บทที่ 81 สัญญาสามปี

กู้หย่วนยังทำตามคำแนะนำของสำนักพิมพ์ฉางเจียง โพสต์ข้อความสั้นๆ สองสามประโยคบนบัญชีของ กู้หย่วน:

“สิบปีแห่งน้ำค้างแข็งลับคมดาบ, วันนี้ดาบเผยคมแสดงความกล้าหาญ. ขอให้นักเรียน ม.ปลาย ทุกคนเขียนได้อย่างลื่นไหล, สมหวังดั่งใจปรารถนา, ประสบความสำเร็จในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย!”

สำนักพิมพ์ฉางเจียงรีบแชร์บล็อกนี้ทันที

ใต้โพสต์มีชาวเน็ตสายป่วนมาคอมเมนต์มากมาย: “อะไรกัน? ตอนนี้เล็งเป้าไปที่กลุ่มนักเรียน ม.ปลาย แล้วเหรอ?” 

“อยากให้พวกเขามาซื้อ 《ร้านชำข้างเมฆา》 หลังสอบเสร็จเหรอ?” 

“กู้หย่วนนี่ไม่คิดจะปล่อยกลุ่มไหนให้รอดจากการโดนมีดเลยใช่ไหม?”

ปัจจุบัน 《ร้านชำข้างเมฆา》 ได้รับความนิยมอย่างมาก หลังจากทำสถิติยอดขาย 1 ล้านเล่มในสัปดาห์แรก หนังสือเล่มใหม่ของกู้หย่วนดูเหมือนกำลังจะบุกตะลุยไปสู่บัลลังก์ยอดขาย 4 ล้านเล่มในเดือนแรก ไม่ปรากฏสัญญาณว่ากระแสจะแผ่วลงเลยแม้แต่น้อย ...

ดวงอาทิตย์ยังคงขึ้นตามปกติ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 ก็อัปเดตตามปกติ ในฐานะแชมป์อันดับตั๋วรายเดือนที่ครองแชมป์มาแล้วสองเดือน และกำลังจะสร้างความสำเร็จในเดือนที่สาม อิทธิพลของ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 จึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในวงการนิยายออนไลน์เท่านั้น มีผู้ติดตามนับไม่ถ้วน และวันนี้สำหรับแฟนนิยาย ถือเป็นวันที่พิเศษอย่างยิ่ง เพราะในที่สุดเนื้อเรื่องที่พวกเขาเฝ้ารอคอยมาตั้งแต่ตอนที่สองของการเปิดตัวก็ได้มาถึงแล้ว สัญญาสามปี!

ขณะที่นักอ่านคลิกเปิดอ่าน หัวใจของพวกเขาก็เต้นระรัวอย่างตื่นเต้น ตามอ่านมานานแสนนาน ในที่สุดก็ถึงวันนี้แล้ว

เมื่อเซียวเหยียนแบกบรรทัดดำ ค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดหินอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น เมื่อน่าหลานเอี๋ยนหรานยืนสงบนิ่งอยู่กลางลานกว้างในชุดคลุมสีขาวนวลเหมือนแสงจันทร์ เมื่อเซียวเหยียนเผชิญหน้ากับสายตานับพันคู่ในลานของสำนักอวิ๋นหลาน และกล่าวถ้อยคำโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ 【สกุลเซียว, เซียวเหยียน!】

นักอ่านทุกคนก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที “ลุกขึ้นยืนทั้งหมด!” “ให้ตายเถอะ, โคตรเท่!” “ความยิ่งใหญ่แบบนี้ คือเต็มสิบไม่หัก”

น่าหลานเอี๋ยนหรานมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าซึ่งมีท่าทีที่สุขุมขึ้นมาก สายตาของนางเต็มไปด้วยความซับซ้อน แต่ความเย่อหยิ่งตลอดสามปีที่ผ่านมา ทำให้นางไม่สามารถพูดจาอ่อนโยนได้ ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันมากแล้ว สู้กันเท่านั้น

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดตั้งแต่แรก “เริ่มแล้ว! เริ่มแล้ว! การแสดงกำลังจะเริ่ม!” “เชิญพวกคุณเริ่มแสดงได้เลย!”

เมื่อน่าหลานเอี๋ยนหรานถูกบีบคั้นจนถึงทางตัน และใช้ท่า “ขั้วแห่งลม·อรุณดับ” แม้แต่นักอ่านก็ไม่รู้สึกเป็นกังวล แต่กลับตื่นเต้นและคาดหวังมากขึ้น “กำลังจะมาแล้วใช่ไหม?”

