บทที่ 88 คนต่ำช้า

บรรยากาศพลันอึดอัดขึ้นมาทันที จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้ทุกคนแค่อยากมาเจอ "นักพรตหยวนอี้" พูดคุยเรื่อง "สามก๊ก" เพื่อความบันเทิงในวันนี้เท่านั้น ใครจะไปรู้ว่านักพรตหยวนอี้มีเรื่องขัดแย้งกับท่านอาจารย์เฉียวซาน ทำเอางานกร่อยหมด

ฉวี่หลิงถอนหายใจ "ท่านอาจารย์เฉียวซานเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ส่วนนักพรตหยวนอี้ยังเป็นเพียงคนหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี หวังว่าท่านอาจารย์จะเมตตาผู้น้อยด้วยเจ้าค่ะ" นางก็ไม่อยากหักหน้าใคร เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อนของปู่ และเป็นไอดอลของเหล่าบัณฑิต

เสิ่นเฉียวซานกลับพูดว่า "หลิงเอ๋อร์ก็รู้ ข้าไม่ได้เจาะจงเล่นงานเจ้า แต่ข้าพูดไปตามเนื้อผ้า" พอพูดแบบนี้ ยิ่งไม่มีใครกล้าพูดแทรก แต่โจวหยวนกลับหัวเราะ "ข้ากลับเห็นด้วยกับท่านอาจารย์เฉียวซาน พวกท่านจะถกเถียงเรื่องกวี เรื่องการเมืองการปกครอง ข้าโจวหยวนคงไม่มีปัญญาไปร่วมวงด้วย"

"ข้าแค่อยากนั่งจิบชา กินผลไม้ ชมดอกบัวในทะเลสาบซีหูเงียบๆ"

"พวกท่านคุยกันตามสบาย ข้ารับรองว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ไม่พูดแทรก"

"ด้วยใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทรของท่านอาจารย์เฉียวซาน คงไม่ถึงกับทนเห็นคนมานั่งกินของว่างไม่ได้หรอกใช่ไหม?" นี่เป็นไม้ตายประจำตัวโจวหยวน แสดงความอ่อนน้อมถ่อมตน ทำให้อีกฝ่ายหาช่องโจมตีไม่ได้

เสิ่นเฉียวซานได้แต่อ้าปากค้าง ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัด "ข้าย่อมทนคนกินของว่างได้อยู่แล้ว" ถ้าทนไม่ได้ ก็จะกลายเป็นคนใจแคบ ศีลธรรมค้ำคอเสิ่นเฉียวซานให้ระเบิดอารมณ์ไม่ได้ เรือสำราญเริ่มแล่นออกไปกลางทะเลสาบ โจวหยวนนั่งชิดริมเรือ กินขนมจิบชา รับลมชมแดดอย่างสบายใจเฉิบ ปล่อยให้พวกบ้าบอนั่นคุยเรื่องกวีการเมืองกันไปเถอะ งานแบบนี้ โจวหยวนขอเป็นตัวประกอบดีกว่า เขาไม่ได้อยากเด่นดัง ตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องจะจัดการบ่อนเป้าฟู่ยังไง จะช่วยผู้หญิงน่าสงสารพวกนั้นออกมายังไง เกิดมาเป็นคนเหมือนกัน ทำไมบางคนถึงต้องทนทุกข์ขนาดนั้น โลกช่างไม่ยุติธรรม โจวหยวนไม่ใช่พ่อพระ แต่ในเมื่อเป็นหน้าที่ ก็ต้องทำให้สุดความสามารถ หลี่เจ้าลู่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นพ่อ ยังพอคุยกันได้ แต่เสิ่นเฉียวซานนี่สิ ตาแก่หัวแข็ง แถมยังมีอคติกับเขา น่าจะคุยยาก ช่างเถอะ เลิกคิดดีกว่า ชมวิวสวยๆ ดีกว่าเยอะ เขาฮัมเพลงเบาๆ หรี่ตาชมทิวทัศน์ตรงหน้า อารมณ์ผ่อนคลายขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนกลางห้องโถงชั้นสอง ผู้คนนั่งล้อมวงคุยกันอย่างออกรส โดยเฉพาะเสิ่นเฉียวซานที่ใส่อารมณ์สุดเหวี่ยง "หกปีก่อนพ่ายแพ้ที่เหลียวตง ดินแดนนอกด่านของเราเสียไปเกือบหมด แม้แต่เมืองไห่จิน ก็ยังได้รับผลกระทบ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เมืองหลวงก็อันตราย!"

"ส่านซี ซานซี เหอหนานก็มีโจรผู้ร้ายก่อความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน เปลี่ยนผู้ตรวจการไปสี่คนแล้วก็ยังแก้ไม่ได้ พวกมองโกล ก็ยังกล้ามาปล้นชายแดนสามทิศ น่าอับอายขายขี้หน้าจริงๆ!"

