บทที่ 76 “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ”

“ยังคงเป็นเทคนิคการเล่าเรื่องแบบย้อนอดีตอยู่สินะ...”

ซูมู่หย่าตั้งใจและเริ่มอ่านอย่างละเอียด

...

วันที่ 5 พฤษภาคม บทวิจารณ์หนังสือจากซูมู่หย่าก็เผยแพร่ออกมา

“ฉันเคยคิดว่าความโรแมนติกแฟนตาซีที่ถักทออย่างประณีตใน “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” จะเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัวของกู้หย่วน”

“จนกระทั่งได้พบกับ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ””

“กู้หย่วนประสบความสำเร็จในการพลิกบทบาทครั้งสำคัญในผลงานใหม่นี้”

“...”

“แก่นของเรื่องราวเกี่ยวข้องกับความทรงจำ, การเติบโต, และความผูกพันของเรากับรากเหง้า”

“เมื่อปิดหนังสือลง คุณจะพบว่ามีมุมที่อ่อนโยนเพิ่มขึ้นในหัวใจ”

“ที่นั่นเต็มไปด้วยเงาของบางคน และช่วงเวลาบางอย่างที่ไม่มีวันกลับไปได้อีกแล้ว”

“มันไม่ได้มอบการระบายอารมณ์อย่างเต็มที่ แต่ให้ความรู้สึกร่วมที่ยาวนานและลึกซึ้ง”

“...”

““ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” คู่ควรที่จะถูกวางไว้ในที่ที่หยิบถึงได้ง่ายที่สุดบนชั้นหนังสือของคุณ”

ตามคำขอของสำนักพิมพ์ฉางเจียง บทวิจารณ์ของซูมู่หย่าไม่ได้มีการเปิดเผยเนื้อเรื่องใด ๆ

เพื่อนนักอ่านหลายคนอ่านบทความของเธอแล้วคิดว่าหนังสือเล่มนี้จะเป็นเรื่องราวที่อบอุ่น จึงพากันสั่งซื้อ

“นี่เป็นการหลอกคนให้เข้ามาแล้วฆ่าทิ้งหรือเปล่า?”

ซูมู่หย่าหวนนึกถึงความรู้สึกของตัวเองเมื่ออ่านถึงบทสรุป และเช็ดมุมตาโดยไม่รู้ตัว

“เฮ้อ”

เมื่อบทวิจารณ์ยาว ๆ ที่เต็มไปด้วยคำชมต่าง ๆ ถูกเผยแพร่ออกมา ความนิยมของ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” ก็ยังคงเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด ภายใต้ความคาดหวังของเพื่อนนักอ่านนับไม่ถ้วน วันที่ 12 พฤษภาคมก็มาถึง

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ซึ่งตามปกติควรเป็นวันที่ตื่นสาย แต่วูเยว่ตื่นตั้งแต่เช้า

หลังจากล้างหน้าแปรงฟัน เธอก็เตรียมตัวออกจากบ้าน

เธอแวะร้านขายซาลาเปา ซื้อซาลาเปาสองสามลูก จากนั้นก็มายืนเข้าแถวรอหน้าแผงหนังสือพลางกินอาหารเช้าไปด้วย

ร้านหนังสือยังไม่เปิด แต่ด้านนอกประตูม้วนก็มีแผงโปสเตอร์ตั้งอยู่หลายอัน

กำลังประชาสัมพันธ์หนังสือเล่มใหม่ของกู้หย่วน “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ”

“ในที่สุดก็ได้เห็นหน้าจริง ๆ แล้ว”

“อ่านรีวิวในอินเทอร์เน็ต ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องราวที่เยียวยาจิตใจนะ”

“ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับอะไร แต่ฉันเชื่อว่ามันต้องจบแบบมีความสุข”

“ใช่แล้ว ยังไงซะนี่ก็คือคนที่เขียน “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” นี่นา”

วูเยว่ฟังการสนทนาของคนรอบข้างที่กำลังต่อแถว ความคาดหวังในใจก็เพิ่มขึ้นอย่างเต็มที่

“ครั้งนี้จะเป็นเรื่องราวแบบไหนกันนะ?”

