บทที่ 261: คืนสู่รากเหง้าทางวัฒนธรรม

"แม่แกบอกว่า นี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่า เซอร์ไพรส์!"

"โฮ่ มีทับศัพท์ภาษาฝรั่งซะด้วย? ใช้ได้เลยนะคุณกู้ บุคลิกท่าทางแบบนี้ดูเป็นคนมีความรู้ยิ่งกว่าผมเสียอีก ส่วนคุณแม่ ผ้าพันคอผืนนี้แมตช์ได้สุดยอดมาก ดูปุ๊บรู้เลยว่าเป็นคนเคยเห็นโลกกว้างมาเยอะ"

"เลิกประจบได้แล้ว" พ่อหวังโบกมือปราม ก่อนจะหันไปหาเฉินผิง "คนนี้คือเฉินผิงใช่ไหม? สวัสดีนะ ลำบากเธอแล้วจริงๆ"

เฉินผิงโน้มตัวลงเล็กน้อย "สวัสดีครับคุณอาทั้งสอง เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ"

แม่หวังเดินไปคล้องแขนสวี่ซิงเหมียน "ซิงเหมียนจะมาเรียนที่ฮาร์วาร์ด เรื่องใหญ่ขนาดนี้ คนเป็นผู้ใหญ่จะพลาดได้ยังไง?"