บทที่ 80 การตะโกนเชียร์จากตึกเรียน

#กู้หย่วนคือศิษย์ผู้เฒ่าถัง#

#ผู้เฒ่าถังรับรองกู้หย่วน#

...

ตอนนี้ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” กำลังขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เรื่องราวเกี่ยวกับกู้หย่วนจึงขึ้นเทรนด์ได้อย่างง่ายดาย

แฟนคลับของกู้หย่วนในช่วงนี้รู้สึกรำคาญกับการวิพากษ์วิจารณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้น แต่คำพูดของพวกเขาไม่มีน้ำหนักพอที่จะทำให้ใครสนใจ

แต่ตอนนี้ ผู้เฒ่าถังมาแล้ว

แฟนคลับของกู้หย่วนจึงได้หลักยึดในใจทันที และเริ่มตอบโต้การวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นทีละคน

นักวิจารณ์เหล่านี้ บางคนก็คิดว่าผู้เฒ่าถังพูดมีเหตุผล แต่บางคนก็คิดว่าผู้เฒ่าถังกำลังเล่นไม่ซื่อ

เรากำลังวิจารณ์ตัวผลงาน แต่คุณมาพูดเรื่องอายุของกู้หย่วนกับเราทำไม

แต่สุดท้าย พวกเขาก็ต้องยอมเงียบไป เพราะเห็นแก่ผู้เฒ่าถัง

และสิ่งที่ตามมาคือ ยอดขายหนังสือที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

วันที่ 19 พฤษภาคม ยอดขายสัปดาห์แรกได้รับการเปิดเผย

หนึ่งล้านเล่มพอดี!

““ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” ทะลุล้านเล่มในสัปดาห์แรก!”

“นวนิยายอารมณ์ระดับปรากฏการณ์!”

“...”

เมื่อ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” ได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ ชื่อเสียงของกู้หย่วนผู้เป็นผู้แต่งก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นบนอินเทอร์เน็ต

หลายคนเชื่อว่าเขาอาจจะกลายเป็นนักเขียนขายดีระดับแนวหน้าในอนาคต

นั่นเป็นคำกล่าวของกลุ่มหัวรุนแรง

ส่วนกลุ่มอนุรักษ์นิยมกลับคิดว่ากลุ่มหัวรุนแรงนั้นคิดแบบอนุรักษ์นิยมเกินไป พวกเขาคิดว่ากู้หย่วนเป็นนักเขียนระดับแนวหน้าไปแล้วในตอนนี้

กู้หย่วนยังให้สัมภาษณ์เป็นลายลักษณ์อักษรเล็กน้อย พูดคุยเกี่ยวกับแนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงานของตัวเอง

ต้องขอบคุณการที่กู้หย่วนได้เติมเต็มความรู้เชิงทฤษฎีเกี่ยวกับการสร้างสรรค์มาตั้งแต่เกิดใหม่

ไม่ว่าจะซื้อหนังสือเฉพาะทางมาอ่าน คำแนะนำจากอาจารย์เฉินปู๋ซุ่ยที่โรงเรียน หรือคำสอนของผู้เฒ่าถังในยามปกติ

สรุปคือ ตอนนี้เมื่อพูดถึงผลงานของตัวเอง เขาสามารถอธิบายหลักการได้อย่างชัดเจนจากมุมมองของผู้สร้างสรรค์โดยสมบูรณ์

...

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ

“แชมป์ของการแข่งขันวิเคราะห์โครงสร้างวรรณกรรมระดับประเทศสำหรับนักเรียนมัธยมปลาย 'ระหว่างบรรทัด' ในปีนี้ ได้แก่—”

“กู้หย่วน!”

“ขอเชิญกู้หย่วนขึ้นรับเกียรติยศนี้!”

ท่ามกลางเสียงปรบมือ กู้หย่วนโค้งคำนับเล็กน้อย และรับถ้วยรางวัลจากมืออาจารย์ผู้มอบรางวัล

ในโลกออนไลน์และออฟไลน์ก็มีการพูดคุยกันอย่างกว้างขวาง

“ที่หนึ่งอีกแล้ว”

“การได้เรียนรุ่นเดียวกับกู้หย่วน นับเป็นทั้งความโชคดีและความโชคร้าย”

“เฉิงซือหย่วน: ใครจะพูดแทนฉันบ้าง?” (อดีตคู่แข่งที่เคยเก่งที่สุด)