วูเยว่ถือหนังสือกลับบ้าน เธอเปิดซองที่พิมพ์ว่า “ผลงานล่าสุดจากเจ้าของรางวัลฉงลู่” ด้วยความตื่นเต้น และเริ่มดื่มด่ำกับการอ่าน

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยเทคนิคการย้อนอดีต วูเยว่ยังไม่ทันได้คิดรายละเอียดว่าหญิงชราคนหนึ่งสามารถใช้รถแทรกเตอร์ลากหลิวสือซานกลับไปยังเมืองริมเมฆาได้อย่างไร

เธอก็ถูกดึงดูดความสนใจด้วยประโยคหนึ่งแล้ว

“นายเห็นเมฆไหม? นั่นแหละคือปีกของท้องฟ้า”

จุดเริ่มต้นของเรื่องราวมักจะอบอุ่นและน่าประทับใจ

แม้ว่าหลิวสือซานจะขาดความรักจากแม่ตั้งแต่เด็ก แต่เขาก็มีคุณยายที่รักเขามาก

เขาอาศัยอยู่ในเมืองริมเมฆา เผชิญหน้ากับท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ เมฆที่จาง ๆ และทะเลของพืชพรรณที่ไหลเรื่อยในแต่ละวัน

ในบรรยากาศสบาย ๆ และเป็นกันเอง ผู้เขียนได้สร้างภาพเมืองริมเมฆาที่เต็มไปด้วยบทกวีด้วยลายเส้นเพียงไม่กี่คำ

“สำนวนการเขียนของกู้หย่วน พัฒนาไปอีกขั้นแล้ว...”

นี่คือความรู้สึกของวูเยว่ขณะอ่านบทแรก

บทที่สอง ตัวละครใหม่ก็ปรากฏตัว

เธอชื่อ เฉิงซวง

เด็กสาวจากเมืองที่สวยสะกดใจ แต่กลับทำตัวเหมือนโจร ปล้นชิงไปทั่ว

หลิวสือซานที่น่าสงสาร กลับได้ก่อเกิดมิตรภาพกับโจรสาวที่ปล้นเขา

ภายใต้สายลมที่พัดโชย หลิวสือซานปั่นจักรยานอย่างสุดกำลัง พาเด็กสาวที่นั่งเบาะหลังฝ่าทุ่งข้าวสาลีสีทองไป

“ฉันกำลังจะตาย”

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉิงซวงพูดคำนี้ออกมา

วูเยว่ที่กำลังดื่มด่ำกับภาพที่สวยงามนั้น หัวใจก็หดเกร็งทันที

“ในฤดูร้อนที่ร้อนระอุเช่นนั้น หลังของเด็กหนุ่มถูกความเศร้าของเด็กสาวทำให้เป็นรูทะลุตรงไปยังหัวใจ...”

วูเยว่มองดูคำบรรยายนี้ ราวกับลืมหายใจ

เฉิงซวงค่อย ๆ ถอนตัวออกจากชีวิตของหลิวสือซานอย่างเงียบ ๆ

แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป เด็กชายก็ต้องเรียนรู้ที่จะเติบโต

หลิวสือซานมีความกล้าหาญและดื้อรั้นในการปฏิบัติตามแผนการในอนาคตที่เขาวางไว้ โดยทำอย่างเคร่งครัดทุกขั้นตอน

สุดท้ายเขาก็เก็บเกี่ยวความล้มเหลวที่ต่อเนื่องไม่หยุด

สอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำ ล้มเหลว

สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัว ปักกิ่ง ล้มเหลว

เช่นเดียวกับคนหนุ่มสาวในเมืองเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน หลิวสือซานต้องยอมรับความเป็นคนธรรมดาของตัวเอง และก้าวเข้าสู่ชีวิตจริง

ก่อนออกจากเมืองริมเมฆา เขามองไปที่คำเล็ก ๆ ที่เขาเคยสลักไว้บนประตูบ้านว่า “หวางอิงอิงคนขี้เหนียว”

เมื่อหันหลังกลับ เขาก็รู้สึกจมูกแสบ และคิดในใจว่า: “ขอให้หวางอิงอิงมีอายุยืนหมื่นปี”

วูเยว่ยังไม่รู้ว่ากู้หย่วนเขียนคำเหล่านี้ด้วยความหมายอะไร เธอเพียงแค่คิดว่า: “ตัวเอกคนนี้มันซวยขนาดนี้ ไปมหาวิทยาลัยแล้วคงจะไม่เป็นแบบนี้อีกนะ”

แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น หลิวสือซานดูเหมือนจะวิ่งไปตามเส้นทางแห่งความล้มเหลวอย่างสุดกำลัง

ความรักล้มเหลว เกือบเรียนไม่จบ งานไม่ราบรื่น...

