บทที่ 85 กินเงินหลวง ต้องแบ่งเบาภาระฮ่องเต้

ท่านหวังอ๋างยังคงอารมณ์ดีจนตัวลอย

เขาเอนกายบนรถม้าอย่างสบายอารมณ์ เปิดม่านรับแสงแดดยามเที่ยง หรี่ตาพริ้มด้วยความสุขเปี่ยมล้น

"คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร?"

"ตรากตรำทำงานหนัก เพื่อลูกเมีย? เพื่อปากท้องสามมื้อ?"

"เฮ้อ วันนี้ถึงได้รู้ซึ้งถึงรสชาติชีวิต บ่อนเป้าฟู่นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ เงินทอง สาวงาม ห้องหรูหรา มีครบทุกอย่าง!"

"ขนาดน้ำในถังอาบน้ำ อุณหภูมิยังพอดีเป๊ะ ไม่มีที่ติ"

พูดถึงตรงนี้ เขาถูมือไปมา กระซิบเสียงเบา "เจ้าไม่รู้หรอก สาวน้อยเมื่อคืน ทั้งหน้าตาดี หุ่นดี ที่สำคัญลีลาเด็ดมาก ปากหวานช่างเอาใจสุดๆ"

โจวหยวนได้ยินก็หัวเราะลั่น แล้วเริ่มเล่าเรื่องสาวในห้องตัวเองบ้าง

เมื่อรถม้าส่งมาถึงที่และเท้าแตะพื้นดิน โจวหยวนถึงรู้สึกเหมือนได้กลับสู่โลกความเป็นจริง

แสงแดดสาดส่องร่าง เขามองรถม้าที่แล่นจากไป รอยยิ้มค่อยๆ เลือนหาย แทนที่ด้วยแววตาอำมหิต

ท่านหวังอ๋างก็หุบยิ้มทันที พูดเสียงเครียด "น้องโจว บ่อนเป้าฟู่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์แน่ๆ สาวน้อยที่ปรนนิบัติข้าเมื่อคืน นางรู้หนังสือ ท่องกลอนได้ ชาติตระกูลต้องไม่ธรรมดา ไม่มีทางตกต่ำมาถึงขั้นนี้ได้"

"นางสำเนียงคนเหนือ โครงร่างก็ใหญ่กว่าสาวใต้ จะปิดยังไงก็หลอกตาข้าไม่ได้"

โจวหยวนพยักหน้า "แล้วไง? เราทำอะไรได้?"

หวังอ๋างเงียบไป

สุดท้ายเขาก็กัดฟันพูด "น้องโจว เจ้าเพิ่งเข้าสู่ระบบขุนนาง ประสบการณ์ยังน้อย อาจจะยังไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของมัน"

"พูดตรงๆ นะ เรื่องบ่อนเป้าฟู่ไม่ได้มีแค่เราสองคนที่รู้ แต่หลายปีมานี้มีใครตรวจสอบได้ความบ้าง?"

"เพราะตรวจสอบไม่ได้เหรอ? เหลวไหล ถ้าจะตรวจจริงๆ ด้วยวิธีการขององครักษ์เสื้อแพร พลิกบ่อนหาหลักฐานได้สบาย"

"ประเด็นคือใครๆ ก็ดูออก บ่อนใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลัง ขุนนางคนไหนจะกล้าไปงัดข้อกับขาใหญ่? ก็แค่ทำงานแลกเงิน ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว"

โจวหยวนพยักหน้า "ท่านพูดถูก"

หวังอ๋างถอนหายใจ "แต่เราเป็นองครักษ์เสื้อแพรนะ กินเงินหลวง ก็ต้องแบ่งเบาภาระฮ่องเต้ นี่คือหน้าที่ของพวกเรา!"