วันรุ่งขึ้นหลังจากพิธีมอบรางวัล กู้หย่วนก็รีบบินกลับเมืองเจียงปินอีกครั้ง

การแข่งขันนี้เรียกได้ว่าไม่มีความสงสัยในผลลัพธ์เลย

วิธีการแข่งขัน ตั้งแต่รอบคัดเลือกจนถึงรอบชิงชนะเลิศเหมือนกันหมด คือคณะกรรมการจัดงานจะมอบบทความสั้นที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ และให้ผู้เข้าแข่งขันเขียนบทวิจารณ์

ผู้เข้าแข่งขันจะเขียนอะไรก็ได้ที่สามารถชื่นชมผลงานได้ โดยสุดท้ายจะตัดสินจากว่าใครสามารถอธิบายได้ชัดเจนและวิเคราะห์ได้ลึกซึ้งที่สุด

สำหรับกู้หย่วนที่ใช้สิ่งนี้หาเลี้ยงชีพในชาติที่แล้ว นี่ก็เหมือนจางเฟยกินถั่วงอก

เป็นเรื่องง่าย ๆ

กู้หย่วนกลับถึงเมืองเจียงปินในช่วงบ่าย เขาไม่ได้กลับบ้านไปพักผ่อน แต่รีบไปโรงเรียนทันที

“เป็นยังไงบ้าง?”

ภายในสำนักงานชมรมวรรณกรรม กู้หย่วนมองรองประธานคนใหม่

รองประธานชมรมวรรณกรรมคนแรก เนื่องจากเป็นนักเรียนชั้นปีที่สาม จึงลาออกไปตั้งแต่เดือนมีนาคมแล้ว

ตอนนี้เป็นนักเรียนชั้นปีที่สอง

“เตรียมการเรียบร้อยหมดแล้วครับ ท่านประธาน”

รองประธานมองกู้หย่วนอย่างลังเล: “เพื่อน ๆ บอกว่าความรับผิดชอบก็ต้องแบกรับด้วยกัน ไม่ควรให้คุณแบกรับคนเดียว...”

กู้หย่วนหัวเราะแล้วโบกมือ: “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จะมีความรับผิดชอบอะไรมากมายกัน”

“พวกคุณแค่ทำให้มันออกมาดูดี สามารถให้กำลังใจพี่ ๆ ชั้นปีที่สามได้สำเร็จก็พอแล้ว”

วันนี้คือวันที่ 4 มิถุนายน ซึ่งเป็นวันสุดท้ายที่นักเรียนชั้นปีที่สามจะอยู่ในโรงเรียน

เมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว นักเรียนในชมรมวรรณกรรมมาหากู้หย่วน เพื่อขอจัดงานเลี้ยงส่งให้นักเรียนชั้นปีที่สาม

หลังจากพิจารณาปัจจัยต่าง ๆ เช่น สถานที่และเวลาแล้ว กู้หย่วนก็ตัดสินใจจัดกิจกรรม “การตะโกนเชียร์จากตึกเรียน”

เพราะการตะโกนเชียร์จากตึกเรียนสามารถอยู่รอดได้นานในวัฒนธรรมของโรงเรียน ย่อมต้องมีจุดเด่นของมัน

นอกจากนี้ ในชาติที่แล้ว ตอนที่กู้หย่วนอยู่ชั้นปีที่สาม เขาก็เคยถูกรุ่นน้องตะโกนเชียร์จากตึกเรียน หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวว่ามีใครถูกลงโทษ

แสดงให้เห็นว่าท่าทีของโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งต่อเรื่องนี้ไม่เข้มงวดอย่างที่คิด

แน่นอนว่าการได้รับความยินยอมจากโรงเรียนล่วงหน้า ย่อมดีกว่าการทำไปก่อนแล้วค่อยรายงาน

ดังนั้น กู้หย่วนจึงสะพายกระเป๋าเป้ที่เต็มไปด้วยหนังสือที่มีลายเซ็นผู้เฒ่าถัง เดินเข้าไปในสำนักงานของหวังโย่วอวี่

ลายเซ็นเหล่านี้ กู้หย่วนได้รับมาหลังจากบอกผู้เฒ่าถังอย่างตรงไปตรงมาว่าจะมอบให้กับอาจารย์ในโรงเรียน

เมื่อเผชิญหน้ากับของขวัญอันล้ำค่าเช่นนี้ หวังโย่วอวี่เพียงจิบชาเบา ๆ และกล่าวอย่างเรียบ ๆ ว่า: “เรื่องนี้ โดยหลักการแล้วทำไม่ได้”