"ปีที่แล้วชนกลุ่มน้อยกวางสี ก่อกบฏ ราชสำนักพ่ายแพ้หลายครั้ง ถ้าไม่ได้ 'ถังจ้งหยวน' นำทัพหกหมื่นไปปราบ ป่านนี้กวางสียังไม่รู้จะเป็นยังไง ดีไม่ดีเจียงซี ก็อาจจะโดนหางเลขไปด้วย"

"ขุนนางชั่วครองเมือง ฮ่องเต้ไร้ความสามารถ อนาคตของต้าจิ้นจะเป็นเช่นไร!" เหล่าบัณฑิตถอนหายใจ คุณหนูหลายคนก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล

หลี่เจ้าลู่พูดเสียงเข้ม "ท่านอาจารย์เฉียวซานระวังคำพูดด้วย ต้าจิ้นตั้งราชวงศ์มาสี่ร้อยปี ปัญหาหมักหมมมานาน ฝังรากลึก ไม่ใช่ความผิดขององค์ฮ่องเต้แต่เพียงผู้เดียว!" สวี่ฉุนจง เจ้าเมืองหลินอันก็พยักหน้าสนับสนุน "ถูกต้อง โรคร้ายเรื้อรัง ไม่ได้เกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน ฮ่องเต้แม้จะเก่งกาจก็ยากจะปรุงอาหารได้หากไร้ข้าวสารแค่ประคองสถานการณ์ไว้ได้ก็ยากแล้ว ขอท่านอาจารย์ระวังวาจา อย่าได้นำภัยมาสู่ตัว"

"ภัยอะไร!" เสิ่นเฉียวซานตะโกน "ข้าเป็นบัณฑิต วิจารณ์บ้านเมืองผิดตรงไหน? หากจักรพรรดินีรู้ จะกล้าลงโทษข้าหรือ?" หลี่อวิ๋นหัวเสริม "ท่านอาจารย์พูดถูก บัณฑิตอย่างเรามีหน้าที่วิจารณ์บ้านเมือง ถวายคำแนะนำด้วยความภักดี ราชสำนักไร้ความสามารถ จะไม่ให้พวกเราพูดเลยหรือไง!" หลี่เจ้าลู่เหลือบมองลูกชายตัวเอง หน้าขรึมลง ถอนหายใจในใจ 'ไอ้ลูกเวร รู้แต่ตำรา ไม่รู้เรื่องโลกความเป็นจริงเลย!'

สวีกวงเฉินพูดขึ้น "ท่านอาจารย์เฉียวซานมองการณ์ไกล ตอนนี้ขุนนางชั่วครองเมือง ระบบข้าราชการล่มสลายจริงๆ!"

"อย่างที่อวิ๋นโจว ก็มีคนหน้าด้านใส่ร้ายตระกูลสวี องครักษ์เสื้อแพรไม่เพียงไม่จัดการ กลับจะเรียกรับเงิน จับพวกเราขังคุกโดยไม่ถามไถ่"

"สุนัขรับใช้พวกนั้นทำทุกอย่างเพื่อเงิน ไม่สนกฎหมายบ้านเมืองเลยสักนิด" สวี่ฉุนจงสงสัย "คุณชายสวีเกิดอะไรขึ้นที่หอเฟิ่งหมิงกันแน่? ทำไมตระกูลสวีถึงได้สะบักสะบอมขนาดนั้น ตอนได้ข่าวข้ายังตกใจเลย" สวีกวงเฉินยิ้มเหี้ยม "เรื่องนี้ต้องถามนักเขียนใหญ่ของเรา ท่านนักพรตหยวนอี้ดูสิ!" ทำไมถึงเกี่ยวกับนักพรตหยวนอี้? ทุกคนหันขวับมามองโจวหยวน ส่วนโจวหยวนกำลังเคี้ยวผลไม้ตุ้ยๆ งงเป็นไก่ตาแตก เขาโบกมือ "คุยกันไปเถอะ อย่ามายุ่งกับข้า"

