บทที่ 83 ม.ปลาย ปีสอง

“ผลงานชิ้นนี้มีแนวคิดที่ยอดเยี่ยม มองเห็นโลกในพื้นที่อันจำกัด” 

“ผู้เขียนทั้งสามได้สร้างให้ ‘ฉินเชียง’ เป็นตัวละครหลักที่ไร้เสียง ทำให้มันก้าวข้ามความเป็นสื่อกลางของงิ้ว กลายเป็นสัญลักษณ์ของรากเหง้าทางวัฒนธรรม” 

“โครงสร้างของบทความกระชับ รูปแบบภาพพจน์รวมศูนย์ ในพื้นที่จำกัดได้แสดงถึงความห่วงใยทางวัฒนธรรมอย่างลึกซึ้งและการไตร่ตรองในความเป็นมนุษย์” “...” “ขอแสดงความยินดีกับ กู้หย่วน, เฉิงซือหย่วน, หลัวจี๋!”

ทั้งสามคนเดินเคียงข้างกันขึ้นไปบนเวที ใบหน้าของพวกเขามีรอยยิ้มที่สดใส “การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่ไม่มีข้อสงสัยที่สุด...” “ตอนที่แบ่งกลุ่มเสร็จ การแข่งขันก็จบลงแล้ว” ...

“กลับแล้วเหรอ? เที่ยวต่ออีกหน่อยสิ” พิธีมอบรางวัลจบลงแล้ว ทั้งสามคนกำลังจะใช้เวลาคืนสุดท้ายในเมืองฉางอัน หลัวจี๋ลากกู้หย่วนมาที่ห้องของเฉิงซือหย่วน เมื่อเห็นเขากำลังซื้อตั๋วอยู่ จึงถามขึ้น “ไปไหน?” 

เฉิงซือหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามีนิสัยค่อนข้างเก็บตัว ไม่เคยเที่ยวกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวมาก่อน แต่ไหน ๆ ก็อยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับสองคนตรงหน้ามาเกือบสัปดาห์แล้ว การเดินเที่ยวอีกหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร “อืม... ให้ฉันค้นหาดูก่อน... เจดีย์ห่านป่าใหญ่... วันนั้นไปดูแล้ว...” 

“ในเมืองฉางอันพวกเราสามคนเหมือนจะเที่ยวจนทั่วแล้วนะในสองวันนั้น...” “งั้นนอกเมืองฉางอัน, ภูเขาหัวซานก็แล้วกัน” กู้หย่วนพูดแทรกขึ้นมา “ใช่แล้ว! ทำไมฉันไม่คิดถึงนะ! เอาเป็นหัวซานนี่แหละ! ว่าไงเฉิงซือหย่วนไหวไหม?” หลัวจี๋ตาเป็นประกาย “ปีน... ปีนเขา?” แววตาของเฉิงซือหย่วนสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กัดฟันตอบ: “ไหว!” ...

สายลมพัดเบาๆ เฉิงซือหย่วนเหงื่อท่วมตัว ขาทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด “ไหวไหมเนี่ย? หรือว่าเรานั่งกระเช้าขึ้นไปต่อดี?” หลัวจี๋ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสภาพของเฉิงซือหย่วน เฉิงซือหย่วนรู้สึกว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องมาที่เขา ด้วยความเป็นเด็กหนุ่ม จึงรู้สึกละอายใจ จึงฝืนทน: “ทำไมจะไม่ไหว!” 

“อีกอย่างก็นั่งกระเช้ามาแล้วช่วงหนึ่ง ถ้าจะนั่งกระเช้าตลอดทางจะเรียกว่าปีนเขาได้ยังไง!”

กู้หย่วนมองทะลุความอวดดีของเขา: “ส่งกระเป๋ามาให้ฉันเถอะ” 

“ปีนเขาชมวิวจะแบกของเยอะขนาดนี้ทำไม” เฉิงซือหย่วนเห็นว่าหลินชิงชิงและคนอื่นๆ หันหลังเดินไปข้างหน้าและไม่ได้สนใจเขาแล้ว จึงยื่นกระเป๋าให้กู้หย่วนอย่างจำใจ: “ขอบ... ขอบคุณ” ...