"ตอนมารับตำแหน่งที่หลินอันเมื่อครึ่งเดือนก่อน ข้าซื้อบ้านไว้หลังหนึ่ง กะจะรับลูกเมียและแม่เฒ่ามาอยู่ด้วย ป่านนี้พวกนางคงกำลังเดินทางมา"

"ข้าต้องให้พวกนางกลับไปแล้ว หลินอันอาจจะเกิดเรื่อง แต่ข้าคิดว่าข้าควรทำอะไรสักอย่าง"

พูดถึงตรงนี้ เขายิ้มขื่น "อย่าหาว่าพี่ชายคนนี้พูดมากเลย พูดตรงๆ นะ ข้านอนไม่หลับทั้งคืน คิดเรื่องนี้อยู่นาน"

"ไม่ใช่ว่าข้าไม่ได้ไตร่ตรองให้รอบคอบ แต่ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะสืบเรื่องนี้ เจ้าอาจจะมองว่าข้าใช้อารมณ์ ไม่สมกับเป็นจิ้งจอกเฒ่าวัยสามสิบเจ็ด"

"แต่น้องโจว ข้ามีลูกสาวสองคนนะ! ข้าอดใจหายไม่ได้จริงๆ"

โจวหยวนตบไหล่หวังอ๋าง ยิ้ม "เที่ยงแล้ว หิวพอดี ตาเฒ่าหวัง ไปดื่มกันหน่อยไหม?"

ก่อนหน้านี้โจวหยวนเรียกเขาว่า "ใต้เท้า" แต่ตอนนี้เรียก "ตาเฒ่าหวัง"

ความเคารพลดลง แต่ความสนิทสนมเพิ่มขึ้น

ที่หอหงปิน ทั้งสองสั่งกับแกล้มและเหล้าดีมาหนึ่งกา นั่งกินดื่มกัน

ระหว่างกิน โจวหยวนเอ่ยขึ้น "ฝ่าบาทครองราชย์มาเก้าปี ทรงทุ่มเทแรงกายแรงใจ แต่ก็ยากจะกอบกู้สถานการณ์บ้านเมืองที่เสื่อมถอย"

"โจวหยวนผู้นี้ไร้ความสามารถ เป็นเพียงเขยแต่งเข้าบ้าน แต่ก็มีใจรักชาติ อยากแบ่งเบาภาระฝ่าบาท ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด"

"หน้าที่คืออะไร? นายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพร สืบคดีใหญ่ ขจัดความมืดมน ปกป้องต้าจิ้น!"

หวังอ๋างเลือดร้อนพลุ่งพล่าน ยกแก้วเหล้าขึ้น สีหน้าจริงจัง "น้องโจวปัญญาเลิศล้ำ แถมยังมีจิตใจเที่ยงธรรม ข้านับถือ!"

ทั้งสองดื่มหมดแก้ว แล้วเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์

หวังอ๋างกล่าว "สถานะขององครักษ์เสื้อแพรกำลังตกต่ำ โดยเฉพาะตั้งแต่ฝ่าบาทครองราชย์ ทรงตั้งฝ่ายใน และให้ความสำคัญมาก อำนาจการพูดของพวกเราลดลงไปเยอะ"

"ท่านผู้บัญชาการสูงสุด ไม่กลัวมรสุมหรอก กลัวแค่ไม่มีโอกาสกู้คืนความไว้วางใจจากฝ่าบาท ถ้าเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ ท่านผู้บัญชาการต้องสนับสนุนแน่นอน"

"เพราะองครักษ์เสื้อแพรไม่ยุ่งเกี่ยวกับการแบ่งพรรคแบ่งพวก เป็นเขี้ยวเล็บของฮ่องเต้โดยตรง"

โจวหยวนพยักหน้า "ใต้เท้าสยงสร้างผลงานที่อวิ๋นโจว น่าจะได้เลื่อนขั้น อาจย้ายไปกองปราบฝ่ายเหนือหรือไม่ก็ได้เป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการเลย"

"การแบ่งเบาภาระท่านผู้บัญชาการ จะกลายเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเขา เท่าที่ข้ารู้เขายังหนุ่มอยู่ อายุแค่สี่สิบ ยังมีโอกาสไต่เต้า ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือนั่งเก้าอี้เบอร์หนึ่งขององครักษ์เสื้อแพร"

"ในทิศทางหลัก ท่านผู้บัญชาการและสยงคว่อไห่ มีเป้าหมายเดียวกับเรา นี่คือแต้มต่อของเรา"

