า"

"เหลวไหล!"

ธรรมราชาจันทราทมิฬตวาด "ที่ข้าได้ยินมีแต่คำพูดแอบแฝง หาความจริงใจไม่ได้สักนิด ศิษย์โง่ เจ้านั่นมันหลอกเจ้าชัดๆ!"

ไฉ่หนีก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมรับ

ธรรมราชาจันทราทมิฬสีหน้าอ่อนลง พูดเตือนสติ "ไฉ่หนี อาจารย์ท่องยุทธภพมาทั่วหล้า เจอคนมาเป็นหมื่นเป็นแสน ลูกไม้ตื้นๆ ของโจวหยวน ข้ามองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง"

"เขาหลอกใช้ความรู้สึกของเจ้า เพื่อเล่นงานพรรคเรา"

ไฉ่หนีส่ายหน้า "อาจารย์ คุณชายไม่หลอกข้าหรอก ต่อให้หลอก ก็ทำเพื่อความหวังดี"

"โง่งม!"

ธรรมราชาจันทราทมิฬอดไม่ได้ที่จะถาม "มันใช้วิธีอะไร ถึงทำให้เจ้าหลงหัวปักหัวปำขนาดนี้"

ไฉ่หนียิ้ม พึมพำบทกวี "เสียงพิณบรรเลงความคะนึงหา ยามนั้นพระจันทร์ส่องสว่าง เคยส่องแสงนำทางเมฆางามกลับคืนมา"

"อาจารย์ แค่บทกวีนี้บทเดียว ต่อให้โดนหลอก ไฉ่หนีก็ยอมและไม่เสียใจเลย!"

ธรรมราชาจันทราทมิฬถอนหายใจยาว "เด็กโง่! เด็กโง่เอ๊ย!"

......

"ท่านหวัง" อารมณ์บูดสุดๆ

เป็นใครเจอแบบนี้ก็ต้องหงุดหงิดทั้งนั้น

กำลังนอนกอดสาวเนื้อนุ่มอยู่บนเตียง จ่ายเงินไปแล้วเรียบร้อย ดันโดนลากลงมาให้ไปทำงาน

ใครมันจะไปทนไหว!

"น้องโจว เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย!"

หวังอ๋างแบมือบ่น "ค่าค้างคืนตั้งสี่สิบตำลึงนะเว้ย! นานทีปีหนข้าจะยอมจ่ายหนักขนาดนี้ เจ้าทำข้าหมดอารมณ์เลย!"

โจวหยวนกลอกตา "นางโลมอันดับหนึ่งนอนรอข้าอยู่ ข้ายังไม่ได้แตะต้องเลย เจ้าจะบ่นหาอะไร"

หวังอ๋างสวน "ข้าไม่เหมือนเจ้านี่หว่า เงินเดือนข้าแค่สามสิบตำลึง คืนนี้ข้าจ่ายไปร้อยกว่าตำลึงแล้ว หมดไปขนาดนี้ เจ้าต้องให้ข้ามีความสุขสิ ไม่ใช่ลากมาทำงานกลางดึกแบบนี้!"

โจวหยวนพูดอย่างหงุดหงิด "เออน่า แค่ร้อยตำลึง เดี๋ยวข้าจ่ายคืนให้ ตอนนี้คุยเรื่องงานก่อน"

หวังอ๋างทำหน้าจริงจังทันที "ได้ข่าวสำคัญมาเหรอ?"

โจวหยวนตอบ "ไม่เชิงสำคัญ แต่เป็นเบาะแสเดียวที่มีตอนนี้"

"อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่า ลัทธิอู๋เซิงจะก่อเรื่องที่หลินอันจริง และเป็นเรื่องใหญ่ด้วย ถ้าเราสกัดได้ ผลงานจะไปถึงพระเนตรพระกรรณแน่"

ความวุ่นวายที่อวิ๋นโจวทำให้ราชสำนักจับตาดูทางใต้เป็นพิเศษ ถ้าสร้างผลงานที่หลินอันได้ จักรพรรดินีต้องทรงทราบเรื่องแน่ ทั้งสองคนจะได้เข้าตากรรมการ การเลื่อนตำแหน่งก็แค่เรื่องของเวลา

หวังอ๋างหูผึ่ง ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "เบาะแสอะไร ว่ามาเร็ว!"

โจวหยวนเสียงเข้ม "ลัทธิอู๋เซิงมีเจ้าถิ่นคนสำคัญในหลินอัน น่าจะมีส่วนร่วมในแผนการครั้งนี้มาก ถ้าหาตัวเจอ ก็จะรู้ทุกอย่าง"

หวังอ๋างตาโต "แค่นี้?"

