บทที่ 84 น่าสะพรึงกลัว

เวลานี้เป็นช่วงก่อนรุ่งสาง ฟ้ายังไม่ทันสาง เป็นเวลาที่ชีวิตยามค่ำคืนกำลังจะปิดฉากลง

บ่อนพนันที่เปิดโต้รุ่งปิดทำการแล้ว ผู้คนที่เหนื่อยล้ามาทั้งคืนกำลังจะพักผ่อน นี่เป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายที่สุดของบ่อนเป้าฟู่

โจวหยวนมั่นใจว่าตอนนี้ไม่มีใครคอยจับตาดูแล้ว จึงเดินไปที่ห้องอาบน้ำ อาศัยเสียงน้ำไหลกลบเสียงบทสนทนา เพื่อเอ่ยถาม

สาวงามที่ถูกโจวหยวนทรมานมานานกว่าหนึ่งชั่วยาม หน้าเปลี่ยนสี ถอยกรูดไปหลายก้าว ไม่กล้าพูดอะไร

"เข้ามา ยืนอยู่ตรงหน้าข้า อย่าขยับ"

น้ำเสียงของโจวหยวนราบเรียบ แต่แฝงความสุขุมเยือกเย็นที่มีเอกลักษณ์

เขาพูดเรียบๆ "ถึงเจ้าจะพยายามดัดเสียงเลียนแบบสำเนียงชาวอู๋นง แต่บางคำและประโยคเฉพาะ ยังหลุดสำเนียงบ้านเกิดออกมา"

"เจ้าถูกลักพาตัวมาใช่ไหม?"

หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ยืนนิ่งอยู่กับที่ น้ำตาไหลพราก แต่ไม่พูดอะไร

โจวหยวนใจเย็น พูดต่อ "บนตัวเจ้าไม่มีเครื่องประดับ แม้แต่ปิ่นปักผมดีๆ สักอันยังไม่มี แสดงว่ากำไรมหาศาลของที่นี่ไม่ได้แบ่งถึงเจ้าเลย แถมต้นขาด้านนอกยังมีรอยฟกช้ำ น่าจะเกิดจากความรุนแรง"

"ผู้หญิงสวยขนาดนี้ มาทนทุกข์ทรมานที่นี่ แถมยังไม่ได้เงิน ต้องไม่ใช่ความสมัครใจแน่ ยิ่งบ้านเกิดเจ้าอยู่ไกลขนาดนั้นด้วย"

พูดถึงตรงนี้ โจวหยวนขมวดคิ้ว "มืออย่าหยุด เช็ดตัวให้ข้าต่อ ถ้าห้องเงียบเกินไป คนข้างนอกจะได้ยินที่เราคุยกัน"

หญิงสาวร้องอุทานเบาๆ รีบขยับมือเช็ดหลังให้โจวหยวน พลางถามเสียงสั่น "นายท่าน... ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ!"

โจวหยวนถาม "ดูจากปฏิกิริยา เจ้ากลัวมากเหรอ? คนของบ่อนเป้าฟู่คงกำชับเจ้าเป็นพิเศษสินะ ห้ามพูดเรื่องพวกนี้ ไม่งั้นจะโดนซ้อม"

"หรือว่าเจ้าเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน แล้วเคยโดนซ้อมมาแล้ว"

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว "ไม่ใช่โดนซ้อม รอยแผลจะทำให้ข้ารับแขกไม่ได้ แต่เป็นการอดอาหาร อดจนคนเป็นบ้าได้เลยเจ้าค่ะ"

โจวหยวนพูดเรียบๆ "ทีนี้บอกได้หรือยังว่าเป็นคนบ้านไหน?"

"นายท่าน ข้าน้อยไม่กล้าพูด... ข้าน้อยอยากมีชีวิตอยู่..."

เสียงนางสั่นเทา เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

โจวหยวนพูดช้าๆ "ไม่พูด เจ้าก็ได้แต่มีชีวิตอยู่อย่างอดสูที่นี่จนกว่าจะถูกทรมานจนตาย แต่ถ้าพูด ข้าอาจจะช่วยให้เจ้าได้กลับบ้าน"

"เจ้าหน้าตาดี การพูดจามีหลักการ มือไม่มีตาปลา ชาติตระกูลน่าจะไม่เลว"

"ไม่ถึงกับตระกูลบัณฑิต ก็คงเป็นลูกสาวบ้านมีอันจะกิน ไม่อยากกลับบ้านเหรอ?"