ในที่สุดกลุ่มคนก็ปีนขึ้นไปถึงยอดเขาเหลียนฮวา กู้หย่วนถูกกลุ่มคนดึงไปมาเพื่อเป็นตากล้อง คนแรกคือเย่ปิงที่ขอให้เขาถ่ายรูปตัวเองกับหนิงชิวสุ่ยสิบกว่ารูป ใช่แล้ว เย่ปิงยังคงเป็นครูผู้ดูแลการเดินทางในครั้งนี้ และบรรณาธิการหนิงก็ยังคงติดตามมาด้วย แน่นอนว่าบรรณาธิการหนิงก็มาพร้อมกับงาน เธอได้นำสัญญามาหลายฉบับ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และโทรทัศน์ รวมถึงการตีพิมพ์ในต่างประเทศ และได้รายงานความสำเร็จของ 《ร้านชำข้างเมฆา》 ให้กู้หย่วนทราบ ยอดขายของ 《ร้านชำข้างเมฆา》 น่าทึ่งมาก แม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จสูงสุดที่ 4 ล้านเล่มในเดือนแรก แต่ยอดขาย 3.5 ล้านเล่มในเดือนแรกก็เพียงพอที่จะทำให้มันโดดเด่นเหนือใคร ผลงานนี้ติดอันดับต้นๆ ในประวัติศาสตร์ของทั้งประเทศหัวกั๋ว ปัจจุบันยอดขายเกิน 4 ล้านเล่มไปแล้ว และกำลังพุ่งทะยานสู่ 5 ล้านเล่ม

หลังจากกู้หย่วนถ่ายรูปให้เย่ปิงและหนิงชิวสุ่ยเสร็จแล้ว เขาก็ถ่ายรูปเดี่ยวให้หลัวจี๋และหลินชิงชิงอีกคนละสองสามรูป ใช่แล้ว หลินชิงชิงก็มาร่วมสนุกด้วย หลัวจี๋เป็นคนชวนมา ขณะที่กู้หย่วนกำลังคิดหาเหตุผลที่จะถ่ายรูปคู่ให้ทั้งสองคน เฉิงซือหย่วนก็ปีนขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ และพิงอยู่กับราวบันได เขามองท้องฟ้าสีครามตรงหน้า: “คุณเห็นเมฆไหม? นั่นคือปีกของท้องฟ้านะ”คำพูดนี้ทำให้กู้หย่วนตกใจ เหมือนกับว่าอาจารย์ของคุณเดินมาหาคุณและอ่านโพสต์ที่คุณลงในโซเชียลมีเดียด้วยบัญชีสำรองตอนเรียนในห้อง กู้หย่วนเกือบจะคิดว่าตัวตนสำรองของเขาถูกเปิดเผยแล้ว โชคดีที่เฉิงซือหย่วนแค่รู้สึกประทับใจ เขาสังเกตเห็นสีหน้าของกู้หย่วน จึงอธิบายว่า: “นี่เป็นคำพูดใน 《ร้านชำข้างเมฆา》 ผมคิดว่าพูดได้ดีมาก” “คุณไม่เคยอ่านเหรอ?” 

“เคยอ่าน” กู้หย่วนพยักหน้าอย่างเงียบๆ “เฮ้อ หนังสือเล่มนี้อ่านแล้วทำให้นึกถึงคุณยายของผมเลย ท่านคล้ายกับ หวังอิงอิงมาก...” ไม่รู้ว่าทำไมเฉิงซือหย่วนก็เปิดฉากพูดคุยขึ้นมาทันที และเริ่มเล่าอย่างไม่หยุดหย่อน ซึ่งไม่ตรงกับภาพลักษณ์ที่เงียบขรึมของเขาก่อนหน้านี้เลย “กู่ยวนเขียนหวังอิงอิงได้น่าเศร้าเกินไป ถ้าผมเจอเขาจะต้องถามให้รู้เรื่อง...” 

“น่าเสียดายที่คุณยายของผมไม่มีโอกาสได้มีความสุขสบาย...” “ต่อไปผมจะต้องเขียนหนังสือเล่มหนึ่งให้คุณยายของผมให้ได้...”

สายลมพัดผ่านท้องฟ้า เมฆปุยลอยผ่านสีคราม เด็กหนุ่มที่มีดวงตาเป็นประกายได้เล่าความฝันของเขาอย่างอิสระบนยอดเขานี้ต่อหน้าภูเขาทั้งหลาย ...

