บทที่ 60 คืนแห่งวรรณกรรม

“เว้นแต่เขาจะมาเป็นประธานกรรมการตัดสินเหมือนอาจารย์ไช่ในตอนนั้น”

กู้หย่วนเดินกลับเข้าห้องด้วยความรู้สึกช่วยไม่ได้

เช้าวันอาทิตย์ รีสอร์ตก็ค่อยๆ คึกคักขึ้น ครูผู้สอนหรือสมาชิกในครอบครัวของผู้เข้าแข่งขันก็เริ่มทยอยเข้ามา ซึ่งมีเย่ปิงและหนิงชิวสุ่ยรวมอยู่ด้วย

ตอนบ่าย กู้หย่วนไปที่ทางเข้าเพื่อต้อนรับทนายจางเข้ามา และทั้งสองฝ่ายก็ลงนามในสัญญาเสร็จสิ้นภายในห้องของกู้หย่วน

“ลาก่อนนะ นักเรียนกู้หย่วน ขอให้คุณคว้าแชมป์มาได้อีกครั้ง” ตอนที่แยกจากกัน ทนายจางโบกมือพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อใกล้ค่ำ ผู้คนในรีสอร์ตก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มีทั้งกรรมการตัดสินที่ได้รับเชิญมาที่งาน สื่อมวลชน และแม้แต่ผู้อ่านที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษ

กู้หย่วนถึงขนาดถูกนักศึกษาสาวคนหนึ่งขอให้เซ็นลายเซ็น “สู้ๆ นะ กู้หย่วน! ฉันรอให้นายมาเป็นรุ่นน้องฉันที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าอยู่นะ!” นักศึกษาสาวที่อ้างว่ามาจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้ากล่าว

สี่โมงเย็น กู้หย่วนและเย่ปิงก็เดินเข้าไปในห้องประชุมแต่เนิ่นๆ ส่วนบรรณาธิการหนิง ได้บินกลับไปยังเมืองเจียงเฉิง ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักพิมพ์ฉางเจียงตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว สำหรับเธอแล้ว การพักร้อนที่ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทตลอดหนึ่งสัปดาห์ก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว ช่วงเวลาที่ดีก็จบลงแล้ว

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ความมืดก็ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา กู้หย่วนมองดูการจัดที่นั่งที่แปลกตาภายในห้องประชุม ก็อดสงสัยไม่ได้ ที่นั่งสองแถวหน้าไม่ได้ถูกจัดให้ผู้เข้าแข่งขันนั่งแล้ว แต่มีกลุ่มคนที่มีรูปลักษณ์หลากหลายนั่งอยู่แทน

บางคนสวมชุดสูทดูเป็นมืออาชีพและเป็นผู้ใหญ่ บางคนแต่งกายอย่างกระฉับกระเฉง ดูแล้วเป็นนักเรียนอย่างชัดเจน

“พวกเขาทำอะไรกันเหรอ?” กู้หย่วนกระซิบถามลั่วจี๋ที่อยู่ข้างๆ

“นายไม่รู้เหรอ?” ใครจะรู้ว่าลั่วจี๋กลับแสดงความประหลาดใจ

“ฉันควรรู้ด้วยเหรอ?”

“เรื่องไร้สาระ! เมื่อวานตอนเที่ยงคณะกรรมการจัดการแข่งขันได้ประกาศวิธีการและขั้นตอนของพิธีมอบรางวัลรอบชิงชนะเลิศแล้ว นายไม่ได้ดูเหรอ? พวกเขาคือคณะกรรมการตัดสินภาคสนามนะ”

ในขณะนี้ สัญญาณถ่ายทอดสดก็ได้เชื่อมต่อแล้ว และภาพก็จับไปที่ทั้งสองคนที่กำลังพูดคุยกันเบาๆ พอดี “ฮ่าๆ ไม่ได้เจอกู้หย่วนนานแล้ว หล่อขึ้นอีกแล้วนะ” 

“ใครรู้บ้างว่าสามารถอ่านบทความของกู้หย่วนได้ที่ไหน? หลังจากอ่าน 《ครูชนบท》 จบก็ตกใจมาจนถึงตอนนี้เลย” “สองคนนี้กำลังกระซิบอะไรกันนะ 555 น่ารักจัง”

หนึ่งทุ่มตรง ไฟก็สลัวลง ไฟสปอตไลต์ส่องไปยังกลางเวที พิธีกรที่สวมชุดเป็นทางการ มีรอยยิ้มบนใบหน้า และดูมีพลังก็เดินขึ้นสู่เวที “เรียน ท่านอาจารย์กรรมการตัดสินทุกท่าน ท่านแขกผู้มีเกียรติ และว่าที่ดาวเด่นแห่งวงการวรรณกรรมทั้ง 50 ท่าน สวัสดีตอนค่ำครับ!” 

“ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่พิธีมอบรางวัลของการแข่งขันนวนิยายสั้นระดับประเทศสำหรับนักเรียนมัธยมปลาย 'Micro Light · Eternity' รอบชิงชนะเลิศ – 'คืนแห่งวรรณกรรม' ในค่ำคืนนี้! ผมคือ...”

กู้หย่วนมองดูพิธีกรคนนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะบ่น: “ทำไมเป็นคุณอีกแล้ว การแข่งขันระดับประเทศใช้พิธีกรร่วมกันเหรอครับ?” 

ไม่ผิดเลย พิธีกรคนนี้คือพิธีกรคนเดียวกับพิธีมอบรางวัลรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันวรรณกรรมแนวไซไฟครั้งที่แล้ว

“ผมเชื่อว่าทุกท่านคงสังเกตแล้วว่า พิธีในค่ำคืนนี้แตกต่างจากงานมอบรางวัลที่เราคุ้นเคย ไม่มีเสียงเพลงดัง ไม่มีขั้นตอนที่ฉูดฉาด” 

“เพราะเราเชื่อมั่นว่า วรรณกรรมเอง คือตัวเอกที่เปล่งประกายที่สุดในค่ำคืนนี้” 

“ด้วยเหตุนี้ เราจึงได้ออกแบบขั้นตอนพิเศษนี้ขึ้นมา นั่นคือ 'การอ่านแบบไม่เปิดเผยชื่อ'” 

“ต่อไปนี้ ศิลปินการอ่านมืออาชีพของเราจะอ่านส่วนที่คัดเลือกมาของผลงานที่ดีที่สุดสิบอันดับแรก จากผลงานรอบชิงชนะเลิศ 50 ชิ้น ตามลำดับ” 

“ใช่ครับ ท่านฟังไม่ผิด และในระหว่างการอ่าน เราจะไม่เปิดเผยชื่อผู้เขียนของผลงานสิบชิ้นนี้” “เราขอให้ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ งดการคาดเดาตัวตนของผู้เขียน ปิดกั้นการรบกวนจากภายนอกทั้งหมด และปล่อยให้ความสนใจของเรามุ่งไปที่ พลังของคำพูด เสน่ห์ของเรื่องราว และแรงกระทบของอารมณ์ อย่างบริสุทธิ์” 

“หลังจากอ่านจบแต่ละบทความ เราจะขอให้คณะกรรมการตัดสินภาคสนามโหวตและให้คะแนน สุดท้าย เราจะรวมคะแนนของกรรมการตัดสินมืออาชีพและคะแนนโหวตของคณะกรรมการตัดสินภาคสนาม เพื่อเปิดเผยอันดับสุดท้ายของการแข่งขันในครั้งนี้!”

“นี่จะเป็นงานเลี้ยงทางโสตสัมผัสที่เป็นของวรรณกรรมอย่างแท้จริง เป็นการประลองความสามารถที่ใช้ผลงานเป็นตัวตัดสิน”

เสียงปรบมือดังทั่วห้องโถง

ในที่สุด กู้หย่วนก็หาโอกาสพูดกับลั่วจี๋ได้ “ให้ตายสิ? จัดแบบนี้เลยเหรอ? แล้วจะรับประกันความยุติธรรมได้เหรอ?”

“นายสงสัยคณะกรรมการจัดการแข่งขันเหรอ? ไม่ต้องกังวลหรอก คณะกรรมการตัดสินภาคสนามเพิ่งถูกกำหนดขึ้นในวันนี้ และถูกพามาที่รีสอร์ตโดยตรง โดยที่ไม่ได้ติดต่อกับใครเลยในช่วงนั้น”

“แล้วทำไมฉันถึงเจอกับผู้อ่านที่ได้รับเชิญพิเศษคนหนึ่งล่ะวันนี้?”

“นายหมายถึงเด็กผู้หญิงคนนั้นเหรอ? ผู้อ่านที่ได้รับเชิญพิเศษไม่ได้มาเป็นกรรมการตัดสินภาคสนามทั้งหมด ฉันว่าเธอคงนั่งอยู่ด้านหลังนั่นแหละ”

“อ๋อ ไม่สิ ทำไมนายถึงรู้ว่าเป็นผู้หญิงล่ะ?”