หญิงสาวเงยหน้าขวับ คำว่า "กลับบ้าน" นางคิดถึงมันนับครั้งไม่ถ้วน แต่ค่อยๆ สิ้นหวังไป

โจวหยวนพูดต่อ "โลกนี้มีความโชคร้ายอยู่มาก บังเอิญเจ้าเป็นคนที่โชคร้าย แต่สวรรค์ยังมีตา ความยุติธรรมอาจมาช้า แต่มาถึงแน่"

"คนที่ทำร้ายเจ้า คนที่ทำลายชีวิตเจ้า เจ้าไม่อยากให้พวกมันชดใช้เหรอ?"

หญิงสาวตะโกนขึ้นมาทันที "อยาก! ต่อให้ต้องตาย ข้าก็อยากให้พวกมันตาย!"

โจวหยวนรีบปราม "เบาเสียงหน่อย!"

เขาเหลือบมองนาง "แนะนำตัวมา บอกทุกอย่างที่เจ้ารู้ พยายามอย่าให้ตกหล่น"

เงียบไปนาน เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด

ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ยปาก "ข้าน้อยชื่อฉู่หว่านผิงเป็นคนเมืองเหอเจ๋อ มณฑลซานตง พ่อทำตารค้า พอมีฐานะ แต่ไม่ค่อยอยู่บ้าน"

"เดือนสี่ปีที่แล้ว ระหว่างทางไปร้านของที่บ้าน ข้าถูกชายชุดดำโพกหน้าสามคนจับตัว ส่งขึ้นเรือทันที"

"พวกเราถูกขังอยู่ใต้ท้องเรือ อยู่ในความมืดมิดเกือบหนึ่งเดือน จนถูกส่งมาที่นี่"

นางนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้น น้ำตานองหน้า สะอื้นไห้ "คืนแรกของพวกเรา ถูกประมูลขายในราคาสูง จากนั้นก็ต้องคอยปรนนิบัตินายท่านแบบพวกท่าน ค่าตัวแพงลิบ แต่พวกเราได้กินข้าวแค่พอประทังชีวิต"

"ใครไม่เชื่อฟังจะโดนซ้อม หรือถึงขั้นโดนฆ่า มีพี่สาวคนหนึ่งใจเด็ด เลยถูกพวกมันฆ่าตาย"

"ต่อหน้าต่อตาพวกเรา นางถูกจับแก้ผ้า ผ่าท้อง ตัดแขนขา"

นางปิดหน้าร้องไห้โฮ "พวกเราเลยไม่กล้าขัดขืนอีก ได้แต่ก้มหน้าทำตามคำสั่ง"

"ใครกล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกคนนอก เบาะๆ ก็อดข้าวสามห้าวัน หนักหน่อยก็โดนซ้อมจนตาย"

"พวกมันมีวิธีสารพัด พี่สาวคนหนึ่งพยายามหนี แต่โดนจับกลับมาได้กลางทาง"

"พวกมันกรีดร่างนางจนเป็นแผลเหวอะหวะ ทาน้ำผึ้ง แล้วปล่อยให้หนูกัดกินนางทั้งเป็นจนตาย"

พูดถึงตรงนี้ ฉู่หว่านผิงหน้าซีดเผือด หวาดกลัวสุดขีด "พวกเรากลัว พวกเราไม่กล้าสู้"

โจวหยวนหน้านิ่ง "พวกเจ้ามีกันกี่คน?"

ฉู่หว่านผิงพยักหน้า "เยอะมาก มีพี่น้องตายไปตลอด แล้วก็มีคนใหม่ๆ เข้ามาตลอด ปีกว่ามานี้ ข้าเห็นคนผ่านเข้ามาเป็นร้อย"

นางรีบเสริม "ยังมีเด็กด้วย บางทีพวกมันก็ลักพาตัวเด็กมา ทำให้พิการ แล้วเอาไปขอทานหาเงินให้พวกมัน"

