บทที่ 78 กู้หย่วนคือใคร?

“ยอดขายวันแรก 180,000 เล่ม! กู้หย่วนใช้ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” เก็บเกี่ยวหยาดน้ำตานับไม่ถ้วน!”

“ขายดีทุกเล่ม! กู้หย่วนทำได้อย่างไร?”

“ผลงานใหม่สุดอบอุ่นของกู้หย่วน แด่แสงสว่างที่ส่องชีวิตของเรา”

“เยียวยาหรือทำให้หดหู่? กู้หย่วนสร้างระเบิดน้ำตาอีกครั้ง!”

พาดหัวข่าวที่ดึงดูดสายตาเหล่านี้โจมตีจิตใจของผู้อ่านอย่างต่อเนื่อง หลายคนทนไม่ไหวกับการถูกโจมตีซ้ำ ๆ เช่นนี้ จึงพากันสั่งซื้อ

...

เมื่อกู้หย่วนรู้ข่าวนี้ เขาก็มาถึงโรงเรียนแล้ว

อาจเป็นเพราะใกล้ถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว บรรยากาศของทั้งโรงเรียนจึงถูกปกคลุมด้วยความเคร่งเครียด ทำให้นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งขยันเรียนมากขึ้นไปด้วย

ก่อนคาบเรียนตอนเช้าจะเริ่ม มีนักเรียนหลายคนกำลังตั้งใจทำโจทย์อยู่

“原来ทุกอย่างมีที่มาที่ไป”

กู้หย่วนมองดูนักเรียนบางคนที่ทำคะแนนได้ดีขึ้นอย่างก้าวกระโดดในช่วงชั้นปีที่สาม ก็รู้สึกทึ่ง

“ไม่จริง?” กู้หย่วนพบว่าจ้าวกูฟานเองก็กำลังเขียนอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ

เขาเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ: “ที่แท้ก็กำลังลอกการบ้านนี่เอง”

จ้าวกูฟานเห็นกู้หย่วนเดินเข้ามา ก็ตะโกนอย่างโอเวอร์: “กู้หย่วน เมื่อวานฉันซื้อหนังสือดีมาเล่มหนึ่ง!”

“อบอุ่นมาก อ่านแล้วใจก็รู้สึกอุ่นไปหมดเลย”

“ฉันเอามาด้วย นายอยากอ่านไหม”

กู้หย่วนได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้ก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่: “ชื่อ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” ใช่ไหม?”

“นายรู้ด้วยเหรอ” จ้าวกูฟานก็เข้าใจทันที เมื่อเห็นว่าหลอกกู้หย่วนไม่ได้ ก็หันไปขายให้เพื่อนที่นั่งโต๊ะด้านหลังแทน

“เห็นแก่นายยอมให้ฉันลอกการบ้าน ฉันให้ยืมหนังสือดี ๆ เล่มหนึ่ง”

บางคนเมื่อถูกมีดบาดแล้ว จะอยู่ให้ห่างจากคนที่ถือมีด

แต่บางคนเมื่อถูกมีดบาดแล้ว กลับยิ่งวิปลาสยิ่งกว่าคนที่ถือมีดเสียอีก

จ้าวกูฟานจัดอยู่ในประเภทหลังอย่างชัดเจน

กู้หย่วนเดินกลับไปที่นั่งของตัวเอง

เนื่องจากห้องเรียนใหม่กว้างขวางขึ้น ที่นั่งริมหน้าต่างของกู้หย่วนจึงมีทางเดินเล็ก ๆ ระหว่างเขากับขอบหน้าต่าง

ดังนั้นเขาจึงเข้าออกได้โดยที่สวี่ซิงเหมียนไม่ต้องลุกขึ้น

“อรุณสวัสดิ์”

กู้หย่วนทักทายตามปกติ แต่สิ่งที่ผิดปกติคือสวี่ซิงเหมียน เธอไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ใบหน้าของเธอดูสงบ ไร้ความรู้สึก กำลังตั้งใจท่องคำศัพท์ภาษาอังกฤษ

กู้หย่วนคิดว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เพื่อไม่ให้รบกวนการเรียนของเธอ เขาจึงปล่อยไป

