บทที่ 89 กระดูกสันหลัง (ศักดิ์ศรี)

ทั่วทั้งเรือสำราญเกิดความวุ่นวาย จากการถกเถียงเรื่องบ้านเมือง กลายเป็นการรุมประณามโจวหยวนไปเสียแล้ว

ด้วยฝีปากใส่สีตีไข่ของสวีกวงเฉิน โจวหยวนกลายเป็นคนต่ำช้า ยอมเป็นเขยแต่งเข้าบ้านเพื่อเงิน เห็นสาวงามก็ปันใจ นอกใจภรรยา วางยาทำร้ายคนอื่นเพื่อแลกกับตำแหน่งขุนนาง กลายเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วช้าสามานย์ที่สมควรตาย

"หุบปากกันให้หมด!"

ฉวี่หลิงทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป นางทำหน้าเย็นชา ตวาดลั่น "พวกท่านเป็นบัณฑิตแท้ๆ ทำไมถึงหูเบาเชื่อข่าวลือไร้มูลความจริง?"

"นักเขียนของโม่ยวิ่นไจเขียนหนังสือจนมีชื่อเสียงทั่วแดนใต้ ก็ต้องมาถูกพวกท่านอิจฉาริษยา หมายหัวจะเอาให้ตายกันเลยหรือ!"

"ถ้าจะแตกหักกันจริงๆ ก็พูดมาตรงๆ ข้าฉวี่หลิงพร้อมจะรับมือทุกรูปแบบ"

คำประกาศของนางทำให้ทุกคนอึ้งกิมกี่ ไม่มีใครคาดคิดว่าฉวี่หลิงจะออกโรงปกป้องโจวหยวนขนาดนี้

ตามหลักแล้ว โจวหยวนเป็นแค่นักเขียนในสังกัดโม่ยวิ่นไจ ความสัมพันธ์แค่นายจ้างกับลูกจ้าง ไม่น่าจะคุ้มค่าให้ฉวี่หลิงยอมผิดใจกับคนมากมายขนาดนี้

หลายคนประเมินท่าทีของฉวี่หลิงผิดไป รวมถึงเสิ่นเฉียวซานด้วย

แต่เสิ่นเฉียวซานไม่สนเรื่องพวกนี้ เขาสนแค่ความโกรธของตัวเอง

เขาพูดเสียงเข้ม "นังหนูฉวี่! เจ้าเป็นหลานสาวของท่านโส้วหยวนกง ทำไมถึงไม่รู้จักแยกแยะผิดถูก มาปกป้องเดรัจฉานในคราบผู้ดีแบบนี้? ข้ากับปู่เจ้าเป็นสหายเก่าแก่ วันนี้ต่อให้ข้าไม่ไว้หน้าเจ้า ปู่เจ้าก็คงไม่โกรธเคืองข้าหรอก"

ฉวี่หลิงหน้าเปลี่ยนสี นางเป็นคนประเภทอ่อนน้อมถ้าอีกฝ่ายพูดดีด้วย แต่ถ้ามาแข็งใส่ นางก็พร้อมจะแข็งกลับ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าหนีงานแต่งงานหรอก

เจอบทผู้ใหญ่อ้างอาวุโสข่มเหงแบบนี้ นางกำลังจะตอกกลับ แต่จู่ๆ มือที่อบอุ่นและแข็งแรงก็มาจับมือนางไว้

ฉวี่หลิงหันกลับไปมอง เห็นโจวหยวนยิ้มละไม สีหน้าสงบนิ่งผ่อนคลาย ทำให้ฉวี่หลิงรู้สึกเบาใจลงโดยอัตโนมัติ

"สถานะของเจ้าไม่เหมาะที่จะออกมาโต้เถียง ให้ข้าจัดการเองดีกว่า"

โจวหยวนดึงนางไปไว้ข้างหลัง กวาดสายตามองทุกคน แล้วหยุดอยู่ที่หลี่เจ้าลู่

เขาพูดเสียงเรียบ "ใต้เท้าหลี่ย่อมแม่นยำกฎหมายต้าจิ้น ในฐานะเจ้ากรมอาญา ขอถามหน่อยว่าหน้าที่ขององครักษ์เสื้อแพรคืออะไร?"