"เด็กพวกนั้นข้าไม่เคยเห็น แต่ฟังพี่สาวคนเก่าๆ เล่าให้ฟัง บางคนโดนควักลูกตา บางคนโดนตัดลิ้น บางคนโดนไฟลวกจนเละ เพื่อให้ดูน่าสงสาร เวลาขอทานจะได้เงินเยอะๆ"

"พวกมันปล่อยกู้ด้วย กู้หนี้นอกระบบ บีบให้ครอบครัวลูกหนี้บ้านแตกสาแหรกขาด ต้องขายลูกเมียมาที่นี่"

"ส่วนใหญ่เป็นพวกพ่อค้าที่ไม่มีเบื้องหลัง"

โจวหยวนเงียบไปนาน

เก็บกดความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจ

เขาถามเสียงเข้ม "เจ้าพวกหัวหน้าในบ่อนเป้าฟู่ เจ้ารู้จักใครบ้าง?"

ฉู่หว่านผิงตอบเสียงเบา "ล้วนเป็นชื่อปลอม พวกเราไม่รู้ชื่อจริง หัวหน้าในนี้มีสองคน คนหนึ่งคือ 'ราชาวานรหม่าซื่อ' อีกคนคือ 'ลิงวิเศษพี่เก้า'"

"แต่ข้าเคยได้ยินพวกเขาคุยกัน เหมือนจะมีหัวหน้าที่ใหญ่กว่าชื่อ 'งูเฒ่า'"

งูเฒ่า? หรือจะเป็นงูเฒ่าหัวโล้น?

ตอนนี้โจวหยวนยังปะติดปะต่อข้อมูลไม่ได้มากนัก

ฟ้าใกล้สางแล้ว

โจวหยวนลุกขึ้น สีหน้าเรียบเฉย "ปรนนิบัติข้านอนซะ ทำเหมือนบทสนทนาเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น ห้ามบอกใครเด็ดขาด แม้แต่เพื่อนที่สนิทที่สุด ไม่งั้นเจ้าตายแน่"

ฉู่หว่านผิงตกใจ รีบเอาผ้ามาเช็ดตัวให้โจวหยวน แล้วประคองเขาไปที่เตียง

นางเปลือยเปล่าแนบชิดร่างโจวหยวนเพื่อให้ความอบอุ่น นี่คือการบริการมาตรฐานของนาง

เพียงแต่ครั้งนี้น้ำตานางไหลพราก หลอกตัวเองไม่ได้อีกแล้ว

โจวหยวนถอนหายใจ "อย่าโทษข้าเลย ข้าต้องทำตัวเป็นลูกค้าปกติ ทำทุกอย่างที่ลูกค้าปกติทำ ถ้ามีพิรุธแม้แต่นิดเดียว คนจะจับได้"

"ข้า... ข้ารู้เจ้าค่ะ ขอบคุณนายท่าน..."

เสียงของฉู่หว่านผิงสั่นเครือ แต่อดถามไม่ได้ "นายท่าน ท่านจะช่วยให้ข้าได้กลับบ้านจริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ? ข้าคิดถึงแม่ ฮือๆ!"

เมื่อเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แห่งความสิ้นหวัง คนเราจะเปราะบางที่สุด

โจวหยวนไม่ได้ห้าม และไม่ได้ง่วงเลยสักนิด ได้แต่ทบทวนคำพูดเมื่อครู่เงียบๆ

คำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงตัวอักษร แต่เบื้องหลังคืออาชญากรรมที่โหดเหี้ยมและน่าสะพรึงกลัว

องครักษ์เสื้อแพรเอ๋ย องครักษ์เสื้อแพร หลายปีมานี้มัวทำอะไรกันอยู่?

สืบคดี? จับคนโกง? ปราบจลาจล?

การเป็นนายกองร้อยบ้าบอนี่ ถ้าทำเรื่องดีๆ ไม่ได้ ก็ไม่มีความหมาย

ใต้เท้าหวัง เส้นทางของท่านจะเหมือนกับข้าไหม?

นี่จะเป็นตัวตัดสินความสัมพันธ์ของเราในภายภาคหน้า

ความคิดของโจวหยวนซับซ้อน นึกถึงผู้คนและเรื่องราวมากมาย

เขาเป็นคนใจเย็นและชัดเจน เขารู้ดีว่าสถานะจิตใจของตัวเองตอนนี้คือความโกรธ

โกรธจนถึงขีดสุด