บทที่ 83 วิจิตรตระการตา

ย่านสลัมขนาดใหญ่ทางทิศใต้ของเมืองหลินอันในยามค่ำคืนนั้นมืดสนิท ไร้แสงไฟ

ตรอกซอกซอยแคบ สกปรก ขยะเกลื่อนกลาด หมาแมวจรจัดวิ่งพล่าน กลิ่นเหม็นเน่าโชยคลุ้ง แทบไม่มีใครอยากเหยียบย่างเข้ามาในย่านนี้ แม้แต่คนพื้นที่เองก็ไม่ค่อยออกจากบ้านตอนกลางคืน

"แม้แต่มือปราบยังไม่อยากมา"

หวังอ๋างพูดเสียงเครียด "โดยเฉพาะตอนกลางคืน โจรเยอะมาก มังกรกับงูปะปนกันมั่วไปหมด ใครเดินสุ่มสี่สุ่มห้าอาจโดนแทงข้างหลังไม่รู้ตัว หันมาอีกทีเงินหายเกลี้ยง"

"นี่เป็นปัญหาเรื้อรังมาหลายปีแล้ว อิทธิพลมืดหยั่งรากลึก แถมยังจ่ายส่วยถึงเบื้องบน เลยไม่มีใครกล้าแตะ"

"เจ้าเมืองหลินอันคนก่อนเคยคิดจะกำจัดมะเร็งร้ายก้อนนี้ แต่ยังไม่ทันลงมือ ก็โดนสั่งย้ายซะก่อน"

"ลือกันว่าเจ้าพ่อบ่อนพนันใช้เงินวิ่งเต้นเข้าหาผู้ใหญ่จนสำเร็จ"

โจวหยวนหน้าเครียด ถามช้าๆ "มีคนกล้ามาเล่นพนันที่นี่จริงๆ เหรอ? พูดตรงๆ นะ ที่นี่ดูไม่มีความปลอดภัยเลยสักนิด"

หวังอ๋างหัวเราะ "เจ้าคิดผิดแล้ว บ่อนพนันดูแลลูกค้าวีไอพีดีมาก รับประกันว่าพกเงินมาเท่าไหร่ ก็พกเงินกลับไปได้เท่านั้น เขาทำธุรกิจระยะยาว"

"และจริงๆ แล้ว คนที่มาเล่นไม่ใช่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่หรอก ส่วนใหญ่เป็นพวกเศรษฐีธุรกิจสีเทา"

"อย่างพวกค้าของเถื่อน หัวหน้าโจร หรือผู้มีอิทธิพลที่สถานะทางสังคมไม่ค่อยชัดเจน"

พูดพลางกระโดดข้ามแอ่งน้ำ แล้วเตะก้อนหินข้างทางไปโดนหมาจรจัดสลบเหมือด

แต่เสียงหมาเห่าก็ยังดังระงมมาจากทิศอื่น เสียงเห่าหอนในตรอกมืดช่างบาดหู

โจวหยวนถาม "หัวหน้าโจรก็มาเหรอ?"

หวังอ๋างตอบ "หัวหน้าโจรก็คนนะ อยากมีชีวิตดีๆ เหมือนกัน จะให้อยู่แต่ในป่าตลอดไปได้ไง นานๆ ทีก็ต้องเข้าเมืองมาหาความสำราญ แต่เพราะสถานะไม่เอื้ออำนวย ไปที่แจ้งไม่ได้ ก็ต้องมุดลงดินแบบนี้แหละ"

"หรืออย่างพวกนายทหารในค่าย กฎห้ามเล่นการพนัน จะไปเล่นที่อื่นก็ไม่ได้ ก็ต้องมาที่นี่"

โจวหยวนหรี่ตา "บ่อนใต้ดินนี่ซับซ้อนจริงๆ แบบนี้คงไม่ได้มีแค่การพนันสินะ บริการเสริมอื่นๆ ก็คงเพียบ?"

"แน่นอน!"