หวังอ๋างจิบเหล้า "งั้นเราต้องพิจารณาแค่สถานการณ์ในหลินอัน ท่านหัวหน้าเย่เหมี่ยนเพิ่งมารับตำแหน่ง ข้าไม่มั่นใจว่าจะโน้มน้าวเขาได้ ตาแก่นั่นใกล้เกษียณแล้ว อาจไม่อยากเสี่ยง"

โจวหยวนแย้ง "เขาเป็นจิ้งจอกเฒ่า ข้ามีวิธีพูดให้เขายอมร่วมมือ ปัญหาคือรองหัวหน้ากองพันอีกคน เขาอยู่หลินอันมานาน บ่อนเป้าฟู่ต้องจ่ายส่วยให้เขาแน่"

หวังอ๋างเสริม "ดังนั้นถ้าเราขยับ เขาต้องรู้ตัว เราต้องจัดการเขา รวมถึงลูกน้องคนสนิทของเขาด้วย"

โจวหยวนครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนพูดเสียงหนักแน่น "ท่านต้องไปจินหลิง ไปพบสยงคว่อไห่ ขอการสนับสนุนจากเขา อย่างน้อยก็ขอท่าทีสนับสนุน"

"เรื่องเย่เหมี่ยนกับรองหัวหน้าคนนั้น ปล่อยให้ข้าจัดการ ข้ามั่นใจว่าจัดการได้!"

หวังอ๋างหน้าเปลี่ยนสี สุดท้ายก็พยักหน้า "ได้! เจ้ากล้าพูดว่าจะจัดการสองคนนั้น งั้นข้าต้องไปจินหลิงเที่ยวหนึ่ง!"

โจวหยวนกำชับ "ต้องเร็วหน่อย หลินอันไปจินหลิงเก่อมหกร้อยลี้ ไปกลับพันสองร้อยลี้"

หวังอ๋างกัดฟัน "ห้าวัน! ห้าวันข้าจะกลับมา!"

นี่เร็วมาก เดินทางวันละสามร้อยลี้ แค่เดินทางก็ปาเข้าไปสี่วันแล้ว

โจวหยวนตอบ "ตกลง ห้าวัน ข้าจะจัดการเย่เหมี่ยน! ส่วนรองหัวหน้าคนนั้นต้องใช้เวลาหน่อย"

หวังอ๋างกระดกเหล้าเข้าปาก ลุกขึ้นยืน พูดเสียงเข้ม "ข้าจะไปลางานที่กองพัน อ้างว่ากลับจินหลิงเยี่ยมญาติ ไม่ได้กลับมาหลายปี ท่านเย่คงไม่ปฏิเสธ"

"ไปเถอะ! ข้าก็มีงานต้องทำ!"

โจวหยวนลุกขึ้นชูแก้ว "ตาเฒ่าหวัง ความพยายามไม่สูญเปล่า ความสำเร็จต้องแลกมาด้วยความยากลำบาก สิ่งที่เราทำจะไม่เสียเปล่า"

หวังอ๋างไม่มั่นใจขนาดนั้น ได้แต่กัดฟันพูด "ข้าแค่รู้สึกเหมือนหนุ่มขึ้นมาอีกหลายปี ความรู้สึกนี้มันโครตดีเลยพับผ่าสิ!"

ดื่มหมดแก้ว แล้วแยกย้ายกันไป

โจวหยวนไม่ได้กลับกองพัน แต่มุ่งหน้าไปโม่ยวิ่นไจ

รากฐานของเขาในหลินอันยังตื้นเขิน แม้พ่อตาจะให้รายชื่อคนรู้จักมาบ้างให้ไปเยี่ยมคารวะ แต่นั่นยังไม่พอจะเป็นกำลังหนุนได้

คนเดียวที่ช่วยโจวหยวนได้ คือฉวี่หลิง

ไข่มุกเม็ดงามแห่งตระกูลฉวี่เมืองจินหลิง ผู้หยั่งรากลึกในหลินอันมาหลายปี มีทั้งฐานะและเส้นสายที่แข็งแกร่ง