“ถ้าโรงเรียนรู้ล่วงหน้า แน่นอนว่าจะไม่อนุญาต”

มีเพียงสองประโยคเท่านั้น

กู้หย่วนเข้าใจแล้ว

จึงเป็นที่มาของฉากในปัจจุบัน

เวลาสามทุ่มครึ่ง เมื่อนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งและปีที่สองเลิกเรียนและเลิกเรียนพิเศษภาคค่ำ

ฝูงชนจำนวนมากหลั่งไหลออกมาจากอาคารเรียน แต่ผิดจากปกติคือพวกเขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังประตูทางออก

แต่ภายใต้การชี้นำอย่างเงียบ ๆ ของสมาชิกชมรมวรรณกรรม พวกเขาก็รวมตัวกันในสนามอย่างเป็นระเบียบ

ภายในอาคารเรียน มีใบหน้าเหนื่อยล้าและสับสนของนักเรียนชั้นปีที่สาม

เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกเขามีทั้งความตื่นเต้นที่จะต้องเผชิญหน้ากับการสอบ แต่ส่วนใหญ่คือความคาดหวังในอนาคตและความรู้สึกโล่งใจ

ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงอึกทึกจากนอกหน้าต่าง

เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว ก็เป็นเรื่องปกติ

แต่เสียงอึกทึกที่กระจัดกระจายนั้น ค่อย ๆ เป็นระเบียบมากขึ้น และเสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุด พวกเขาก็ได้ยินชัดเจน

ข้างนอกกำลังตะโกนว่า—

“สู้ ๆ ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย?”

พวกเขาชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทะเลดาวที่เชื่อมต่อกันด้วยแท่งเรืองแสงเป็นจุดเล็ก ๆ ด้านล่าง

ดวงตาของพวกเขาแสดงความไม่เชื่อและความประหลาดใจ

ส่วนนักเรียนที่อยู่ด้านล่าง เมื่อเห็นอาคารเรียนที่คึกคัก และเงาของผู้คนจำนวนมากปรากฏขึ้นที่หน้าต่าง

เสียงของพวกเขาก็เป็นระเบียบมากขึ้น ตะโกนคำขวัญที่เตรียมไว้แล้ว

เมื่อเสียงคำขวัญหยุดลง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มต้น ทะเลแห่งแสงก็เริ่มสั่นไหว

“ดวงดาวที่สว่างที่สุดในยามค่ำคืน...”

กู้หย่วนยืนอยู่ข้างหวังโย่วอวี่ มองดูเด็กหนุ่มสาวที่เร่าร้อนด้านล่าง ก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้ย้อนกลับไปตอนที่อยู่ชั้นปีที่สามในตอนนั้น

รุ่นน้องของเขาในตอนนั้น ก็ร้องเพลงนี้เช่นกัน

“เพลงนี้ยังอยู่...”

ภายใต้แสงดาว และการเป็นพยานของผู้ปกครองที่ประตูโรงเรียน นักเรียนได้จัดพิธีส่งท้ายอันยิ่งใหญ่ให้กับวัยรุ่นของรุ่นพี่ชั้นปีที่สาม

ส่วนรุ่นพี่ก็โบกหนังสือเรียนและกระดาษข้อสอบในมืออย่างแรง เพื่อเป็นการตอบกลับ

เมื่อเพลงจบลง นักเรียนก็ถอนตัวออกไปอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ หายไปในความมืดมิดในไม่ช้า

...

ในคืนนั้น วิดีโอนี้ถูกเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต และทำยอดไลก์ทะลุห้าแสนไลก์ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง

“ทางเหนือของเราก็มีการตะโกนเชียร์จากตึกเรียนเป็นของตัวเองแล้ว!”

“ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงไม่มีวัยรุ่นแบบนี้บ้างนะ!”

“โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเมืองเจียงปิน? นี่มันโรงเรียนของกู้หย่วนนี่นา?”

ในอีกสองวันข้างหน้า วิดีโอนี้ถึงกับถูกนำไปใช้เป็นเนื้อหาในวิดีโอของสื่อที่มีชื่อเสียงบางแห่ง

และในวันที่ 6 หรือ 7 มิถุนายน นักเขียนและนักวิจารณ์ชื่อดังหลายคนก็โพสต์คำอวยพรให้กับนักเรียนที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยบนสื่อสังคมออนไลน์ของพวกเขา