บทที่ 77 กู้หย่วนเป็นหมา!

[ยายครับ ยายจะอยู่กับผมตลอดไปไหม?]

[ยายอยู่แล้ว อยู่ตลอดไปเลย]

การหักมุมอย่างกะทันหันทำให้วูเยว่หยุดการพลิกหน้าหนังสือ เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง

เธอลังเลที่จะพลิกไปหน้าถัดไป คำว่า "มะเร็งตับระยะสุดท้าย" ทั้งสี่คำ ราวกับค้อนหนัก ๆ ที่ทุบทำลายความหวังเล็ก ๆ ในใจของเธอจนแหลกละเอียด

เรื่องราวย้อนกลับมาเล่าแทรก

คุณยายที่เป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย คุณยายที่ไม่ยอมเสียค่าน้ำมันดีเซล คุณยายที่ยกของหนักไม่ไหวแล้ว

คุณยายขับรถแทรกเตอร์เป็นระยะทางกว่าสองร้อยกิโลเมตรตลอดคืน แบกหลิวสือซานที่หมดสติขึ้นรถ และหอบสัมภาระทั้งหมด

พาเขากลับมายังเมืองริมเมฆา

[ยายอยากมีชีวิตอยู่ดี ๆ จริง ๆ อยากอยู่กับหลานตลอดไป พอมี "ยาย" อยู่ หลานก็จะมีบ้าน]

ในที่สุดวูเยว่ก็เข้าใจ คุณยายใช้แรงเฮือกสุดท้ายลากหลิวสือซานกลับมา เพียงต้องการใช้เวลาที่เหลืออยู่ไม่มากนัก อยู่เคียงข้างหลานชายที่ระหกระเหินอยู่ข้างนอกและได้รับความทุกข์ระทมมาตลอด

จมูกของเธอรู้สึกแสบขึ้นมาทันที เธอรีบหยิบกระดาษทิชชูออกมาเช็ดน้ำตา

[สือซาน เสี่ยวซวง พวกแกต้องมีชีวิตอยู่ดี ๆ นะ อยู่ให้สวยงาม]

วันที่ยี่สิบสามของเดือนสิบสอง หวางอิงอิงจากไป

คืนวันสิ้นปี เป็นวันครบรอบเจ็ดวันของการจากไปของหวางอิงอิง

ตามประเพณีของเมืองริมเมฆา หลังจากผู้ตายจากไป ญาติสนิทและเพื่อนต้องแขวนโคมไฟไปตามทางขึ้นเขา จนถึงต้นไม้ที่สูงที่สุดบนยอดเขา เพื่อส่องทางให้วิญญาณของผู้ตายกลับบ้าน

แต่ในวันนี้ หิมะตกหนักจนปิดเส้นทางบนภูเขา

หลิวสือซานไม่พูดอะไรสักคำ จัดโคมไฟอย่างระมัดระวัง

กลางดึก เขาปีนข้ามรั้วกั้นเชิงเขา ฝ่าพายุหิมะเริ่มปีนขึ้นไปบนภูเขา

หลิวสือซานเป็นคนดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก เขาพยายามทำทุกเป้าหมายอย่างสุดกำลัง แม้ว่าทุกครั้งจะล้มเหลว

แต่โชคดีที่ ครั้งนี้เขาทำสำเร็จ

เส้นทางบนภูเขาที่ใช้เวลาชั่วโมงกว่า ในคืนที่มีหิมะตก เขาปีนขึ้นไปเจ็ดถึงแปดชั่วโมง ในที่สุดก็เหยียบย่ำหิมะบนยอดเขาได้สำเร็จ

แขวนโคมไฟนำทางดวงวิญญาณของหวางอิงอิง

[หวางอิงอิง ผมไม่มีความสามารถพอที่จะจุดไฟให้สว่างตลอดทางแล้ว ผมจะแขวนแค่ดวงเดียว ที่บนยอดเขาดวงหนึ่ง คุณมองเห็นแน่นอน]

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ น้ำตาของวูเยว่ที่คลออยู่ในตามานาน ก็ไหลทะลักลงมาบนหน้าหนังสือเหมือนเม็ดถั่ว

เธอรีบหยิบทิชชูออกมาเช็ด

กระดาษทิชชูเปียกชุ่มไปทีละแผ่น

“คุณเขียนอะไรแบบนี้ออกมาได้ยังไง กู้หย่วน...”