หลิวสือซานได้ลองสัมผัสกับความล้มเหลวทุกอย่างที่คนธรรมดาจะเจอได้

“ตัวละครที่กู้หย่วนเขียนนี่มาเพื่อสร้างความขบขันหรือเปล่า?” วูเยว่บ่นเช่นนั้น แต่ในใจกลับมีความขมขื่นที่เธอไม่ยอมรับ

โชคดีที่ในกระบวนการนี้ เด็กสาวที่ชื่อเฉิงซวงได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างทันเวลา

เมื่อหลิวสือซานเผชิญหน้ากับความผิดหวังในความรัก เธอเป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตของเขา

แม้ว่าจะปรากฏตัวขึ้นเพียงช่วงสั้น ๆ แล้วหายไปทันที แต่สิ่งนี้ได้ฉีดกำลังใจให้กับหัวใจของหลิวสือซานและวูเยว่

“ยังดี ที่เธอยังไม่ตาย”

ในที่สุด หลังจากเมาหนักครั้งหนึ่ง หลิวสือซานก็กลับมายังเมืองริมเมฆาอย่างน่าอัศจรรย์ กลับไปยังบ้านเกิดที่เขาไม่ยอมกลับไปแม้ต้องตาย

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ เรื่องราวก็กลับมาสู่เนื้อหาที่บรรยายไว้ในตอนต้น

วูเยว่ก็ถอนหายใจโล่งอกในใจ

แม้ว่ารูปแบบภาษาของกู้หย่วนในช่วงแรกจะตลกขบขัน แต่ก็มีความกดดันจาง ๆ อยู่

เนื้อหาต่อไปควรจะเป็นการที่หลิวสือซานทำตามพนันกับเจ้านายได้สำเร็จ โดยขายกรมธรรม์ได้หนึ่งพันหนึ่งฉบับ

และได้อยู่กับเฉิงซวงอย่างมีความสุข และทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณยายตั้งแต่เด็ก

ทว่าเธอกลับลืมไปว่า หลิวสือซานดูเหมือนจะถูกตัดขาดจากคำว่า "ความสำเร็จ" ไปแล้ว

...

หลิวสือซานและเฉิงซวงได้พบกันอีกครั้ง ในการพบกันครั้งที่สามในชีวิตของพวกเขา

ทั้งสองทำงานอย่างหนักเพื่อขายกรมธรรม์หนึ่งพันหนึ่งฉบับในเมืองริมเมฆา ที่แทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงของเวลา

ในระหว่างกระบวนการนี้ พวกเขาได้เปลี่ยนแปลงเพื่อนสมัยเด็ก รับเลี้ยงเด็กหญิงกำพร้าที่น่าสงสารคนหนึ่ง

หลิวสือซาน, เฉิงซวง, และเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ชื่อฉิวฉิว (Qiuqiu) ดูเหมือนจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันภายใต้ปลายปากกาที่อ่อนโยนและเรียบง่ายของกู้หย่วน

ทว่าอันตรายต่อชีวิตที่เฉิงซวงต้องเผชิญอยู่ตลอดเวลา ก็ทำให้หัวใจของวูเยว่ไม่อาจสงบลงได้อย่างแท้จริง

เรื่องราวดำเนินไปอย่างรวดเร็วถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ซึ่งเป็นวันที่ครอบครัวกลับมาอยู่พร้อมหน้า ทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป เพื่อนในวัยเด็กของหลิวสือซานก็สามารถตามจีบคนที่เขาชอบได้สำเร็จ และเหมาถิงถิง คนน่าสงสารในเมืองริมเมฆาก็ได้แต่งงาน

ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเจริญรุ่งเรือง

“หวางอิงอิงล้มป่วยลง”

“เธอพยุงตัวอยู่ที่วงกบประตู ตะหลิวหลุดจากมือตกลงพื้น 'แคร้ง' หญิงชราก็ค่อย ๆ เลื่อนตัวลง”

“ฤดูใบไม้ร่วงของเมืองริมเมฆาในปีนั้น จบลงแล้ว”