บทที่ 87 เรือสำราญ

เกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบัน โจวหยวนใช่ว่าจะไม่เคยวิเคราะห์ การจะโค่นล้มผู้ยิ่งใหญ่ ต้องอาศัยความพร้อมในทุกด้าน ซึ่งสิ่งที่ฉวี่หลิงพูดมาก็ไม่ผิด ดังนั้นโจวหยวนจึงส่งหวังอ๋างไปจินหลิง และเขียนจดหมายขอความช่วยเหลือจากพ่อตา สรุปง่ายๆ คือ โจวหยวนไม่ได้รีบร้อน แต่ค่อยๆ ลงมือ แกะรอยความดำมืดทางทิศใต้ของเมืองออกมาทีละนิด เรื่องแบบนี้เขาไม่ใช่ไม่มีประสบการณ์ ในชาติก่อนเขาเคยรับผิดชอบงานทำนองนี้มาแล้ว ซึ่งซับซ้อนกว่านี้มาก ขอแค่สอดคล้องกับผลประโยชน์สูงสุด เรื่องไหนก็เป็นไปได้ และผลประโยชน์สูงสุดของต้าจิ้นตอนนี้ ย่อมเป็นขององค์จักรพรรดินี จักรพรรดินีองค์นี้ เห็นชัดว่าต้องการกอบกู้บ้านเมือง ดังนั้นเรื่องนี้ย่อมตรงกับพระประสงค์ของพระองค์ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของโจวหยวนแล้ว

กลับมาที่งานชมทะเลสาบซีหู เนื้อแท้แล้วก็คือการตั้งเวทีเล่นงานโจวหยวน กลุ่มคนจำนวนมากอยากเห็นหน้าค่าตาว่า "นักพรตหยวนอี้" เป็นใคร และอยากแก้แค้นแทนเสิ่นเฉียวซาน อย่าคิดว่าคนพวกนี้รักความยุติธรรมอะไรนักหนา แค่ช่วยกู้หน้าให้ปราชญ์ใหญ่ ก็เป็นการสร้างชื่อให้ตัวเองได้เหมือนกัน ในยุคนี้ การมีชื่อเสียงของบัณฑิตหมายถึงอนาคตที่รุ่งโรจน์

รถม้ามาถึงกองพันองครักษ์เสื้อแพรแต่เช้าตรู่ ตอนโจวหยวนตื่น พวกองครักษ์เสื้อแพรคนอื่นๆ ยังนอนหลับอุตุ ราชสำนักเลี้ยงหมูไว้ฝูงหนึ่ง มิน่าล่ะบ่อนพนันถึงได้กำเริบเสิบสานขนาดนั้น โจวหยวนยังไม่มีอารมณ์จะจัดการพวกนี้ตอนนี้ จึงขึ้นรถม้าไปสมทบกับฉวี่หลิงที่โม่ยวิ่นไจ ในเมื่อเป็นการพบปะของเหล่าคนใหญ่คนโต ฉวี่หลิงจึงแต่งตัวจัดเต็ม ดูงดงามเจิดจรัส เต็มไปด้วยความสดใสแห่งวัยสาว ต่างจากคุณหนูในห้องหอที่เรียบร้อยอ่อนหวาน ฉวี่หลิงสมชื่อ "หลิง" นางสดใสร่าเริง ช่างพูดช่างเจรจา ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู

"แล้วท่านนักพรตหยวนอี้ของเราพร้อมหรือยัง?" นางเอียงคอมองโจวหยวน ยิ้มล้อเลียน "วันนี้คนเยอะนะ ส่วนใหญ่คงจ้องจะเล่นงานเจ้า แต่ก็ไม่แน่ อาจมีคุณหนูตระกูลดังหลายคนแอบปลื้มเจ้าก็ได้ ถ้าฐานะจริงของเจ้าไม่ถูกเปิดเผยน่ะนะ" โจวหยวนโบกมือ "เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ถูกเปิดเผย สวีกวงเฉินคงไม่ไว้หน้าข้าหรอก"

"แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ พูดตามตรง ข้าก็แค่ไปเดินเล่นดูวิวสวยๆ แค่นั้นแหละ" ฉวี่หลิงหัวเราะ "งั้นวันนี้คงมีแค่เจ้าคนเดียวที่ไปดูวิว คนอื่นเขามีจุดประสงค์กันทั้งนั้น"

"ช่างมันเถอะ" โจวหยวนเอนหลังพิงผนังรถอย่างสบายใจ หยิบผลไม้มากิน "มีจุดประสงค์ถึงจะกดดัน คนไร้จุดประสงค์อย่างข้าสบายสุดแล้ว"

