บทที่ 59 《สร้อยคอ》

แน่นอนว่า ในใจของกู้หย่วน อาจมีความทะเยอทะยานเล็กๆ น้อยๆ ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันได้สังเกตเห็น เขาไม่เพียงแต่นำเรื่องราวมาเท่านั้น แต่ยังต้องการให้เรื่องราวเหล่านี้มีชีวิตชีวาในโลกนี้อย่างเป็นท้องถิ่น เป็นธรรมชาติ และมีพลังกระทบใจมากยิ่งขึ้น

เขารวบรวมสมาธิ และค่อยๆ พิมพ์ลงบนแป้นพิมพ์

เขาตั้งฉากหลังให้เป็น ช่วงทศวรรษ 1980 ในยุคนี้ ผู้คนเริ่มแสวงหาสิ่งที่บ่งบอกถึงความทันสมัยและสถานะทางสังคม เช่น ของใช้สามอย่างที่จำเป็น (จักรยาน จักรเย็บผ้า นาฬิกาข้อมือ) แฟชั่นเสื้อผ้า การดัดผม ฯลฯ

ตัวเอกคือภรรยาของพนักงานสหภาพแรงงานโรงงานทอผ้าของรัฐบาล เธอมีชื่อว่า เฉินเหม่ยจวนพวกเขามีการศึกษา แต่ในใจกลับอิจฉาชีวิตของครอบครัวที่เกี่ยวข้องกับต่างประเทศ และชาวจีนโพ้นทะเลในฮ่องกงและไต้หวัน

วันหนึ่ง หน่วยงานของสามีจัดงานเลี้ยงต้อนรับเทศกาลปีใหม่ สามีบอกว่างานเลี้ยงนี้อาจมีการเชิญแขกต่างชาติ นักธุรกิจต่างชาติ หรือชาวจีนโพ้นทะเล ซึ่งเป็นโอกาสไม่กี่ครั้งที่พนักงานทั่วไปจะได้สัมผัสกับงานเลี้ยง "ระดับสูง" ในเวลานั้น เขาสามารถให้ภรรยาได้รับสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ได้ แต่ภรรยาของเขากลับมีความโอ้อวด และต้องการซื้อชุดราตรีที่มีมูลค่า 200 หยวน ในเวลานั้น 200 หยวนคือเงินเดือนสี่เดือนของสามี

สามีรู้สึกเสียดายอย่างมาก แต่สุดท้ายก็กัดฟันนำเงินที่เก็บสะสมมานานออกมาให้ เมื่อมีชุดราตรีแล้ว เฉินเหม่ยจวนก็ยังต้องการมากกว่านั้น

“คุณดูสิ บนตัวฉันไม่มีอะไรประดับเลย ไม่มีเครื่องประดับแม้แต่ชิ้นเดียว...” “ฉันไม่อยากดูมอซอในบรรดาคนพวกนั้น...”

แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งสองไม่มีเงินเหลือพอที่จะซื้อเครื่องประดับใดๆ สุดท้าย เฉินเหม่ยจวนยืม สร้อยคอหยก เส้นหนึ่งจาก หลินไท่ไท่เพื่อนสนิทของเธอ หลินไท่ไท่เป็นชาวจีนโพ้นทะเลที่เดินทางกลับประเทศจีน

ด้วยชุดราตรีและสร้อยคอ เฉินเหม่ยจวนกลายเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในงานเต้นรำนั้น แต่โชคชะตาก็เล่นตลก หลังจากงานเต้นรำสิ้นสุดลง เฉินเหม่ยจวนกลับทำสร้อยคอหาย ทั้งสามีภรรยาค้นหาอย่างกระวนกระวาย แต่ไม่พบ จึงต้องจำยอม

พวกเขาเห็นสร้อยคอในร้านค้าที่มีลักษณะภายนอกเหมือนกัน แต่มีราคาสูงถึง 4,500 หยวน ในยุคนั้น คำว่า "ครอบครัวหมื่นหยวน" เป็นคำพ้องความหมายของคนร่ำรวยมาก และเป็นที่อิจฉาของคนทั้งประเทศ แต่ราคาสร้อยคอเส้นนี้เกือบครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินของครอบครัวหมื่นหยวน สำหรับครอบครัวธรรมดา นี่เป็นตัวเลขทางดาราศาสตร์ เป็นฝันร้ายที่สามารถทำลายพวกเขาได้ในทันที