“เรื่องไร้สาระ! รูปที่นายเซ็นลายเซ็นให้เธอแพร่ไปทั่วอินเทอร์เน็ตแล้ว ทุกคนต่างก็ประหลาดใจที่เด็กกะโปโลอย่างนายก็มีแฟนคลับด้วย”

ภาพที่ทั้งสองคนกำลังแนบหูกันตะโกนพูดคุยกันท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังสนั่นก็ถูกกล้องจับภาพได้อีกครั้ง “ขำแทบตายแล้ว ทำเป็นมีมแล้วด้วย ทุกคนติดตามฉันเพื่อรับไปใช้ได้เลย” 

“55555 ทำไมสไตล์ของสองคนนี้ถึงตลกขนาดนี้นะ” 

“...”

เมื่อห้องโถงค่อยๆ เงียบสงบลง พิธีกรก็เริ่มพูดอย่างช้าๆ: “ตอนนี้ ขอให้พวกเรากลั้นหายใจ ปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ และร่วมกันเข้าสู่ช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในค่ำคืนนี้”

“ก่อนอื่น ขอเชิญอาจารย์นักอ่านของเรา นำเสนอผลงานที่ไม่เปิดเผยชื่อชิ้นแรกให้เราได้รับฟัง ขอให้เราตั้งใจฟัง 'เสียงสะท้อน' แรกที่ดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนนี้”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินขึ้นสู่เวที และเริ่มอ่านอย่างช้าๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ผู้ชมในห้องโถงและผู้ชมที่รับชมผ่านการถ่ายทอดสดต่างตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

ประมาณสิบนาทีต่อมา การอ่านก็สิ้นสุดลง “ขอขอบคุณอาจารย์นักอ่านเป็นอย่างยิ่ง เรื่องราวเกี่ยวกับความหวังและการรอคอย ได้โยนหินก้อนหนึ่งลงในใจของเราแล้ว ขอให้พวกเราปรบมือเพื่อแสดงความเคารพครั้งแรกต่อผลงานชิ้นนี้”

ท่ามกลางเสียงปรบมือ มีการพูดคุยและวิจารณ์กันอย่างกว้างขวางทั้งในห้องโถงและบนอินเทอร์เน็ต “เขียนได้ดีจริงๆ การพลิกผันในตอนท้ายก็ยอดเยี่ยมมาก” “นับจากนี้ เรื่องราวที่คุณได้ยิน ไม่มีที่โหล่แล้ว มีแต่ที่สิบของประเทศ”

พิธีกรยังคงทำหน้าที่ของตนต่อไป “เอาล่ะครับ ขอให้เราฟังอย่างต่อเนื่อง ขอเชิญผลงานชิ้นที่สองครับ”

แต่คราวนี้ ผู้ที่ขึ้นมาอ่านคือผู้หญิงคนหนึ่ง “อ้าว ไม่ได้มีแค่นักอ่านคนเดียวเหรอเนี่ย”

เมื่อเวลาผ่านไป สถานที่จัดงานก็จมอยู่ในวัฏจักรของ "ความเงียบสงบ - ความตื่นเต้น - ความเงียบสงบ" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “นี่ดูเหมือนเป็นงานเฉลิมฉลองวรรณกรรมมากกว่างานมอบรางวัลการแข่งขันธรรมดาๆ นะ นี่มันมีระดับสูงมากเลย” “จริงด้วย” “ที่สำคัญที่สุดคือ คุณภาพของผลงานก็คู่ควรกับบรรยากาศแบบนี้”

...

“หลังจากได้คิดอย่างลึกซึ้งแล้ว ขอให้เราต้อนรับเรื่องราวที่น่าประทับใจเรื่องต่อไป ขอเชิญผลงานชิ้นต่อไปครับ”

เมื่ออ่านถึงชิ้นที่หก ลั่วจี๋ที่อยู่ข้างกู้หย่วนก็กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น “นี่ของนายเหรอ?” กู้หย่วนสังเกตปฏิกิริยาของเขาได้ทันที

“อืม โชคดีที่ติดสิบอันดับแรก!” ลั่วจี๋พูดอย่างตื่นเต้น รอบรองชนะเลิศเขาได้อันดับที่สิบสี่ ทำให้เขาค่อนข้างหงุดหงิด

“ฉันจะคอยดูว่าหลินชิงชิงจะได้ที่เท่าไหร่!” ...