เพราะตั้งแต่เปิดเรียนมา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสวี่ซิงเหมียน แต่เธอกลับแสดงท่าทีของการทุ่มเทให้กับการเรียนเหมือนตอนที่เขาเห็นเธอในชาติที่แล้วตอนปีสาม

กู้หย่วนหยิบกล่องดินสอ สมุด ออกมาวางบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง

ห้านาทีที่แล้ว บรรณาธิการหนิงเพิ่งส่งข้อความมาบอกผลงานยอดขายวันแรกที่ 180,000 เล่มให้กู้หย่วน

กู้หย่วนดีใจมากตามธรรมชาติ เขาตั้งใจจะเข้าบล็อกเพื่อแบ่งปันความสุข แต่

นึกขึ้นได้ว่าบล็อกของเขาถูกถล่มไปแล้วเมื่อคืนนี้...

“เฮ้อ พวกคุณต้องเข้มแข็งนะ นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น...” กู้หย่วนบ่นพึมพำ

แต่เขาก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องแก้ต่างให้ตัวเองเล็กน้อย

“แสงสว่างในชีวิตมีมากมาย และไม่ได้ปรากฏในรูปแบบที่เป็นนิรันดร์”

“มันอาจจะสั้น อาจจะอ่อนแอ แต่ด้วยเหตุนี้ ช่วงเวลาที่มันเคยส่องสว่างจึงมีค่ามาก”

“มีค่ามากพอที่จะทะลุผ่านกาลเวลาอันยาวนาน กลายเป็นเปลวไฟที่ไม่เคยดับในหัวใจของเรา”

“สิ่งที่ผมอยากเขียน ก็คือน้ำหนักของแสงสว่างแบบนี้”

กู้หย่วนพิจารณาข้อความแล้ว รู้สึกว่าไม่มีปัญหา

เขากดปุ่มส่ง

แล้วก็ถูกผู้อ่านที่โศกเศร้าถล่มอีกครั้ง

“กู้หย่วน ไอ้สารเลว ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลยรู้ไหม!”

กู้หย่วนตรวจสอบหน้าหลักของคนคนนี้ พบว่าเป็นผู้ชาย เขาก็ล้อเลียนอย่างวางใจ: “คุณผู้ชายโปรดสำรวม ผมมีแฟนแล้วนะครับ”

“ไปไกล ๆ เลย ไอ้หมา ยังมาเล่นมุกอีก!”

“อย่าให้ฉันรู้นะว่าคุณเป็นใคร!”

อย่างไรก็ตาม คำพูดเหล่านี้เป็นเพียงการแสดงอารมณ์ความรู้สึกต่อเนื้อเรื่องเท่านั้น ไม่มีการโจมตีกู้หย่วนอย่างมีเจตนาร้าย

แต่คำพูดของผู้อ่านคนก่อนหน้าได้เตือนชาวเน็ตจำนวนมาก

“มาหาตัวตนที่แท้จริงของกู้หย่วนกันเถอะ!”

ชาวเน็ตต่างตื่นเต้นและพยายามแกะรอยจากเบาะแสที่กู้หย่วนเคยเปิดเผยในอดีตอย่างกระตือรือร้น

กู้หย่วนไม่ได้สนใจ ระดับเทคโนโลยีของโลกนี้ใกล้เคียงกับปี 2021 ในชาติที่แล้วของเขา สื่อสังคมออนไลน์ยังไม่แสดงที่อยู่ IP ของผู้ใช้

หากไม่มีการปฏิบัติการที่ผิดกฎหมาย พวกเขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่า กู้หย่วนที่ใจร้ายและโหดเหี้ยม คนนี้ ภายนอกคือเด็กนักเรียนมัธยมปลายที่ดูไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใครเลย

อย่างไรก็ตาม ชาวเน็ตก็ไม่ได้ไร้ความสำเร็จเลย พวกเขาพบเบาะแสบางอย่างจริง ๆ

“ดูคำนำของผู้เขียนสิ 'ขอบคุณอาจารย์ของผม... ที่แนะนำให้ผมไปหาแรงบันดาลใจ' เขามีอาจารย์ เป็นใคร?”