และแน่นอน เซียวเหยียนก็งัดไพ่ตายออกมาเช่นกัน เขาหยิบยาเม็ดสีม่วงเล็กๆ ออกมา กินเข้าไป จากนั้นเปลวไฟสีม่วงก็ลุกโชนขึ้นที่มือซ้ายของเขา วิธีการอันเป็นเอกลักษณ์นี้ เปิดเผยตัวตนหนึ่งที่เซียวเหยียนเคยใช้ต่อหน้าทุกคน แชมป์การประลองจอมโอสถ, เหยียนเซียว!

ฉากเปิดเผยตัวตนแบบนี้ และความตื่นตะลึงของทุกคนในที่นั้นที่ฉีหยูเขียนออกมา ทำให้นักอ่านรู้สึกสะใจอย่างที่สุด “แชมป์การประลองจอมโอสถนะ! นี่คือการเอาแชมป์มาโชว์ต่อหน้าน่าหลานเอี๋ยนหรานและตระกูลน่าหลานทั้งหมด ฮ่าฮ่าฮ่า!” 

“น่าหลานเอี๋ยนหรานคงต้องสงสัยในชีวิตตัวเองแล้ว…” 

“แล้วอวิ๋นอวิ้นจะคิดยังไงตอนที่รู้?”

ในที่สุด เซียวเหยียนก็เอาชนะน่าหลานเอี๋ยนหรานได้สำเร็จ ด้วยการใช้เพลิงอสูรสีม่วงผสมผสานกับเปลวเพลิงแก่นปฐพีบัวเขียว สร้างเป็นพุทธเพลิงโคมดอกบัวขนาดเล็ก ซึ่งเกือบจะระเบิดสำนักอวิ๋นหลานไปทั้งสำนัก “ชนะแล้ว! ชนะจริงๆ ด้วย!” “สามสิบปีบูรพา สามสิบปีประจิม! อย่าดูถูกคนจน!”

นักอ่านทุกคนรู้สึกเลือดพลุ่งพล่านแม้จะอยู่หลังหน้าจอ ความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมมาหลายเดือน ในที่สุดก็ถูกระบายออกมาอย่างเต็มที่ น่าหลานเอี๋ยนหรานนั่งทรุดลงกับพื้น ความเชื่อมั่นของนางพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง หนังสือหย่าที่เขียนถึงคำสัญญาที่อยู่ในอ้อมแขนของนางหมุนไปสองสามรอบในสายลม ก่อนจะตกลงในมือของเซียวเหยียน ทว่า เซียวเหยียนกลับดีดนิ้วเผาหนังสือหย่าในมือทิ้ง 【คำพูดที่กล่าวไว้เมื่อสามปีก่อน วันนี้ ข้าจะกล่าวย้ำอีกครั้ง】 

【น่าหลานเอี๋ยนหราน จากนี้ไป เจ้ากับสกุลเซียวของข้า จะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ต่อกันอีก เจ้าเป็นอิสระแล้ว... ขอแสดงความยินดีด้วย】

คำพูดเดิม ถูกกล่าวโดยคนเดิมในช่วงเวลาที่ต่างกัน แต่ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อนักอ่านเห็นถึงตรงนี้ พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก “ยังคงเป็นประโยคเดิม, อย่าดูถูกคนจน!” 

“ทัศนคติ! นี่คือทัศนคติ!” 

“ฆ่าคนด้วยจิตใจ, เผาได้ดีมาก!”

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเนื้อเรื่องสัญญาสามปีจะจบลงด้วยดี โดยเซียวเหยียนตบหน้าน่าหลานเอี๋ยนหรานสำเร็จ การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น 【ไม่ทราบว่าคุณชายเซียวเหยียนเคยได้ยินข่าวการเสียชีวิตของผู้คุมกฎฝ่ายนอกของสำนักอวิ๋นหลาน, โม่เฉิง จากตระกูลโม่ เมื่อหลายเดือนก่อนหรือไม่?】

กลายเป็นว่าเรื่องที่เซียวเหยียนปลอมตัวเป็นคนลึกลับสังหารผู้คุมกฎฝ่ายนอกของสำนักอวิ๋นหลาน ได้ถูกเปิดโปงแล้ว!

นักอ่านที่เห็นถึงตรงนี้ต่างก็ทึ่งกับเนื้อเรื่องที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ และรีบพลิกหน้าถัดไปอย่างใจจดใจจ่อ ทว่า ตัวอักษรสี่ตัวขนาดใหญ่กลับปรากฏขึ้น “โปรดติดตามตอนต่อไป...”