หลังปีนเขาเสร็จ กู้หย่วนก็ไม่ได้อยู่ต่อ แต่ขึ้นเครื่องบินกลับไปยังเมืองเจียงปินทันที แต่พักผ่อนได้เพียงไม่กี่วัน เขาก็รีบเก็บกระเป๋าอีกครั้ง และขึ้นเครื่องบินไปยังซีอวี้ (ดินแดนทางตะวันตก) ไปพร้อมกับครอบครัว นี่คือการเดินทางท่องเที่ยวที่กู้หย่วนวางแผนไว้สำหรับครอบครัวมานานแล้ว ตลอดช่วงวันหยุดฤดูร้อน 

กู้หย่วนทุ่มเทเวลาเกือบทั้งหมดให้กับการอยู่กับครอบครัว ที่น่าสงสารก็คือแฟนนิยายของ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 

พวกเขาคิดว่าฉีหยูผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขาจะสามารถอัปเดตบทใหม่มากมายในแต่ละวันเหมือนช่วงวันหยุดฤดูหนาวที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะไม่มีการอัปเดตแบบจัดเต็มเท่านั้น จำนวนคำที่อัปเดตยังลดลงอย่างมากอีกด้วย เหลือเพียงสี่พันคำต่อวัน “แย่จริง, พี่หยูทำไมถึงกลายเป็นสัตว์ที่อัปเดตแค่สองบทอีกแล้วเนี่ย...” 

“พี่หยูในร่างสมบูรณ์, กลับมาเร็วๆ เถอะ...”

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ เมื่อกู้หย่วนสวมชุดนักเรียนอีกครั้ง สะพายกระเป๋า และเดินเข้าสู่โรงเรียนภายใต้แสงอรุณ ม.ปลาย ปีสอง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ...

“ตรง!” 

“พัก!”

“ขวา... หัน!”

กลุ่มคนยืนอยู่หน้าต่าง มองดูความลำบากของน้องๆ รุ่นใหม่ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะใจ แม้ว่าสนามจะถูกยึดครองโดยการฝึกทหารของน้องๆ ทำให้พวกเขาไม่สามารถทำกิจกรรมได้อย่างเต็มที่เหมือนเมื่อก่อน แต่การได้เห็นภาพน่าสงสารของพวกเขาในการฝึกทหาร ก็เป็นความสุขที่พิเศษไปอีกแบบ “มนุษย์เราไม่สามารถรู้สึกร่วมกับตัวเองเมื่อหนึ่งปีที่แล้วได้เลย” กู้หย่วนบ่นเบาๆ “กู้หย่วน!” มีคนเรียกที่ประตู 

กู้หย่วนหันกลับไปมอง เป็นหัวหน้าชั้นของห้องพี่เย่ปิง “เป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ ทำไมถึงโดนพี่เย่ปิงใช้งานอยู่เรื่อยเลยนะ...” กู้หย่วนวิ่งไปหาอย่างรวดเร็ว “ครูเย่ให้คุณไปที่ห้องพักครูของเขา” 

หัวหน้าชั้นกล่าว พร้อมทั้งแสดงความชื่นชมอย่างชัดเจนต่อบุคคลที่มีชื่อเสียงในโรงเรียนคนนี้ “ขอบคุณมาก ลำบากคุณแล้ว” กู้หย่วนยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ไม่ลำบากเลย...”

กู้หย่วนมาถึงห้องพักครูของเย่ปิง และมองเห็นเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะของเขาในแวบแรก “มีแข่งอีกแล้วเหรอครับ?” กู้หย่วนถามด้วยความสงสัย “ใช่แล้ว, การแข่งขัน ‘เขาวงกตแห่งการเล่าเรื่อง’” เย่ปิงเงยหน้าขึ้น เผยสีหน้าที่เคร่งขรึม “เป็นการแข่งขันวรรณกรรมที่ทดสอบทักษะมากที่สุดในระดับมัธยมปลาย”

กู้หย่วนรับเอกสารที่เขายื่นให้และอ่านอย่างละเอียด 

【การประกวดเขียนเรื่องสั้นระดับมัธยมปลายทั่วประเทศ “เขาวงกตแห่งการเล่าเรื่อง”】 

【ในการประกวดครั้งนี้ เราคาดหวังว่าผู้เขียนจะไม่พอใจกับความจริงเดียวและเรื่องราวเชิงเส้นอีกต่อไป】 

【เราสนับสนุนผลงานทุกประเภทที่สำรวจและไตร่ตรองเกี่ยวกับการเล่าเรื่องนั้นเอง】