รถม้ามาถึงริมทะเลสาบซีหูอย่างรวดเร็ว แดดแรงจ้า อากาศเดือนเจ็ด อบอุ่นจนเกือบร้อน ซึ่งหมายความว่าระดับน้ำในทะเลสาบกำลังสูงได้ที่ ทิวทัศน์สวยงามที่สุด ต้นหลิวริมฝั่งเขียวขจี กิ่งก้านลู่ลมหยอกล้อกับระลอกคลื่น มองออกไปไกลๆ แสงแดดสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ งดงามจับใจ เรือสำราญลำใหญ่ยาวกว่าสิบจ้างตั้งตระหง่านกลางน้ำราวกับภูเขา จุคนได้หลายร้อย พอขึ้นเรือ ฉวี่หลิงพาโจวหยวนขึ้นไปที่ห้องโถงชั้นสอง ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานหลักในวันนี้

"ที่นัดเร็วหน่อยตอนสายๆ เพราะวันนี้เจ้าภาพหาปลากะพงชั้นดีมาได้ เลยจะจัดเลี้ยงทุกคน"

"หลายคนมาถึงแล้ว พวกเราถือว่ามาช้าด้วยซ้ำ" ยังไม่ทันที่โจวหยวนจะตอบ เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองมา เขาเงยหน้าขึ้นมอง ห้องโถงชั้นสองตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง โต๊ะเก้าอี้ประณีตวางผลไม้และขนม เสาและคานแกะสลักลวดลายเหมือนจริง ฉากกั้นวาดภาพทิวทัศน์ ผู้คนแต่งตัวภูมิฐานนั่งกันเต็มไปหมด มีทั้งคนแก่คนหนุ่ม หญิงและชาย บัณฑิตชุดขาว ปราชญ์ชุดยาว ขุนนางในชุดหรูหรา และคุณหนูแต่งตัวสวยงาม บรรยากาศดูอึดอัดชอบกล อย่างน้อยก็สำหรับฉวี่หลิง แม้นางจะใจกว้าง แต่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ถูกคนรู้จักและไม่รู้จักนับสิบจ้องมอง สายตานั้นไม่ใช่ชื่นชม ไม่ใช่สงสัย แต่เป็นการประเมินค่า

โจวหยวนชินกับสายตาแบบนี้แล้ว เขาโค้งคำนับเล็กน้อย "สวัสดีทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่เรือสำราญเพื่อชมทิวทัศน์ วันนี้อากาศแจ่มใส ลมพัดเย็นสบาย เหมาะแก่การชมวิว ขอให้ทุกท่านเที่ยวให้สนุก" เขาจูงมือฉวี่หลิงเดินอาดๆ เข้าไป ยิ้มกว้าง "ไม่ต้องเกรงใจ ทำตัวตามสบายเหมือนบ้านตัวเองเลยนะครับ" เสิ่นเฉียวซานและคนอื่นๆ มองหน้ากัน ส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ ก่อนจะทักทายกลับอย่างเสียไม่ได้ หญิงสาวคนหนึ่งหน้าแดงก่ำ กระซิบ "เอ่อ... นี่เรือของข้านะ ทำไมท่านทำตัวเหมือนเป็นเจ้าภาพเลยล่ะ" โจวหยวนถาม "แม่นางชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?"

"ลั่วเสวี่ย" หญิงสาวอายุประมาณยี่สิบต้นๆ ย่อกายคารวะ ตอบเสียงเบา "ทุกคนเรียกข้าว่า ลั่วเสวี่ยจูซื่อ" โจวหยวนพยักหน้า "ชื่อช่างเข้าคู่กับฉายานักพรตหยวนอี้ของข้าจริงๆ"

"บ้า! พูดอะไรเนี่ย!" ลั่วเสวี่ยจูซื่อถ่มน้ำลายเบาๆ หน้าแดงกว่าเดิม แต่พวกบัณฑิตกลับหัวเราะชอบใจ เห็นได้ชัดว่าถูกมุกของโจวหยวนทำให้ขำ แต่พอนึกได้ว่าวันนี้มาเพื่อกู้หน้าให้ท่านอาจารย์เสิ่นเฉียวซาน ก็รีบกลั้นขำกันยกใหญ่

