ตอนที่ 79
บทที่ 79 เราก็คือเรา
minibunny · 6,147 ตัวอักษร
“เราจะเรียกประจุที่วัตถุมีประจุทำให้เกิดสนามไฟฟ้าว่าประจุต้นกำเนิดสนาม...”
บนแท่น อาจารย์ฟิสิกส์กำลังบรรยายอย่างกระตือรือร้น
จู่ ๆ ก็มีเสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้นจากใต้แท่น
แม้จะแผ่วเบา แต่ในห้องเรียนที่มีเพียงเสียงอาจารย์คนเดียว ก็เด่นชัดเป็นพิเศษ
ทุกคนหันไปมองจ้าวกูฟาน... ที่โต๊ะด้านหลังของเขา
นักเรียนคนนั้นกำลังก้มหน้าอยู่ ตัวสั่นสะท้านจากการสะอื้น
อาจารย์ฟิสิกส์รีบเดินลงจากแท่น พลางคิดในใจ: “ยากจนร้องไห้เลยเหรอเนี่ย?”
“แต่ผมเพิ่งจะสอนแนวคิดอยู่เองนะ...”
อาจารย์เดินเข้าไปใกล้ และได้ยินเสียงพึมพำของเขาอย่างชัดเจน
“คุณยาย... คุณยาย...”
หัวใจของอาจารย์ฟิสิกส์สั่นไหวทันที เด็กคนนี้... หรือว่า...
จนกระทั่งเขาเดินมาถึงด้านหน้า และเห็นสิ่งที่วางอยู่บนตักของนักเรียนคนนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดมน
นักเรียนชายยังคงสะอื้น: “คุณยาย... เฉิงซวง... ทำไมถึงจากไปหมดเลย...”
อาจารย์ฟิสิกส์ในที่สุดก็อดทนไม่ไหว และระเบิดความโกรธออกมา: “หวังเฉิน! เธอทำอะไรอยู่!”
เขาดึงหนังสือมาอย่างแรง: “ยึด!”
เมื่อเพื่อนร่วมชั้นเห็นว่าหวังเฉินร้องไห้เพราะอ่านหนังสือ ก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นทันที
ส่วนจ้าวกูฟาน เมื่อเห็นหนังสือถูกอาจารย์ยึดไป ก็ยื่นแขนออกไปโดยไม่รู้ตัว และแสดงความประท้วงที่ไร้เสียงออกมาอย่างเปล่าประโยชน์
ในขณะที่กู้หย่วนกำลังหัวเราะคิกคัก จู่ ๆ ก็เห็นสวี่ซิงเหมียนหันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างจริงจัง
“จะลงโทษแล้วหรือ?”
กู้หย่วนเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า และทำท่าทางสำนึกผิด
“ฉันรู้สึกละอายใจ...” คำพูดของกู้หย่วนยังไม่ทันจบ ก็ถูกสวี่ซิงเหมียนขัดจังหวะ
ดวงตาของเด็กสาวแดงก่ำเล็กน้อย เสียงสั่นเครือแต่หนักแน่นมาก
“กู้หย่วน เราจะเป็น...”
“...มิตสึฮะกับทาคิ หรือ หลิวสือซานกับเฉิงซวง?”
ครั้งนี้ เด็กสาวไม่ได้ใช้คำพูดที่คลุมเครือใด ๆ
แต่ถามออกมาอย่างกล้าหาญและตรงไปตรงมา
เธอปล่อยความกังวลที่ไร้ที่มาซึ่งกดทับอยู่ในใจนับตั้งแต่ที่อ่านหนังสือจบออกมา
กู้หย่วนตกตะลึง
เขามองดวงตาของเด็กสาว ราวกับย้อนกลับไปในช่วงวัยรุ่นในชาติที่แล้ว
ในชาติที่แล้ว เขาก็เคยเห็นมหาสมุทรที่ใสราวคริสตัลเช่นนี้ ในการพบกันครั้งสุดท้ายก่อนจบการศึกษา หลังจากที่ได้ให้กำลังใจกันและกันมาตลอดสามปี
เมื่อเด็กสาวคนนั้นพูดว่า “หลังจากนี้คุณไม่ต้องแย่งขนมของฉันกินอีกแล้วนะ” แววตาของเธอก็เป็นแบบนี้
น่าเสียดายที่ตอนนั้นเขาไม่ได้ตอบอะไรเลย
กู้หย่วนรวบรวมสติ และกล่าวด้วยความแน่วแน่และจริงจังเช่นกัน:
“เราก็คือเรา เราคือกู้หย่วนกับสวี่ซิงเหมียน”
...