แต่ทั้งสามีภรรยาก็ยังกัดฟัน ตัดสินใจซื้อสร้อยคอนั้นมา โดยต้องแบกรับหนี้สินจำนวนมหาศาลไว้ ด้วยเหตุผลหลายประการ เฉินเหม่ยจวนไม่ได้บอกความจริงกับหลินไท่ไท่ เมื่อเผชิญหน้ากับการบ่นของหลินไท่ไท่ที่ว่า: “ทำไมถึงเอามาคืนช้าขนาดนี้” เฉินเหม่ยจวนทำได้แค่ยิ้มอย่างขมขื่นในใจ

นับจากนั้น สามีภรรยาคู่นี้ก็ใช้ชีวิตอยู่กับการชดใช้หนี้นาน สิบปี สิบปีนี้ พวกเขาตั้งแผงลอย รับงานเสริมในช่วงนอกเวลา ขายของหมั้น เก็บออมตั๋วเนื้อ ตั๋วอาหารทั้งหมดไว้ และแม้กระทั่งแอบไปขายเลือด ชีวิตการชดใช้หนี้สิบปี ทำให้เฉินเหม่ยจวนเปลี่ยนจากผู้หญิงหน้าตาดีกลายเป็นผู้หญิงที่ดูแข็งแกร่ง อดทน และกระฉับกระเฉง

แต่โชคดีที่ในที่สุดพวกเขาก็ชำระหนี้ทั้งหมดได้

เมื่อเฉินเหม่ยจวนพบกับหลินไท่ไท่อีกครั้งบนถนน เธอก็เดินเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้นและดีใจ แล้วบอกความจริงทั้งหมด แต่เมื่อเฉินเหม่ยจวนเล่าจบและเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ หลินไท่ไท่กลับจับมือเธอไว้และพูดอย่างน่าสงสาร: “โอ๊ย! สร้อยคอเส้นนั้นของฉันมันของปลอมนะ ตอนนั้นมันมีค่าอย่างมากก็แค่ 200 หยวนเท่านั้น!”

...

กู้หย่วนพิมพ์ประโยคสุดท้ายเสร็จอย่างช้าๆ เขาพิจารณาผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ และสุดท้ายก็ยิ้มอย่างภาคภูมิ เขารู้สึกว่าการดัดแปลงผลงานคลาสสิกนี้ของเขาประสบความสำเร็จอย่างมาก

กู้หย่วนดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นของวันศุกร์แล้ว เหลือเวลาอีกสี่ชั่วโมงก่อนถึงกำหนดส่ง เขาไม่ลังเลอีกต่อไป แจ้งคณะกรรมการจัดการแข่งขันว่าต้องการส่งผลงานแล้ว

รออยู่ครู่หนึ่ง เจ้าหน้าที่ก็เดินเข้ามา และส่งไฟล์เอกสารที่เขาเขียนเสร็จแล้วเข้าสู่อีเมลที่กำหนด ผ่านการเชื่อมต่อเครือข่าย ภายใต้การดูแลของกู้หย่วน

หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ที่นำทีมก็หันกลับมา: “นักเรียนกู้หย่วน ตอนนี้คุณสามารถไปรับโทรศัพท์มือถือและสิ่งของอื่นๆ ได้แล้วครับ” 

“ถ้าคุณต้องการอยู่ที่รีสอร์ตต่อ กรุณาอย่าเดินไปมาตามอำเภอใจก่อนเวลาสองทุ่มนะครับ”

พูดจบ กลุ่มคนก็เดินออกไป แต่กู้หย่วนไม่ได้ไปรับโทรศัพท์มือถือ เขากลับปีนขึ้นเตียงเพื่อพักผ่อนก่อน “เฮ้อ ใช้พลังงานเยอะเกินไปแล้ว...” ในระหว่างที่สลึมสลือ ความคิดเดียวที่อยู่ในหัวของกู้หย่วนก็คือเรื่องนี้

...

“ฉันจะกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่สองวัน พ่อแม่ฉันกลับมาแล้ว”

ยามค่ำคืนมืดมิด กู้หย่วนยืนอยู่ที่หน้าทางเข้ารีสอร์ต และโบกมืออำลาลั่วจี๋ เนื่องจากพิธีมอบรางวัลในวันอาทิตย์จะจัดขึ้นที่รีสอร์ตแห่งนี้ ผู้เข้าแข่งขันจึงสามารถตัดสินใจได้เองว่าจะอยู่ต่อหรือกลับไปหลังจากสิ้นสุดการแข่งขัน

หากบ้านอยู่ใกล้ หรือต้องการไปเที่ยวในเมืองเหยียนจิงสองวัน พวกเขาก็จะออกจากรีสอร์ตและกลับมาอีกครั้งในคืนวันอาทิตย์