ฉวี่หลิงตั้งสติได้ ยิ้มหวาน "หลิงเอ๋อร์คารวะท่านอาหลี่ คารวะท่านอาจารย์เสิ่น คารวะท่านลุงสวี และคารวะพี่น้องบัณฑิตทุกท่านเจ้าค่ะ" นางมีชื่อเสียงในหลินอันพอตัว ผู้คนจึงตอบรับนางอย่างเป็นกันเอง "หลิงเอ๋อร์ ช่วงนี้กิจการรุ่งเรืองนะ ข่าวร้านโม่ยวิ่นไจดังไปทั่วเจียงหนานเชียว" หลี่เจ้าลู่ ลูบเครา ยิ้มละไม "นังหนู ตอนเจ้าหนีมาหลินอัน พ่อเจ้าฝากฝังให้ข้าดูแล ดูท่าต่อไปเจ้าคงต้องดูแลข้าบ้างแล้วล่ะ!" ฉวี่หลิงรีบตอบ "ท่านอาหลี่ชมเกินไปแล้ว หลิงเอ๋อร์แค่ทำร้านหนังสือเล็กๆ น้อยๆ พอได้ค่าขนม หวังแค่ท่านอาหลี่จะไม่หาเรื่องหลิงเอ๋อร์ก็พอเจ้าค่ะ" ในฐานะเจ้ากรมอาญา ถ้าหลี่เจ้าลู่หาเรื่องใคร คนนั้นคงจบไม่สวย เสิ่นเฉียวซานก็ประสานมือทักทาย "หลิงเอ๋อร์ พี่ชายแซ่ฉวี่ สบายดีไหม?" ฉวี่หลิงรีบตอบกลับอย่างนอบน้อม "ขอบคุณท่านอาจารย์เสิ่นที่เป็นห่วง ท่านปู่สุขภาพแข็งแรง จิตใจแจ่มใส ท่านยังพูดถึงท่านอาจารย์บ่อยๆ เจ้าค่ะ" เสิ่นเฉียวซานถอนหายใจ "จากกันมาสิบกว่าปี เห็นทีต้องไปเยี่ยมพี่ชายแซ่ฉวี่ที่จินหลิงบ้างแล้ว" ปู่ของฉวี่หลิงคือผู้นำตระกูลฉวี่คนปัจจุบัน มีตำแหน่งราชครูของรัชทายาท และเป็นอาจารย์ใหญ่แห่งสถานศึกษาจินหลิง เป็นผู้นำวงการวรรณกรรมและปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดิน จักรพรรดินีเคยเชิญท่านเข้าวังเพื่อรับตำแหน่งในสภาขุนนางถึงสามครั้ง แต่ท่านปฏิเสธทุกครั้ง ท่านเป็นคนหัวโบราณ ยึดมั่นในอดีตฮ่องเต้ หลังจากถูกปลดจากตำแหน่งอัครเสนาบดี ก็สาบานว่าจะไม่เหยียบเมืองหลวงอีก แต่ในฐานะอดีตผู้นำพรรคฉีอิทธิพลของท่านยังคงมหาศาล

หลังจากทักทายตามมารยาท ฉวี่หลิงก็แนะนำอย่างเป็นทางการ "ขอแนะนำทุกท่าน นี่คือผู้เขียน 'สามก๊ก' นักพรตหยวนอี้ โจวหยวน" นางยิ้มกว้าง "เพื่อนๆ หลายคนอยากให้ข้าพาเขามาแนะนำตัว ข้าจึงไปเชิญเขามาจากอวิ๋นโจวด้วยตัวเอง หวังว่าคงไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังนะเจ้าคะ" ทุกคนมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครแสดงความกระตือรือร้นอย่างที่ควรจะเป็น เพราะเรื่องที่โม่ยวิ่นไจเมื่อไม่กี่วันก่อนมันใหญ่โต ทุกคนรู้ว่าโจวหยวนมีเรื่องกับเสิ่นเฉียวซาน แถมยังทำให้เสิ่นเฉียวซานเสียหน้า ถ้าตอนนี้มาทำดีกับโจวหยวน ก็เท่ากับตบหน้าเสิ่นเฉียวซานน่ะสิ เป็นไปตามคาด เสิ่นเฉียวซานส่งเสียงฮึดฮัดหนักๆ "ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียนจดหมายไปหาฉวี่หลิง เชิญคนพรรค์นี้มาขึ้นเรือสำราญ?"

"วันนี้เรามาชมวิว วิจารณ์บทกวี ถกเถียงเรื่องหลักธรรมและการปกครอง เขาเป็นแค่ซิ่วไฉตกอับ เขียนนิยายตลาดๆ จะมีปัญญาอะไรมาร่วมวง?" สิ้นคำพูด ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำ ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แอบชำเลืองมองโจวหยวน