“น้ำตาจะไหลลงสู่พื้นเมื่อใด นกจะบินไปทางไหน”
“ผู้คนต่างมาพบและจาก เมฆาก็ลอยมาแล้วจากไป”
“ในเรื่องราวนี้ มีเงาของเธอและฉันอยู่”
“ผลงานวรรณกรรมที่เรียกน้ำตาแห่งปี!”
ภายใต้การตลาดอย่างต่อเนื่องของสำนักพิมพ์ฉางเจียง หัวข้อสนทนาเกี่ยวกับ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และสิ่งที่มาพร้อมกับมันคือยอดขายที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เพียงแค่ในวันที่สาม ยอดขายก็ทะลุ 500,000 เล่ม สร้างสถิติสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่าของปีนี้
อย่างไรก็ตาม ในแวดวงวรรณกรรม การวิพากษ์วิจารณ์เป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศ
ยิ่งผลงานใดเป็นที่นิยมมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งถูกตรวจสอบภายใต้กล้องจุลทรรศน์มากขึ้นเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ผลงานนี้เองก็ห่างไกลจากความสมบูรณ์แบบ
“เห็นได้ชัดว่ากูหย่วนเข้าใจกลไกของตลาดเป็นอย่างดี เขารู้ว่าต้องจี้ต่อมน้ำตาของผู้อ่านอย่างไรอย่างแม่นยำ”
“แต่เมื่ออ่านทั้งเล่มแล้ว รู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ดื่มน้ำแกงไก่บำรุงจิตวิญญาณทีละชาม อารมณ์ถูกกองรวมกันอย่างหนาแน่นเกินไป จนสูญเสียความหนักแน่นและความจริงใจที่ควรมี”
“...”
“ตัวละครเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อตอบสนองการเรียกน้ำตาเท่านั้น ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ”
“...”
“การจัดการกับความเศร้าของผู้เขียนยังคงอยู่แค่บนพื้นผิว อาศัยการสร้างความเสียใจอย่างรุนแรงในเนื้อเรื่อง มากกว่าความโศกนาฏกรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากชะตากรรมที่ลึกซึ้ง”
“โดยพื้นฐานแล้ว นี่คือการฉวยโอกาสทางวรรณกรรมที่เสแสร้ง”
“...”
“การที่กูหย่วนเปลี่ยนจากแนวแฟนตาซีไปเป็นแนวเรื่องราวในชนบท ดูเหมือนเป็นการกลับมาสู่พื้นดิน แต่แท้จริงแล้วเป็นการถอยกลับไปสู่แนวคิดหลักที่ปลอดภัยกว่าและง่ายต่อการได้รับการยอมรับทางวัฒนธรรม”
“เขาใช้ประโยชน์จากความวิตกกังวลเรื่องความคิดถึงบ้านของผู้อ่านในเมือง เพื่อเก็บเกี่ยวอารมณ์ที่ประสบความสำเร็จ”
...
การวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ บางส่วนก็เป็นเพียงการจับผิด แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องจริง
กู้หย่วนไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ต่อคำวิจารณ์เหล่านี้ เพราะนี่คือข้อบกพร่องของ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” จริง ๆ
แต่แฟนคลับไม่พอใจ
“ที่คุณพูดมาก็ถูก แต่โปรดดูแนวของหนังสือเราด้วย นี่คือ วรรณกรรมยอดนิยม!”
“เอามาตรฐานวรรณกรรมบริสุทธิ์มาใช้กับ “ริมเมฆา” นี่สมองมีปัญหาหรือเปล่า?”
“ใครบอกว่าวรรณกรรมยอดนิยมไม่ต้องทำตามกฎเหล่านี้? อีกอย่าง เขายังมีคำนำที่ผู้เฒ่าถังเขียนให้ด้วยไม่ใช่เหรอ?”
“ได้รับคำนำจากผู้เฒ่าถัง แต่ไม่มีความสามารถที่คู่ควร เขาสมควรถูกวิจารณ์แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ตรรกะอะไรกันนี่? ฉันจะ...”
สำนักพิมพ์ฉางเจียงมองดูความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ต และติดต่อกู้หย่วนด้วยความกังวล
“อาจารย์กูหย่วน มีอะไรอยากจะพูดไหมครับ?”