คำถามกะทันหันทำเอาทุกคนงง

แต่หลี่เจ้าลู่ตอบอย่างใจเย็น "พิทักษ์ราชบัลลังก์ อารักขาองค์ฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์ ส่วนองครักษ์เสื้อแพรที่ประจำการต่างเมือง มีหน้าที่สืบคดีใหญ่ กำจัดคนชั่ว รักษาความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง แบ่งเบาภาระของฝ่าบาท"

โจวหยวนยิ้ม "ในฐานะนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพรประจำหลินอัน ข้ามีอำนาจจับกุมคนที่บังอาจด่าทอฝ่าบาทเมื่อครู่นี้หรือไม่?"

หลี่เจ้าลู่เข้าใจเจตนาทันที ตอบเรียบๆ "ย่อมมีอำนาจ การด่าทอฝ่าบาทเป็นความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ โทษประหารชีวิต องครักษ์เสื้อแพรเปรียบเสมือนเขี้ยวเล็บของโอรสสวรรค์ มีสิทธิ์ประหารก่อนรายงานทีหลัง นี่เป็นพระราชอำนาจพิเศษ"

ทุกคนสูดหายใจเฮือก ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว

โจวหยวนหันไปมองสวี่ฉุนจง หรี่ตาถาม "ใต้เท้าสวี่ ท่านเป็นเจ้าเมืองหลินอัน ได้ข่าวว่าสนิทกับอดีตหัวหน้ากองพันเซียว น่าจะรู้เรื่องหอเฟิ่งหมิงดีใช่ไหม?"

สวี่ฉุนจงตอบอย่างเป็นทางการ "เรื่องนี้สำคัญมาก ข้าไม่กล้าพูดพล่อยๆ ผลการสอบสวนเบื้องต้นพบว่าเห็ดหอมที่หอเฟิ่งหมิงซื้อมาจากภูเขาอู่อี๋มีพิษ ทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงขององครักษ์เสื้อแพรได้รับพิษ เรื่องนี้มีหลักฐานชัดเจน"

ทุกคนฮือฮา เริ่มซุบซิบกัน

โจวหยวนถามต่อ "งั้นใต้เท้าสวี่ทราบไหมว่าทำไมข้าถึงได้รับคัดเลือกเข้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพร?"

บรรดาคุณหนูและบัณฑิตต่างหันมามองสวี่ฉุนจง ในฐานะเจ้าเมือง คำพูดของเขามีน้ำหนักมากที่สุดในที่นี้

สวี่ฉุนจงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "หัวหน้ากองพันเซียวเคยเขียนจดหมายถึงข้า บอกว่าโจวหยวน เขยตระกูลจ้าว เชี่ยวชาญการสืบสวนและวิเคราะห์คดี สมควรได้รับการสนับสนุน"

"แต่การที่เจ้าได้รับตำแหน่งนายกองร้อยแบบก้าวกระโดด เป็นเพราะเจ้าสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ในเหตุจลาจลที่อวิ๋นโจว"

คราวนี้ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก โจวหยวน ซิ่วไฉที่เป็นเขยแต่งเข้าบ้าน จะไปสร้างความดีความชอบอะไรในเหตุจลาจล?

โจวหยวนยิ้ม "ดูเหมือนคนอื่นจะไม่เชื่อว่าข้ามีความชอบนะ"

หลี่เจ้าลู่พูดเสียงเข้ม "เรื่องนี้ข้ารู้รายละเอียด กรมอาญาได้รวบรวมตัวเลขผู้บาดเจ็บล้มตายและลำดับเหตุการณ์จลาจลที่อวิ๋นโจวอย่างละเอียด ข้าอ่านรายงานนี้หลายรอบแล้ว"

"ตั้งแต่วันเริ่มจลาจล โจวหยวนออกจากร้านโม่ยวิ่นไจที่อวิ๋นโจว มุ่งหน้าไปจวนตระกูลจ้าว แล้วต่อไปยังจวนตระกูลเซวีย ตลอดเส้นทางสี่ชั่วยาม สังหารผู้ก่อจลาจลไปเจ็ดสิบแปดคน"

สิ้นคำประกาศ ทั้งห้องโถงเงียบกริบ หญิงสาวบางคนถึงกับร้องอุทาน

บัณฑิตคนหนึ่ง ฆ่าคนไปเจ็ดสิบแปดคน?