ทันใดนั้น ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดขึ้น “ไอ้เฒ่าฉีหยู! แกกล้ามาก! กล้าตัดจบตรงนี้ได้ยังไง!” 

“ได้โปรดเถอะ ท่านฉีหยู ขอเพิ่มอีกสองบทเถอะ ข้าจะยอมทำทุกอย่าง...” 

“พี่หยู เปิดประตูหน่อย เอาของฝากจากบ้านเกิดมาให้!”

อย่างไรก็ตาม นักอ่านก็ยอมรับว่าในสัญญาสามปีครั้งนี้ ฉีหยูเขียนออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ให้ความรู้สึกสะใจที่ผู้อ่านคาดหวัง ดังนั้น คนที่มีเงินก็สนับสนุนด้วยเงิน คนที่ไม่มีเงินก็สนับสนุนด้วยแรงใจ จำนวนตั๋วรายเดือนของ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้สนับสนุนระดับเจ้าสำนักก็ปรากฏตัวขึ้นมากมายราวกับแจกฟรี

“เพื่อนเอ๊ย, นี่เพิ่งต้นเดือนเองนะ, นายนำฉันไปแล้วหกหมื่นกว่าใบแล้วเนี่ย?” นักเขียนของ 《จอมราชันย์ฉู่ป้า》 ซึ่งเป็นอันดับสองของตั๋วรายเดือน บ่นออกมาอย่างพูดไม่ออกเมื่อเห็นจำนวนตั๋วของ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 และสามชั่วโมงหลังจากที่ฉีหยูอัปเดตบทเหล่านี้ คำว่า “สัญญาสามปี” ก็ขึ้นติดเทรนด์ฮอตเสิร์ช แม้จะไม่ใช่การจัดอันดับที่สูงมาก แต่นี่ก็เพียงพอที่จะแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 ในปัจจุบัน ...

แสงแดดในเดือนกรกฎาคมนั้นร้อนแรงมาก กู้หย่วน, หลัวจี๋ และผู้เข้าแข่งขันอีกคนกำลังเดินอยู่ในเมืองฉางอัน ตอนนี้พวกเขากำลังเข้าร่วมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันวรรณกรรมรายการสุดท้ายสำหรับนักเรียน ม.ปลาย ปีหนึ่ง การแข่งขันนี้มีชื่อว่า “ตามรอยแสง” การประกวดเขียนมรดกทางวัฒนธรรม ตามชื่อเลย นั่นคือการทดสอบการเขียนเกี่ยวกับมรดกทางวัฒนธรรม ในโลกที่วรรณกรรมรุ่งเรืองนี้ การให้ความสำคัญกับรากฐานทางวัฒนธรรมก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล รูปแบบการแข่งขันรอบคัดเลือกและรอบรองชนะเลิศของการแข่งขันนี้คล้ายกับการแข่งขันการเขียนประเภทอื่นๆ คือการกำหนดหัวข้อเพื่อให้นำไปเขียน 

เนื่องจากมีข้อกำหนดที่เจาะจงเกินไป กู้หย่วนจึงไม่มีโอกาสแสดงวัฒนธรรมจากโลกได้เลย ทำได้เพียงใช้พรสวรรค์ของตนเองผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศมาได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีเรื่องน่ากังวลใดๆ แต่รอบชิงชนะเลิศกลับมีความคิดสร้างสรรค์อย่างมาก โดยเป็นการประเมินผลในรูปแบบ การทำงานร่วมกันเป็นกลุ่ม และเนื้อหาก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงแนวคิดใดแนวคิดหนึ่ง แต่ใช้เมืองฉางอันทั้งเมืองเป็นสถานที่สำหรับผู้เข้าแข่งขันในการหาวัตถุดิบในการเขียน

กู้หย่วนมองไปที่ตากล้องที่เดินตามอยู่ข้างหลัง อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า: “ถ้ากล้องตัวนี้เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ ตอนนี้ก็เหมือนถ่ายทำรายการวาไรตี้เลยสิ” หลัวจี๋ถือร่มกันแดดให้: “ใครจะดูรายการวาไรตี้ที่น่าเบื่อขนาดนี้กัน ถ้าเปลี่ยนคนที่สามเป็นหลินชิงชิงก็ว่าไปอย่าง” เฉิงซือหย่วนที่อยู่ข้างๆ รู้ว่าหลัวจี๋กำลังเยาะเย้ยเขาที่น่าเบื่อ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ถูกต้องแล้ว เพื่อนร่วมทีมของกู้หย่วนและหลัวจี๋คือ เฉิงซือหย่วน, เฉิงซือหย่วน ผู้ซึ่งมีอันดับสองของประเทศนั่นเอง