สวีกวงเฉินลุกขึ้นยืน ประกาศก้อง "ทุกท่านอาจยังไม่ทราบ นักพรตหยวนอี้ โจวหยวนผู้นี้ แม้จะเป็นซิ่วไฉ แต่กลับไร้ยางอาย ไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรีบัณฑิต ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลจ้าวแห่งอวิ๋นโจว เป็นเขยแต่งเข้าบ้าน!" ทุกคนได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนทันที เขยแต่งเข้าบ้านคืออะไร? ก็แค่ฐานะสูงกว่าทาสในเรือนเบี้ยนิดหน่อย พอๆ กับพ่อบ้าน บัณฑิตยอมลดตัวไปเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน พูดออกไปขายหน้าแย่ ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง สวีกวงเฉินพูดต่อ "น่าขันนัก คนผู้นี้เคยประกาศไม่อายปาก ว่ายอมแต่งเข้าตระกูลจ้าวเพื่อเงิน ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!" เสิ่นเฉียวซานตบโต๊ะผาง ตะคอกลั่น "เหลวไหล! บัณฑิตต้องมีกระดูกสันหลังที่แข็งแกร่ง ไม่สยบต่ออำนาจเงินตรา ไม่หวั่นเกรงความยากจน ไม่ก้มหัวให้อำนาจมืด จะยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อความสุขสบายได้เยี่ยงไร!" สายตาที่มองโจวหยวนเปลี่ยนไปทันที เพราะบัณฑิตยุคนี้ถือเรื่องหน้าตาเป็นสำคัญ แม้แต่คุณหนูหลายคนก็ถอนหายใจ แม้จะชื่นชมผลงาน แต่รับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ ฉวี่หลิงเหลือบมองโจวหยวน สื่อความหมายว่า "งานเข้าแล้วนะพ่อคุณ"

สวีกวงเฉินเห็นว่าได้ผล ก็รุกต่อ "แค่นี้ยังน้อยไป! ไอ้เขยคนนี้ไม่ดูแลครอบครัวให้ดี แต่กลับไปทำตัวสนิทสนมเกินงามกับเพื่อนสาวของภรรยา ท่าทางคลอเคลียกันดูมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง"

"เพื่อปกป้องหญิงชู้คนนั้น มันถึงกับวางยาพิษในอาหารที่หอเฟิ่งหมิง ใส่ร้ายตระกูลสวีของข้าจนต้องติดคุกกันหมด!" สิ้นเสียง ฮือฮากันทั้งลำเรือ ทุกคนลุกฮือ จ้องเขม็งไปที่โจวหยวน มีคนตะโกนด่า "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! ทำไมถึงได้ต่ำช้าเยี่ยงนี้!"

"ล่วงเกินเพื่อนภรรยา วางยาทำร้ายผู้อื่น เลวทรามที่สุด!" สวี่ฉุนจงสงสัย "จริงหรือ? ถ้าเขาวางยาจริง ทำไมถึงรอดพ้นกฎหมายมาได้?" สวีกวงเฉินตอบ "ข้าถูกใส่ร้ายติดคุก ตระกูลสวีประสบเคราะห์กรรม ถูกรีดไถเงินทองไปนับไม่ถ้วน ขุนนางชั่วในคราบองครักษ์เสื้อแพรได้เงินแล้ว ก็ย่อมไม่เอาผิดมัน แถมยังต้องขอบคุณมันด้วยซ้ำ" พูดถึงตรงนี้ เขาตะโกนก้อง "ทุกท่านอาจไม่ทราบ เพราะเหตุนี้แหละ มันถึงได้รับแต่งตั้งเป็นกรณีพิเศษ ให้เป็นนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพรประจำหลินอัน! ตอนนี้มันเป็นขุนนางแล้ว!"

"ถึงได้บอกไง ว่าขุนนางชั่วครองเมือง ระบบข้าราชการเน่าเฟะ คนแบบนี้ใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ก็ยังได้เป็นขุนนาง!" ทุกคนหน้าซีดเผือด ทั้งตกใจทั้งโกรธทั้งกลัว กลัวฐานะองครักษ์เสื้อแพร แต่ก็โกรธแค้นที่โจวหยวนหน้าเนื้อใจเสือ ต่ำช้าสามานย์ เสิ่นเฉียวซานลุกขึ้นยืน ชี้หน้าด่าโจวหยวน "คนไร้ยางอาย! เจ้าทำเรื่องบัดซบพรรค์นี้ได้ยังไง! คนชั่วได้ดี ขุนนางกังฉินครองเมือง ถ้าข้าไม่ลากเจ้ามารับโทษ ก็ไม่สมควรเป็นบัณฑิตแล้ว!" ทุกคนโกรธแค้น รุมชี้หน้าด่าทอโจวหยวน เห็นฉากนี้ ฉวี่หลิงหน้าเครียด นางรู้ว่าโจวหยวนต้องเจอแรงกดดัน แต่ไม่คิดว่าจะโดนรุมด่าขนาดนี้ ถ้าแค่วิจารณ์ผลงานยังพอทน แต่นี่ยัดข้อหาฉกรรจ์ให้ หวังทำลายชื่อเสียงให้ย่อยยับ เรื่องนี้ฉวี่หลิงยอมไม่ได้เด็ดขาด!