“คำนำอีกฉบับมาจากผู้เฒ่าถัง มันคือความจริง! ผู้เฒ่าถัง ปรมาจารย์ในวงการวรรณกรรม เขียนคำนำให้นักเขียนขายดี ผมก็บอกแล้วว่าทั้งสองคนต้องมีความสัมพันธ์กัน”

“ผู้เฒ่าถังคืออาจารย์ของกู้หย่วน!”

“ในบรรดาลูกศิษย์มากมายของผู้เฒ่าถัง จะเป็นใคร?”

“ขอฉันคิดก่อน...”

“ฉันรู้แล้ว! ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!”

“นั่นก็คือ—”

“หลี่ซานเหอ!”

“สถานที่หาแรงบันดาลใจคือทางใต้ของแม่น้ำแยงซี และหลี่ซานเหอก็สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง!”

บ่ายวันนั้น หลี่ซานเหอเดินเข้าไปในห้องเรียน ก็รู้สึกว่าสายตาของนักเรียนที่มองมาดูแปลก ๆ

เขาอดทนสอนไปสิบนาทีด้วยความสงสัย ในที่สุดก็ทนไม่ไหว: “นักเรียนมีคำถามอะไรไหม ถามได้อย่างอิสระเลยนะ”

นักเรียนชายที่นั่งแถวหลังตะโกนเสียงดัง: “อาจารย์ครับ อาจารย์คือกู้หย่วนใช่ไหม!”

ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบทันที หลี่ซานเหอก็ปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้จากคำพูดเหล่านั้น

“เงียบ เงียบหน่อย” เขาทำท่าให้หยุด “ผมสามารถบอกทุกคนด้วยความรับผิดชอบว่า ผมไม่ใช่กู้หย่วน”

เขากล่าวต่อว่า: “แต่ผมรู้ว่ากู้หย่วนคือใคร เดี๋ยวผมจะออกแถลงการณ์บนอินเทอร์เน็ตเอง ทุกคนเรียนต่อก่อนนะ”

หลังเลิกเรียน หลี่ซานเหอหลบหนีจากการซักถามของนักเรียน และตรงไปที่รถของตัวเอง

“ภัยพิบัติที่ไม่ได้ก่อเองจริง ๆ” หลี่ซานเหอมองบัญชีของตัวเองที่ถูกเติมเต็มด้วยคำว่า “กู้หย่วน” ก็ส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ

เขาบันทึกวิดีโอ แถลงอย่างจริงจังว่าเขาไม่ใช่กู้หย่วน พร้อมนำหลักฐานมาแสดง

“ทุกคนดูนะครับ นี่คือวิดีโอที่กู้หย่วนบันทึกคำกล่าวรับรางวัลฉงลู่ ทุกคนได้ยินเสียงของเราสองคนแล้ว เห็นได้ชัดว่าแตกต่างกัน”

“นอกจากนี้ ทุกคนลองดูมือที่กู้หย่วนเปิดเผย มือคู่นั้นดูอ่อนเยาว์กว่ามือของผมอย่างเห็นได้ชัด”

“ผมอายุ 34 ปีแล้ว ทุกคนควรเปลี่ยนความสนใจไปที่นักเขียนรุ่นใหม่ในวงการวรรณกรรมจะดีกว่า”

หลี่ซานเหอเปลี่ยนเป้าหมายของความสนใจไปอย่างเงียบ ๆ

“ขอโทษนะศิษย์น้อง ตายคนเดียวดีกว่าตายหมู่”

...

กู้หย่วนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

วันนี้ทั้งวัน สวี่ซิงเหมียนอยู่ในสภาพใจลอย

เช่น ภายนอกดูเหมือนกำลังฟังบรรยาย แต่เมื่ออาจารย์ถาม เธอก็ไม่ตอบสนอง

กู้หย่วนต้องเรียกเธอหลายครั้งกว่าเธอจะกลับมารู้สึกตัว และหลังจากตอบคำถาม เธอก็มักจะอ้ำอึ้งราวกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่างต่อ

“เป็นเพราะ “ริมเมฆา” หรือเปล่านะ?”

“โดนมีดบาดจนโง่ไปแล้วเหรอ?”

“ไม่พอใจบทสรุป จนแอบซ่อนมีดทำครัวไว้ในกระเป๋านักเรียน กะจะมาฟันฉันหรือเปล่า...”