บทที่ 86 สถานการณ์

หลังจากงานพบปะผู้อ่านแพร่สะพัดออกไป ชื่อเสียงของ "สามก๊ก" และ "นักพรตหยวนอี้" ก็ยิ่งโด่งดังเป็นวงกว้าง โดยเฉพาะคำพูดของโจวหยวนที่ปกป้องสถานะของ "สามก๊ก" ทำให้นักอ่านจำนวนมหาศาลกล้าแสดงตัวมากขึ้น ส่งผลให้โม่ยวิ่นไจขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ตอนที่โจวหยวนมาถึง ผู้คนเบียดเสียดกันจนล้นร้าน เหล่าปัญญาชนที่กำลังแย่งซื้อหนังสือกันอย่างบ้าคลั่งแทบจะจำเขาไม่ได้

โจวหยวนเดินเข้าไปที่สวนหลังร้านโม่ยวิ่นไจ เห็นฉวี่หลิงอยู่ในห้องหนังสือ

นางมีท่าทางเหนื่อยล้า มือหนึ่งถือพู่กันเขียนหนังสือ อีกมือหนึ่งเท้าคาง สัปหงกหลับไปทั้งอย่างนั้น

โจวหยวนเดินเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าเข้าไปพิจารณาใบหน้าของนางอย่างละเอียด

ผิวขาวเนียนละเอียดไร้ตำหนิราวกับหยกขาวแกะสลัก ตอนนี้นางใช้มือซ้ายเท้าคาง มือขวาถือพู่กัน หลับสนิทดูน่าเอ็นดู

ดูเหมือนจะรู้สึกถึงลมหายใจที่รดต้นคอ ขนตายาวงอนของฉวี่หลิงสั่นระริก พอจืมตาขึ้น รูม่านตาก็หดเกร็งด้วยความตกใจ

"ว้าย!"

"เฮ้ย!"

เสียงร้องตกใจดังขึ้นไล่เลี่ยกัน ฉวี่หลิงหน้าแดงก่ำ ตวาดลั่น "เจ้าร้องทำไม!"

โจวหยวนสวนกลับ "แล้วเจ้าร้องทำไม!"

ฉวี่หลิงขว้างพู่กันใส่เขา บ่นอย่างโมโห "เจ้าเดินไม่มีเสียงหรือไง! ตกใจหมด!"

โจวหยวนทำหน้าจนใจ "เจ้าตะโกนซะข้าสะดุ้งเลยเนี่ย"

ฉวี่หลิงส่งเสียงฮึดฮัด นั่งลงอย่างกระฟัดกระเฟียด "ชอบมากวนประสาทอยู่เรื่อย! ข้ายิ่งยุ่งๆ อยู่ด้วย! วันๆ มีแต่เทียบเชิญส่งมา ไม่ตอบก็เสียมารยาท จะตอบก็ตอบไม่ทัน"

"จริงสิ กำลังจะบอกเจ้าพอดี อีกสามวันจะมีงานล่องเรือทะเลสาบซีหู เหล่าบัณฑิตมีชื่อเสียงจะไปร่วมงานกันเพียบ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ก็ไป"

"ในนามคือไปชมดอกบัว แต่ความจริงคือพุ่งเป้ามาที่เจ้า เพราะคราวก่อนเจ้าทำอาจารย์เสิ่นเฉียวซานเสียหน้า ตอนนี้พวกเขาก็เลยจะมาแก้แค้นแทนอาจารย์เสิ่น"

โจวหยวนสงสัย "พวกนี้ไม่จบไม่สิ้นกันสักที? ถ้าไม่ทำให้ข้าขายหน้าให้ได้ พวกเขาก็จะเล่นไม้นี้ไปเรื่อยๆ ใช่ไหม?"

ฉวี่หลิงโบกมือ "ก็ไม่เชิงหรอก แค่เจ้าแสดงความสามารถจริงๆ ออกมาให้พวกเขายอมรับก็พอ"

"นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้รู้จักคนใหญ่คนโต จะเป็นผลดีต่ออนาคตของเจ้า ห้ามพลาดเด็ดขาด"

โจวหยวนพยักหน้า "ถึงวันงานก็ให้รถม้าของโม่ยวิ่นไจไปรับข้าละกัน ขี้เกียจถามตารางงาน"

"วันนี้ที่มาหาเจ้า หลักๆ คือมีเรื่องอยากให้ช่วย"

ฉวี่หลิงแปลกใจ "คนอย่างเจ้ามีเรื่องมาขอให้ข้าช่วยด้วยเหรอ? งั้นคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ไม่ช่วย"