กู้หย่วนยักไหล่ผ่านหน้าจอ: “มีอะไรที่ต้องพูด? ทำผิดก็ยอมรับสิ”
“พวกคุณจัดการแค่พวกที่จงใจสร้างความแตกแยกอย่างมุ่งร้ายก็พอแล้ว”
สำนักพิมพ์เห็นว่ากู้หย่วนไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้อย่างชัดเจน จึงทำได้แค่จำใจวางสาย และใช้เงินเพื่อทำการประชาสัมพันธ์ต่อไป
เพียงแต่พวกเขาไม่ใช้บทความที่ยกยอแบบไร้สมองอีก เพื่อหลีกเลี่ยงความไม่พอใจของสาธารณชน
อย่างมากก็เน้นประชาสัมพันธ์จุดเด่นเท่านั้น
แต่ในขณะที่กู้หย่วนคิดว่าคำวิจารณ์เหล่านี้จะอยู่คู่กับ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” ตลอดไป
ผู้ใหญ่ก็ออกมาสนับสนุน
ในการสัมมนาวรรณกรรมระดับสูงครั้งล่าสุด เมื่อผู้เฒ่าถังถูกถามถึงความคิดเห็นเกี่ยวกับนักเขียนรุ่นใหม่ ท่านกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า: “พวกคุณต้องการถามว่า ฉันคิดอย่างไรกับกูหย่วน และความคิดเห็นจากภายนอกที่เขากำลังเผชิญอยู่ใช่ไหม”
ท่านยิ้มเล็กน้อย: “ที่บอกว่าเขาเขียนมากเกินไป และแสดงอารมณ์มากเกินไป ฉันไม่ขอโต้แย้ง เพราะฉันได้กล่าวถึงเรื่องนี้ไว้ในคำนำที่เขียนให้เขาแล้ว”
“แต่ฉันก็ยังอยากจะพูดถึงหลักการทางวรรณกรรมอย่างหนึ่ง คนรุ่นเราผ่านความยากลำบากมามาก ดังนั้นงานเขียนจึงเน้นความนัยและการเว้นช่องว่าง นั่นคือร่องรอยที่ยุคสมัยได้ทิ้งไว้”
“แต่คนรุ่นใหม่เติบโตในยุคที่การแสดงออกทางอารมณ์ตรงไปตรงมาและร้อนแรงกว่า”
“คุณไม่สามารถเรียกร้องให้สำนวนการเขียนของพวกเขาต้องมีความผ่านโลกและการเว้นช่องว่างของคนอายุสี่สิบหรือห้าสิบปีได้ในตอนนี้ มันไม่ยุติธรรมและขัดต่อกฎเกณฑ์การเติบโตของมนุษย์”
“ยิ่งกว่านั้น กูหย่วนยังอยู่ในช่วงอายุที่ยังน้อยมาก เส้นทางวรรณกรรมของเขายังอีกยาวไกล”
“สิ่งที่เขาควรทำตอนนี้ ไม่ใช่การรีบซ่อนความไม่สมบูรณ์ แต่คือการแสดงความสามารถออกมาอย่างเต็มที่ แม้จะใช้แรงมากเกินไป หรือดูเสแสร้งไปบ้างก็ตาม”
“การฝึกฝนความชำนาญในเทคนิคมาอย่างดีก่อน ในอนาคตจึงจะสามารถเข้าถึงอาณาจักรแห่งปรัชญาได้”
“ดังนั้น ฉันเข้าใจคำวิจารณ์เหล่านั้น แต่ฉันก็คาดหวังกับอนาคตของกูหย่วนมากกว่า”
“ให้เวลาและพื้นที่กับต้นกล้าต้นนี้สักหน่อย ให้เขาเติบโตอย่างอิสระตามแบบฉบับของตัวเองไปก่อน”
สายตาของนักข่าวในที่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และบันทึกคำพูดทุกคำอย่างละเอียด
นักข่าวคนหนึ่งถามอีกครั้ง: “ท่านผู้เฒ่าถังครับ ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับกูหย่วนคืออะไรครับ?”
ผู้เฒ่าถังยิ้มเล็กน้อย: “เขาคือลูกศิษย์ของฉัน”
...
คืนนั้น เรื่องนี้ก็ติดเทรนด์ยอดนิยม
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น