พระเจ้าช่วย! ดูไม่ออกเลยว่าคนผู้นี้จะโหดเหี้ยมขนาดนี้!

สวีกวงเฉินหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลี่เจ้าลู่เล่าต่อ "เย็นวันนั้น เพื่อระงับเหตุจลาจล โจวหยวนนำกองกำลังคนรับใช้ตระกูลเซวียห้าสิบคน บุกตะลุยจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือมุ่งลงทิศตะวันตกเฉียงใต้ สังหารผู้ก่อจลาจลนับร้อย เลือดชโลมชุดเกราะ จนไปสมทบกับจ้าวเฉิง ผู้ช่วยเจ้าเมืองอวิ๋นโจว"

"เมื่อสมทบกันแล้ว สองพ่อตากับลูกเขยนำกำลังรุกไล่ลงใต้ ไล่ล่าผู้ก่อจลาจลจนแตกกระเจิง สุดท้ายไปรวมพลกับกองทหารม้าองครักษ์เสื้อแพรที่กลับมาช่วย จนปราบจลาจลได้สำเร็จ"

"ในรายงานของกองปราบฝ่ายใต้ระบุว่า: 'โจวหยวนมีสติสัมปชัญญะมั่นคงท่ามกลางความโกลาหล ถือกระบี่สังหารศัตรู ปกป้องราษฎร แม้ไร้ยศศักดิ์ แต่นำพาบ่าวไพร่เข้าสู้ศึก ขับไล่กบฏ ความชอบนี้มิอาจมองข้าม สมควรได้รับการแต่งตั้งให้รับหน้าที่สำคัญ'"

"กองปราบฝ่ายเหนือและกองบัญชาการองครักษ์เสื้อแพรตอบกลับมาว่า: 'รูปลักษณ์ดั่งบัณฑิต แต่ไม่กลัวเลือด ถือกระบี่เข้าสู้ศึก วีรบุรุษที่แท้จริง เห็นควรให้เลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษ แต่งตั้งเป็นนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพรประจำหลินอัน เพื่อดูผลงานต่อไป'"

ทั่วทั้งเรือเงียบสนิท

ทุกคนมองโจวหยวนด้วยสายตาเหลือเชื่อ

บัณฑิตเขยแต่งเข้าบ้านที่แต่งตัวธรรมดาคนนี้ คือเพชฌฆาตโหดที่ถือกระบี่ไล่ฆ่าคนเป็นร้อยในเหตุจลาจลเนี่ยนะ?

หลายคนกลืนน้ำลายเอือก ยอมรับความจริงไม่ได้ และเริ่มกลัวว่าโจวหยวนจะแก้แค้น

ฉวี่หลิงเสริมเรียบๆ "วันเกิดเหตุ ข้ากับโจวหยวนอยู่ที่โม่ยวิ่นไจ เราหนีตายมาด้วยกัน ข้าเห็นกับตาว่าเขาปราบกบฏ เลือดท่วมตัว"

"กระบี่ที่เขาใช้ คือกระบี่ที่ท่านอาของข้า ฉวี่เส้าเกิงมอบให้"

ฉวี่เส้าเกิง ผู้บัญชาการทหารสามชายแดน ชื่อก้องหล้า ผู้พิชิตกองทัพผสมมองโกลและตาด

บรรดาคุณหนูยิ่งฟังยิ่งกลัว แต่ก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดลึกลับบางอย่าง โจวหยวนเหมือนปริศนาที่น่าค้นหา

หน้าตาหล่อเหลา หุ่นดี มีพรสวรรค์เขียน "สามก๊ก" แต่กลับเป็นเพชฌฆาตเลือดเย็นที่ฆ่ากบฏเป็นผักปลา จนได้รับตำแหน่งพิเศษ