โจวหยวนไม่ได้ล้อเล่น เขาพูดเสียงเข้ม "ช่วยสืบประวัติคนสองคนให้หน่อย เย่เหมี่ยน กับ ลู่หานซิง เป็นหัวหน้ากองพันกับรองหัวหน้ากองพันองครักษ์เสื้อแพรประจำหลินอัน"

ฉวี่หลิงขมวดคิ้ว "อย่ามาตลกนะโจวหยวน ใครจะกล้าช่วยเราสืบเรื่ององครักษ์เสื้อแพร? มันละเอียดอ่อนเกินไป"

โจวหยวนอธิบาย "ไม่ได้ให้ไปขุดคุ้ยจนหมดเปลือก แค่อยากรู้ข้อมูลพื้นฐานแบบที่ไม่กระทบความมั่นคง"

"งั้นพอได้"

ฉวี่หลิงตอบตกลงโดยไม่ลังเล

จากนั้นนางก็ถาม "จำได้ว่าเจ้าก็เป็นนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพรนี่นา ทำไมมาสืบเจ้านายตัวเองล่ะ? คิดจะยึดอำนาจเหรอ?"

โจวหยวนยิ้ม ไม่ปิดบัง "เปล่า ข้าแค่อยากจะจัดการบ่อนพนันทางทิศใต้ของเมือง"

ฉวี่หลิงตกใจ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

นางรีบมองไปนอกประตู แล้วปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็กระซิบ "โจวหยวน เจ้าล้อเล่นใช่ไหม? เจ้าเมืองหลินอันคนก่อนคิดจะตรวจสอบบ่อนพวกนี้ โดนเบื้องบนสั่งย้ายด่วนเลยนะ"

"บ่อนพวกนั้นเบื้องหลังใหญ่มาก เจ้าเป็นแค่นายกองร้อยตัวเล็กๆ ไปชนกับพวกเขาก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน"

โจวหยวนยิ้ม "ยังมีรองหัวหน้ากองพันหวังอ๋างอีกคนนะ"

ฉวี่หลิงกลอกตา "ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ! พวกเจ้าสองคนเอามันไม่ลงหรอก! ระวังจะหาเหาใส่หัว"

โจวหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย "ข้าตัดสินใจแล้ว จะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด เจ้าจะช่วยข้าไหม?"

"ไม่ช่วย!"

ฉวี่หลิงเชิดหน้า "ใช้น้ำเสียงอะไรยะ เหมือนข่มขู่กันเลย ทำอย่างกับว่าถ้าข้าไม่ช่วย ข้าจะผิดต่อเจ้าอย่างนั้นแหละ"

นางทำปากยื่น ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบ "ข้ารู้จักเพื่อนคนหนึ่ง น่าจะช่วยสืบภูมิหลังของเย่เหมี่ยนกับลู่หานซิงได้ ข้อมูลนี้จะช่วยให้เจ้าประเมินสถานการณ์ภายในกองพันได้ แต่ข้าแนะนำว่าอย่ามองโลกในแง่ดีเกินไปนัก"

"พี่เขยลูกพี่ลูกน้องของข้า ก็อาจจะช่วยเจ้าได้ในเวลาสำคัญ แต่จำกัดแค่ตอนเก็บกวาดปิดงานเท่านั้นนะ"

โจวหยวนรีบถาม "พี่เขยเจ้าทำงานอะไร?"

ฉวี่หลิงตอบ "เป็นลูกชายของผู้บัญชาการทหารมณฑลเหลียงเจียง ตอนนี้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพหน้ากองรักษาการณ์เมืองหลินอัน สามารถเคลื่อนย้ายทหารราบได้สี่พันนาย"

งั้นก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว!

ผู้บัญชาการทหารมณฑลเหลียงเจียง ขุนนางบู๊ขั้นหนึ่งของราชสำนัก คุมกำลังพลสิบสามหมื่นนาย ทั่วทั้งแผ่นดินต้าจิ้นจะมีสักกี่คนที่เทียบรัศมีได้!

"ห้ามยิ้ม!"

ฉวี่หลิงคว้ามือโจวหยวนไว้ กัดฟันพูด "ข้าจะบอกให้นะ นี่ใช้ได้เฉพาะตอนคับขันที่สุดเท่านั้น และถ้าใช้ไม่ดี หัวหลุดจากบ่าได้เลยนะ"

"ที่ข้าบอกเจ้าตอนนี้ เพื่อให้เจ้ามั่นใจขึ้นเฉยๆ"

"การจะล้มยักษ์ใหญ่ ต้องอาศัยความพร้อมหลายด้าน บางทีต้องปูทางกันเป็นปีๆ เจ้าจะออกไปสู้มือเปล่า เดี๋ยวก็ได้แผลกลับมาเต็มตัวหรอก"

"โจวหยวน เจ้าตัดสินใจแน่แล้วใช่ไหม?"