หวังอ๋างถอนหายใจ "บ่อนก็ต้องหาทางทำเงินทุกวิถีทาง อาหารเลิศรส ผู้หญิงสวยๆ มีหมด แต่ราคาแพงหูฉี่"

"แต่คนในบ่อนน่ะ เวลาชนะก็หน้ามืด เวลาแพ้ก็หน้ามืด ใครจะมาสนราคา ขอแค่ได้ระบายก็พอ"

ทั้งสองคุยสัพเพเหระ เดินทะลุตรอกซอยไปเรื่อยๆ

จู่ๆ ข้างหน้าก็มีชายฉกรรจ์สี่ห้าคนโพกหัวปิดหน้ามายืนขวางทาง

หวังอ๋างหันไปมองโจวหยวน "พวกนี้อาจจะเป็นโจรดักปล้น หรือไม่ก็คนของบ่อน เราหน้าแปลก ก็ต้องเจอรับน้องแบบนี้แหละ"

พูดจบ เขาหันไปบอกกลุ่มคนตรงหน้า "พี่ชาย เก็บมีดเถอะ เราสองคนจะไปเล่นพนันหนัก อย่าทำให้เสียบรรยากาศ"

หัวหน้ากลุ่มแค่นเสียง แต่ยอมเก็บมีด ถามเสียงเย็น "คนแถวไหน? ใครแนะนำมา?"

โจวหยวนตอบ "คนอวิ๋นโจว เพิ่งมาหลินอันไม่นาน ฉินซานแนะนำมา บอกว่าบ่อนแถวนี้ใจป้ำ ข้าเลยมาลองของ"

"ถ้าพวกเจ้าเป็นคนของบ่อน ก็รีบนำทาง แต่ถ้าเป็นโจร ข้าแนะนำให้รีบไสหัวไป อย่าทำให้ข้าอารมณ์เสีย"

ใช้คำพูดนักเลงแบบนี้กลับได้ผล ชายชุดดำมองหน้ากัน หัวหน้าพยักหน้า "ตามมา"

เดินลัดเลาะไปตามทางเปลี่ยว ไม่นานก็เห็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ซ่อนตัวอยู่ในป่า

หน้าประตูมีคนเฝ้าเป็นสิบ พร้อมหมาป่าตัวใหญ่หลายตัว จ้องเขม็ง

โจวหยวนและพวกเดินเข้าไปใกล้ หัวหน้ายามพูดเสียงเข้ม "ฉินซานแนะนำมา ตรวจสอบหน่อย"

คนเฝ้าประตูกวอวิทยุ... เอ้ย ส่งสัญญาณ แล้วหันมาบอก "เชิญครับคุณท่าน ฉินซาน พาแขกเข้าไป ดูแลให้ดี!"

"ครับๆ!"

ฉินซานรีบวิ่งออกมา ยิ้มประจบ พอคนอื่นไปหมดแล้ว เขาถึงทำหน้าจริงจัง

"โอ้โห นายท่าน! ท่านกล้ามาจริงๆ เหรอเนี่ย!"

เขากระซิบ "ท่านเป็นคนดีมีสกุล มาที่นี่จะดีเหรอครับ น้อยคนนะที่จะกลับออกไปแบบครบสามสิบสอง!"

หวังอ๋างงง หันไปมองโจวหยวน

โจวหยวนยักไหล่ "ตอนมาหลินอัน เจอเขาดักปล้น เลยรู้จักกัน"

หวังอ๋างหันไปยกนิ้วให้ฉินซาน "เจ๋งว่ะ กล้าปล้นหมอนี่ ไม่กลัวหัวหลุดหรือไง"

การทำร้ายองครักษ์เสื้อแพรโดยไม่มีเหตุผล มีโทษเท่ากบฏ นี่คือความพิเศษของหน่วยงานนี้

ฉินซานไม่รู้ลึกขนาดนั้น กระซิบถาม "นายท่านแซ่อะไรครับ? มาที่นี่มาหาข้าโดยเฉพาะเหรอ?"

โจวหยวนตอบ "แซ่โจว พี่ชายท่านนี้แซ่หวัง มาที่นี่ก็มาหาเจ้าด้วย แล้วก็มาหาความสำราญด้วย"

"ได้เลยครับ!"

ฉินซานโค้งคำนับ "นายท่านโจว นายท่านหวัง เชิญครับ!"