ร้องไห้จนพอใจ หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว วูเยว่ก็พลิกหน้าต่อไป

หลิวสือซานขายประกันได้สำเร็จกว่าแปดร้อยฉบับ และในที่สุดก็สามารถรับเงินเดือนได้ตามปกติ

ชีวิตดูเหมือนจะกลับเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง วูเยว่ใช้มือขวาหยิบจับหน้าหนังสือที่เหลืออยู่

อืม บางเฉียบแล้ว

ต่อไปน่าจะเป็นส่วนของการจบที่อบอุ่นแล้วสิ

แต่ไม่รู้ทำไม วูเยว่รู้สึกว่าหัวใจของเธอยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะความกังวลบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

ในที่สุด

[เฉิงซวงตบกระโปรงเบา ๆ กลีบดอกไม้ร่วงหล่นจากรอยพับ เธอยืนตัวตรง ยิ้มทั้งน้ำตาให้หลิวสือซาน: “ดังนั้น ฉันต้องไปแล้วนะ”]

วูเยว่นึกขึ้นได้ เด็กสาวที่อยู่เคียงข้างหลิวสือซานคนนี้ เผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิตมาโดยตลอด

“ฉันลืมไปได้ยังไงกันนะ?”

ความจริงอันโหดร้ายนี้ที่ถูกบอกใบ้มาตั้งแต่ต้นเรื่อง กลับถูกลืมไปชั่วขณะภายใต้แรงกระแทกจากการจากไปอย่างกะทันหันของหวางอิงอิง

[ถ้าเราได้เจอกันครั้งหน้า เรามาแต่งงานกันนะ]

“ฮือ ๆ ๆ เฉิงซวงเธอปักธงอาถรรพ์ทำไมเนี่ย...”

“คุณจะไม่ใจร้ายฆ่าเธออีกใช่ไหม... กู้หย่วน?”

เธออ่านต่อไปด้วยความสั่นเทา พลางปลอบใจตัวเองในใจ: “ไม่เป็นไร ประโยคนี้เฉิงซวงพูดมาหลายครั้งแล้ว ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น”

ขณะที่อ่านไปเรื่อย ๆ เธอเห็นชื่อที่คุ้นเคย

“เจ้าของร้านสงสัยและถามว่า: 'สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ หลินซานเย่ ทำไมคุณดูเคร่งขรึมจัง เป็นนักเขียนหรือเปล่าคะ?'”

“เธอหันไปตะโกนใส่เคาน์เตอร์ว่า: 'ทาคิ เร็วเข้า!'”

วูเยว่รู้สึกประหลาดใจอย่างกะทันหันในใจ แต่ความโศกเศร้าที่หนังสือเล่มนี้นำมาก็เข้ามากดทับอย่างรวดเร็ว

แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังรู้สึกเหมือนได้เห็นความหวัง

“เขายังจำได้ที่จะเขียนไข่อีสเตอร์ให้กับ “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” แสดงว่าเขายังไม่ได้วิปลาสถึงขนาดนั้น”

ด้วยชื่อคนง่าย ๆ สองชื่อ วูเยว่ก็ไม่รู้สึกสิ้นหวังกับเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกต่อไป แต่กลับมีความคาดหวังเล็กน้อยเข้ามาแทน

น่าเสียดายที่เรื่องราวยังคงดำเนินไปในเส้นทางเดิมจนจบ

[คุณคือหลิวสือซานที่เธอพูดถึงตลอดชีวิตสินะ]

ประโยคเดียว ทำให้น้ำตาของวูเยว่ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง

“กู้หย่วน! คุณเป็นหมาแน่ ๆ!”

เธอร้องไห้และอ่านประโยคสุดท้ายจบ

[ชีวิตมีแสงสว่าง]

[ก่อนที่ฉันจะดับลง การที่สามารถส่องสว่างให้คุณได้บ้าง นั่นคือทั้งหมดที่ฉันทำได้แล้ว]

[ฉันรักคุณ คุณต้องจำฉันไว้นะ]

...

[จบเรื่อง]

เธอมองคำสามคำนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

...