กู้หย่วนไม่มีความคิดที่จะออกไปข้างนอก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและส่งข้อความ WeChat ให้เย่ปิง หลังจากทราบว่าเย่ปิงทั้งสองไม่มีความคิดที่จะมา เขาก็กลับไปที่ห้องคนเดียว

“สองคนนี้... คงไม่รู้แล้วว่าโลกเป็นยังไง” “ฮึ่มๆ บรรณาธิการหนิงควรจะขอบคุณฉันไหมนะ นี่ไม่ใช่แค่มาทำงานหรอก นี่มันมาพักร้อนชัดๆ”

เมื่อนึกถึงบรรณาธิการหนิง กู้หย่วนก็นึกถึงสัญญา การยืนยันและอนุญาตลิขสิทธิ์การจัดจำหน่ายในต่างประเทศของ 《ชื่อของเธอ》 ที่ต้องลงนาม เขาเริ่มค้นหาทนายความทางอินเทอร์เน็ต

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หย่วนเดินทางไปที่สำนักงานกฎหมายที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง และพบทนายความมืออาชีพในด้านนี้ หลังจากให้พ่อแม่มอบอำนาจทางออนไลน์ เขาก็ลงนามในสัญญาว่าจ้าง

และได้ระบุ ข้อกำหนดการรักษาความลับ ไว้อย่างชัดเจน นั่นคือ จะต้องไม่เปิดเผยความเกี่ยวข้องระหว่างกู้หย่วนกับฐานะนักเขียน, ข้อมูลส่วนตัวของกู้หย่วน, รายละเอียดความร่วมมือ และเนื้อหาอื่นๆ

ทนายความคนนี้แซ่จาง เมื่อทราบเรื่องราวแล้วก็แสดงความประหลาดใจอย่างมาก แม้ว่าเขาจะไม่เคยอ่าน 《ชื่อของเธอ》 แต่เขาก็รู้จัก กู้หย่วน เป็นอย่างดี เพราะเพิ่งสร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ตเมื่อไม่นานมานี้ ทนายความจางไม่เคยคาดคิดว่า กู้หย่วน จะเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

ด้วยความอยากรู้ หลังจากกู้หย่วนออกไปแล้ว เขาก็พยายามค้นหาชื่อ "กู้หย่วน" และก็พบข้อมูลจริงๆ “อัจฉริยะ” เขาให้การประเมินเช่นนั้น

เมื่อกลับมา กู้หย่วนต้องการไปหาอาจารย์ถังที่มาบรรยายให้ผู้เข้าแข่งขันในวันแรก และขอช่องทางการติดต่อของท่าน เพื่อที่ว่าในอนาคตจะได้ขอคำแนะนำเกี่ยวกับเทคนิคการเขียนเรื่องราวชีวิตชนบท

เรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองและคุณย่าที่เด็กหนุ่มคนนั้นแบ่งปันในคืนที่สาม ทำให้เขาใจเต้น กู้หย่วนกำลังคิดอยู่เสมอว่าผลงานชิ้นต่อไปของเขาควรจะเป็นอะไร จะยังคงแนวเดียวกัน หรือเปลี่ยนสไตล์โดยสิ้นเชิง?

และเรื่องราวของเด็กหนุ่มคนนั้น ก็ทำให้เขานึกถึงนวนิยายขายดีที่มีชื่อเสียงในชาติที่แล้ว นวนิยายเรื่องนี้สร้างความสมดุลระหว่างความคิดของเขาได้เป็นอย่างดี แม้ว่าจะไม่มีความมหัศจรรย์และโรแมนติกเหมือนกับ 《ชื่อของเธอ》 แต่ก็มาพร้อมกับความอบอุ่นแบบเรียลลิสติกแทน แต่แก่นแท้ของหนังสือทั้งสองเล่มนี้เหมือนกัน นั่นคือ การสำรวจหัวข้อที่ลึกซึ้ง เช่น ความรักและการสูญเสีย การจากลาและการปกป้อง การค้นหาและการกลับคืน

กู้หย่วนยังคงคิดอยู่ แต่ก็ได้รับแจ้งอย่างน่าเสียดายว่า อาจารย์ถังได้ออกจากรีสอร์ตไปแล้ว กู้หย่วนพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ก็จริงอยู่ อาจารย์ถังมาที่นี่เพื่อบรรยายให้กับผู้เข้าแข่งขันก็ถือว่าให้เกียรติคณะกรรมการจัดการแข่งขันมากแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมาเป็นกรรมการตัดสินอีก