ใช่ เขาคือตัวประหลาด

โดนรุมด่าขนาดนี้ แต่ไม่โต้ตอบสักคำ

โจวหยวนยิ้ม "ขอบคุณใต้เท้าทั้งสองที่ช่วยแก้ต่างให้ข้า ตอนนี้ความจริงกระจ่างแล้ว เคราะห์กรรมของตระกูลสวีไม่เกี่ยวกับข้า ตำแหน่งนายกองร้อยก็ได้มาด้วยฝีมือตัวเอง มีลายเซ็นท่านผู้บัญชาการถูกต้อง"

เขาหรี่ตาลง "งั้นมาคุยเรื่องฐานะเขยแต่งเข้าบ้านกันต่อ"

"ข้าเป็นเขยตระกูลจ้าว เรื่องนี้ข้าไม่เคยปิดบัง และไม่เคยรู้สึกอับอาย"

"ตรงกันข้าม ข้าเข้ากับพ่อตาแม่ยายได้ดี รักใคร่กลมเกลียวกับภรรยาเจียนเจีย ทำไม? พวกท่านรังเกียจศักดิ์ศรีจนไม่ยอมเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน แล้วจะมาห้ามข้าเป็นด้วยเหรอ?"

หลี่อวิ๋นหัวขมวดคิ้ว "บัณฑิตจะทิ้งกระดูกสันหลังยอมตกต่ำไปเป็นเขยแต่งเข้าบ้านได้ยังไง?"

โจวหยวนสวน "อะไรคือกระดูกสันหลัง? ในฐานะลูกผู้ชาย เมื่อฉวี่หลิงและเซียงโม่ตกอยู่ในอันตราย ข้าโจวหยวนกล้าเอาตัวเข้าแลก สู้กับผู้ก่อจลาจล"

"ในฐานะลูกเขย เมื่อตระกูลจ้าวมีภัย ข้าโจวหยวนกล้าบุกฝ่าวงล้อมกบฏนับพัน ด้วยกระบี่เล่มเดียว ยอมตายเพื่อช่วยแม่ยายและภรรยา"

"ในฐานะบัณฑิต เมื่อราษฎรเดือดร้อน ข้าโจวหยวนกล้านำบ่าวไพร่ลงถนน ปราบจลาจล!"

"กระดูกสันหลังคืออะไร? คือความกล้าที่จะรับผิดชอบ คือความกล้าที่จะสู้เพื่อความถูกต้อง!"

"การถือตัวว่าเป็นบัณฑิต แล้วหยิ่งผยอง ลำพองใจ นั่นเรียกว่ากระดูกสันหลังเหรอ? นั่นมันก็แค่ความจองหองจอมปลอมที่อยากมีชื่อเสียงเท่านั้นแหละ"

โจวหยวนกวาดตามองรอบทิศ ตะโกนก้อง "พวกเจ้าเรียกตัวเองว่าบัณฑิต มารวมหัวกันบนเรือสำราญ ฟังความข้างเดียวแล้วรุมด่าข้า เจอกันครั้งแรกก็กะจะทำลายชื่อเสียงข้า นี่คือกระดูกสันหลังของพวกเจ้าเหรอ?"

"รู้ไหมทำไมเมื่อกี้ข้าถึงไม่เถียงพวกเจ้า? ฟังให้ดีนะ เพราะข้าไม่อยากลดตัวลงไปยุ่งด้วยไง!"

"ข้าโจวหยวนไม่เคยดีแต่พูด ข้าเน้นลงมือทำ ตอนที่ข้าถือกระบี่ฆ่าศัตรูปกป้องชาวบ้าน พวกเจ้าบัณฑิตหน้าขาวทั้งหลายยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงใครในหอนางโลมอยู่เลยมั้ง!"

ฉวี่หลิงทนไม่ไหว ตะโกนลั่น "พูดได้ดี! ฮ่าๆๆ! โจวหยวนเจ้ายอดเยี่ยมที่สุด! ฟังแล้วสะใจชะมัด!"