เสียงของโจวหยวนราบเรียบแต่หนักแน่น "หากมีความอยุติธรรม ก็ต้องมีคนร้องเรียน"

......

ในเหตุจลาจลที่อวิ๋นโจว โจวหยวนและฉวี่หลิงได้ร่วมเป็นร่วมตายจนเกิดความผูกพันลึกซึ้ง ไม่อย่างนั้นเรื่องคงไม่ราบรื่นขนาดนี้

แต่นี่ยังไม่พอ โจวหยวนเขียนจดหมายเล่าเรื่องราวทั้งหมด ให้หมิงรุ่ยรีบควบม้าเร็วไปส่งให้พ่อตาที่อวิ๋นโจว

สองวันต่อมา จดหมายตอบกลับจากพ่อตาก็มาถึง

"บ่อนพนันตลาดมืด เปรียบดั่งแผลเน่าเฟะของหลินอันที่ฝังรากลึกมานาน หากจะแตะต้อง ย่อมกระทบกระเทือนไปทั่วทั้งร่าง ไม่รู้จะมีขุนนางกี่คนที่ต้องโดนลากไส้ออกมา"

"ทว่าวิถีแห่งขุนนาง ย่อมต้องทำเพื่อราษฎรและกษัตริย์ หากเจ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ก็จงมุ่งหน้าต่อไปเถิด"

"อาจารย์ของพ่อ พำนักอยู่ที่หลินอันมานาน ท่านมีบารมีสูงส่งและเปี่ยมด้วยความยุติธรรม ท่านต้องช่วยเจ้าได้แน่"

จากนั้น พ่อตาก็อธิบายสถานการณ์ในหลินอันอย่างละเอียด พร้อมระบุชื่อคนอีกหลายคน ซึ่งทำเอาโจวหยวนปวดหัวจี๊ด

เสิ่นเฉียวซานคืออาจารย์ของพ่อตา?

หลี่เจ้าลู่คือเพื่อนร่วมรุ่นของพ่อตา?

เชี่ยเอ๊ย... นี่แปลว่าข้าล่วงเกินพันธมิตรของตัวเองไปหมดแล้วเหรอ?

อ้อ หลี่เจ้าลู่ก็คือเจ้ากรมอาญาเมืองหลินอัน พ่อแท้ๆ ของหลี่อวิ๋นหัวนั่นเอง

ซวยแล้ว ทีนี้ต้องหน้าด้านไปขอให้เขาช่วยอีก ปวดตับจริงๆ

ประเด็นคือ พ่อตาบอกชัดเจนว่าสองคนนี้ไว้ใจได้ เปิดอกคุยได้เลย

ด้วยความเชื่อมั่นในสติปัญญาทางการเมืองของพ่อตา โจวหยวนไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยการตัดสินใจของท่าน เพียงแต่รู้สึกหงุดหงิดใจเท่านั้นเอง

"โจวหยวน! โจวหยวน!"

ฉวี่หลิงพุ่งเข้ามาในห้อง สีหน้าร้อนรน "เกิดเรื่องแล้ว รายชื่อคนลงเรือพรุ่งนี้ออกมาแล้ว ข้าเห็นชื่อที่คุ้นเคยคนหนึ่ง สวีกวงเฉิน"

โจวหยวนชะงัก ตาโต "มันออกจากคุกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

ฉวี่หลิงตอบ "ตัวเขาไม่ได้มีความผิดโดยตรง ตระกูลสวีทุ่มเงินสองแสนตำลึง ล้างมลทินให้เขาหมดแล้ว เมื่อวานตอนบ่ายสวีกวงเฉินก็กลับมาถึงหลินอัน"

"เห็นได้ชัดว่า พรุ่งนี้เขามาเพื่อเล่นงานเจ้า"

โจวหยวนกลอกตา "จะเล่นงานก็มาดิ ข้าไม่เคยเห็นมันอยู่ในสายตาอยู่แล้ว"

ฉวี่หลิงถอนหายใจ "แต่ตระกูลสวีล่ะ? พูดตามตรงนะ ตระกูลสวีมีอิทธิพลพอสมควร ข้ากลัวว่าพวกเขาจะใช้วิธีสกปรก"

ข้อนี้ตัดทิ้งไม่ได้เลย เพราะความแค้นระหว่างโจวหยวนกับตระกูลสวีนั้นใหญ่หลวงนัก แทบจะทำให้ตระกูลสวีโดนประหารล้างโคตรมาแล้ว

โจวหยวนคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร ไม่กลัววิธีสกปรกหรอก กลัวแต่พวกมันจะจ้องข้าแต่ไม่ยอมลงมือสักที แบบนั้นสิถึงจะน่ารำคาญ"