“เด็ก ๆ หนีไปเร็ว! มีมีด!”

“กู้หย่วน คุณไม่มีหัวใจ!”

ในช่วงบ่าย ผู้อ่านกลุ่มแรกที่อ่าน “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” จบ ก็ออกมาประท้วงบนอินเทอร์เน็ตมากมาย

กระแสนี้ทำให้ผู้อ่านที่กำลังเฝ้าดูอยู่ตกใจ

พวกเขาศึกษาการประเมินของผู้เคราะห์ร้ายอย่างละเอียด และได้ข้อสรุปหนึ่ง

หนังสือเล่มนี้มีมีด (ฉากเศร้า), แต่ก็สนุก

“สนุกก็พอแล้ว อ่านหนังสือมาหลายปี ใครจะกลัวมีด”

ผู้อ่านคนหนึ่งที่ร้องไห้แทบขาดใจซบอยู่บนโซฟา นึกถึงคำพูดโอ้อวดของตัวเองเมื่อตอนซื้อหนังสือเล่มนี้ ก็อยากจะย้อนเวลากลับไปห้ามตัวเองในตอนนั้น

ในช่วงเย็น รายงานข่าวจำนวนมากปรากฏขึ้นบนอินเทอร์เน็ต

“จากการแหงนมองดวงดาว สู่การเป็นผู้แสวงบุญที่วัดผืนดิน – การพลิกบทบาทครั้งยิ่งใหญ่ของกู้หย่วนจาก “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” สู่ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ””

““ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ”: หนังสือแห่งการกลับบ้านที่เขียนขึ้นเพื่อนักเดินทางทุกคน”

“หากในใจคุณมีบ้านเกิด ลองเปิด “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ””

“ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ บนชั้นวางเต็มไปด้วยกาลเวลาและแสงอาทิตย์ยามเย็น”

แตกต่างจากสื่อเหล่านี้ การประเมินของชาวเน็ตตรงไปตรงมามากกว่า และการแสดงอารมณ์ก็รุนแรงกว่า

“ร้องไห้หนักมาก! อ่านจบแล้วคิดถึงคุณยาย!”

“ไอ้บ้าคนไหนบอกว่าหนังสือเล่มนี้เป็นผลงานเยียวยาจิตใจ?”

“กู้หย่วน ทำไมคุณถึงใจร้ายกับ “ริมเมฆา” ขนาดนี้!”

“คุณจัดฉากจบที่สมบูรณ์แบบให้กับมิตสึฮะกับทาคิใน “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” ยังไม่พอใช่ไหม ถึงได้เพิ่มไข่อีสเตอร์ของพวกเขาใน “ริมเมฆา” ทำไมคุณถึงทำให้หลิวสือซานและเฉิงซวงสมหวังไม่ได้!”

“ฮือ ๆ ๆ ไอ้โจรเฒ่ากู้หย่วนนี่วางแผนมาตั้งแต่ตั้งชื่อแล้ว สิบสามรวมเป็นคู่ไม่ได้”

“ไอ้หมานี่อกหักมาหรือไง ถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้?”

การประเมินเหล่านี้ทำให้เกิดกระแสการซื้ออีกครั้ง ผู้อ่านจำนวนมากเกือบจะยอมแพ้เพราะความเศร้า แต่กลับได้ยินว่าหนังสือเล่มนี้มีไข่อีสเตอร์ของมิตสึฮะกับทาคิ

“ฉันจะแค่ดู ถ้าเจอมีดก็จะรีบไปหาไข่อีสเตอร์แล้วถอนตัวทันที”

อุดมคตินั้นช่างสวยงาม ผลลัพธ์คือมีเหยื่อกลุ่มใหม่เกิดขึ้นอีกครั้ง

...

วันที่ 12 พฤษภาคม เกือบทั้งอินเทอร์เน็ตกำลังพูดถึง “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ”

และความนิยมเช่นนี้ สะท้อนให้เห็นในตัวเลขยอดขายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นกัน

ยอดขายวันแรก 180,000 เล่ม!

ทำลายสถิติสูงสุดแห่งปี!

สำนักพิมพ์ฉางเจียงรีบประกาศตัวเลขนี้สู่ภายนอกด้วยความดีใจ พยายามกระตุ้นการซื้อซ้ำอีกระลอก