ผ่านประตูเหล็ก เข้าสู่คฤหาสน์ที่เหมือนป้อมปราการ เสียงอึกทึกครึกโครมดังกระหึ่ม

แสงไฟสว่างจ้าสาดส่อง บ้านนอกเข้ากรุงสองคนยืนอึ้ง

จะอธิบายภาพตรงหน้ายังไงดี โจวหยวนนึกออกคำเดียว "วิจิตรตระการตา"

เหมือนหลุดเข้าไปในพระราชวัง แสงสีทองอร่าม เงินทองกองเป็นภูเขาบนโต๊ะพนัน ผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยเดินกันขวักไขว่ เสียงหัวเราะ เสียงด่าทอ เสียงบ่น เสียงถอนหายใจ ทุกอย่างผสมปนเปอยู่ในห้องโถงกว้างใหญ่นี้

ห้องโถงนี้ใหญ่เท่าครึ่งสนามฟุตบอล มีการพนันทุกรูปแบบให้เลือกสรร

สาวสวยขายาวสองคนเดินเข้ามาต้อนรับ เป็นมืออาชีพยิ่งกว่านางโลม ควงแขนโจวหยวนและหวังอ๋าง ออเซาะเสียงหวาน

โจวหยวนสูดหายใจลึก ควักตั๋วเงินออกมาห้าใบ "ไปแลกเป็นทองมาให้ข้า!"

ฉินซานเห็นจำนวนเงิน ตาแทบถลน

ห้าพันตำลึง!

ห้าพันตำลึงนะเว้ย! เจ้าเมืองหลินอันเงินเดือนปีละแปดร้อยตำลึงเองนะ

แม้แต่บ่อนเป้าฟู่ ลูกค้าที่ควักทีเดียวห้าพันตำลึงก็ไม่ได้มีบ่อยๆ

หวังอ๋างทนไม่ไหว กระซิบ "เอาเงินให้ข้าเถอะ แล้วเรากลับบ้านกัน!"

ไอ้นี่ตาแดงก่ำด้วยความโลภแล้ว

โจวหยวนไม่ได้ตั้งใจจะอวดรวย แต่เหตุการณ์ที่อวิ๋นโจวฝังใจ เขาต้องชิงความได้เปรียบครั้งนี้ให้ได้ เงินห้าพันตำลึงเทียบไม่ได้กับหายนะที่จะเกิดขึ้น

"ไปตามผู้หญิงที่สวยที่สุดมา! วันนี้ป๋าจะรวย!"

โจวหยวนตะโกนลั่น ทองคำถูกยกมาวางเป็นถาดๆ ทุกคนโห่ร้อง

ไม่นาน สาวงามระดับนางฟ้าสองคนก็ลอยเข้ามา ยิ้มหวานหยด

โจวหยวนได้สัมผัสชีวิตเศรษฐีเต็มรูปแบบ

คืนนั้น เขาหมกมุ่นอยู่กับการพนัน ตอนแรกชนะไปสี่ห้าพันตำลึง ตอนหลังเสียหมดเกลี้ยง

เขาโวยวายลั่นบ่อน แล้วพาสาวสวยไปห้องพักที่ดีที่สุด

ทำท่าเมามาย พอปิดประตูห้อง รูม่านตาของโจวหยวนก็หดเกร็ง

เขารู้สึกได้ว่ามีคนแอบฟัง แม้เสียงหายใจจะแผ่วเบา แต่พลังภายในของโจวหยวนที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ก็จับสัมผัสได้

งั้นก็ต้องแสดงต่อ!

"นังตัวดี! วันนี้ข้าเสียพนัน ข้าจะลงโทษเจ้าให้สาสม! ฮ่าๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะของโจวหยวนดังลั่น ตามด้วยเสียงกรีดร้องของผู้หญิง เหมือนโดนทุบตี

นอกห้อง ร่างผอมบางขมวดคิ้ว แล้วค่อยๆ ถอยออกไป

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม โจวหยวนลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างสบายใจ พูดเรียบๆ "มาปรนนิบัติข้าอาบน้ำ"

หญิงสาวน้ำตานองหน้า ตัวเขียวช้ำ แต่ก็ต้องฝืนใจมาปรนนิบัติโจวหยวนด้วยความหวาดกลัว

ตอนนั้นเอง โจวหยวนพูดขึ้นลอยๆ "ฟังจากสำเนียง เจ้าเป็นคนเหนือ แถวซานตงเหอเป่ยสินะ"

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวหน้าถอดสีทันที