โจวหยวน "คนนั้นชื่อ 'งูเฒ่าหัวโล้น' อายุน่าจะไม่น้อยแล้ว"

หวังอ๋าง "แค่นี้?"

โจวหยวนประชด "งั้นจะให้ข้าจับตัวหัวหน้าพรรคมารมาใส่พานถวายให้ท่านไปรับความชอบเลยไหมล่ะ?"

หวังอ๋างกระแอมแก้เก้อ หัวเราะแห้งๆ "โอเค งั้นเรามาตามล่าไอ้งูเฒ่านี่กัน"

โจวหยวนวิเคราะห์ "ในเมื่อเป็นเจ้าถิ่นและเป็นตัวจักรสำคัญในแผนการ งูเฒ่าหัวโล้นย่อมไม่ใช่คนธรรมดา นั่นเพิ่มโอกาสให้เราหาตัวเจอได้ง่ายขึ้น"

หวังอ๋างเสียงเข้ม "พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนไปพลิกแผ่นดินหาทั่วหลินอัน!"

โจวหยวนขัด "ต้องใช้คนสนิทเท่านั้น ห้ามแพร่งพรายให้คนอื่นรู้ ลัทธิอู๋เซิงแทรกซึมไปทั่ว ครั้งนี้จะก่อการใหญ่ ต้องเตรียมการมาดี ดีไม่ดีอาจมีสายลับแฝงอยู่ในหน่วยองครักษ์เสื้อแพรด้วยซ้ำ"

"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ห้ามแหวกหญ้าให้งูตื่น ข้าแนะนำให้สืบทางลับ"

หวังอ๋างดีใจ "ข้าล่ะอยากให้มีหนอนบ่อนไส้จริงๆ!"

"มีหนอนบ่อนไส้ แสดงว่ามีความผิด แสดงว่าเบื้องบนคุมคนไม่ดี แสดงว่าจะมีตำแหน่งว่างอีกเพียบ!"

ความฝันเรื่องเลื่อนขั้นของท่านหวังไม่เคยจางหาย เขาถูมืออย่างตื่นเต้น "ปะ... ไปสืบคดีกัน!"

โจวหยวนงง "เริ่มจากตรงไหน? ท่านมีวิธีเหรอ?"

หวังอ๋างตอบ "ไม่รู้สิ ถ้าไม่ใช้เครือข่ายข่าวกรองขององครักษ์เสื้อแพร ก็ไม่รู้จะสืบยังไงเหมือนกัน"

เอาเถอะ พึ่งท่านหวังไม่ได้ ต้องพึ่งตัวเองสินะ

"รู้จักบ่อนพนันใต้ดินในหลินอันไหม? ที่ชื่อบ่อนเป้าฟู่น่ะ"

หวังอ๋างตอบทันควัน "อ้อ รู้จักสิ ตอนมารับตำแหน่งใหม่ๆ ข้าเคยตรวจสอบพวกบ่อนพวกนี้แล้ว แต่เรื่องขี้ประติ๋วแบบนี้เป็นหน้าที่ของทางการ ข้าขี้เกียจยุ่ง"

"ไป ไปบ่อนเป้าฟู่กัน ปลอมตัวไปสืบ"

หวังอ๋างสงสัย "ไปสืบข่าวที่นั่น? หน้าใหม่อย่างเรา ใครเขาจะยอมบอก"

โจวหยวนกลอกตา "ข้าดูพึ่งพาไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ ข้ามีสายอยู่ที่นั่น"

พูดถึงตรงนี้ เขาเริ่มกังวลนิดๆ "เอ่อ เดี๋ยวสิ เราจะโดนเชือดไหมเนี่ย?"

หวังอ๋างตอบอย่างผู้ช่ำชอง "เขาเปิดบ่อน ไม่ได้เปิดโรงฆ่าสัตว์ วางใจเถอะ ขอแค่ไม่ชนะเยอะเกินไปก็พอ"

"อีกอย่าง เจ้าคิดว่าใครหน้าไหนก็จะฆ่าเราได้ง่ายๆ เหรอ? คิดว่าวรยุทธ์ข้าได้มาเพราะโชคช่วยหรือไง"

เขาเงยหน้าขึ้น ยิ้มเหี้ยม "ไปกันเถอะ เวลานี้บ่อนกำลังคึกคักพอดี"

ทั้งสองมองหน้ากันยิ้มๆ แล้วมุ่งหน้าฝ่าความมืดตรงไปยังบ่อนเป้าฟู่