บทที่ 85 《เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ》

กู้หย่วนพยักหน้าอย่างจริงจัง แสดงว่าเขาได้รับฟังคำแนะนำแล้ว อันที่จริง ด้วยระดับของกู้หย่วนในปัจจุบัน เขามีความสามารถอย่างเต็มที่ในการท้าทายการเขียนนิยายที่มีความลึกซึ้งหรือมีลักษณะเฉพาะทางวรรณกรรมมากกว่านี้ แต่เขายังคงมุ่งมั่นที่จะเขียน 《เผ่าพันธุ์มังกร》 เพียงเพราะความรู้สึกร่วมที่หนังสือนั้นเคยนำมาให้เขา ในชาติที่แล้ว เมื่อเริ่มเข้าเรียน ม.ปลาย 

กู้หย่วนเกือบจะเหมือนกับ ลู่หมิงเฟย ทุกประการ ไม่มีเพื่อน, รู้สึกต่ำต้อย, ไม่กล้าสารภาพรักกับผู้หญิงที่ชอบ แต่ความรู้สึกต่ำต้อยของกู้หย่วนเกิดจากการที่เขาย้ายจากชนบทมายังเมืองใหญ่ แม้ว่าต่อมากู้หย่วนจะแก้ไขสองสถานการณ์แรกได้ด้วยความสามารถในการปรับตัว การพัฒนาผลการเรียน และความห่วงใยจากครอบครัว แต่ภาพลักษณ์อันโดดเดี่ยวในตอนนั้นก็ยังคงฝังลึกอยู่ในใจ 

นี่คือเหตุผลที่เขาต้องการเขียน 《เผ่าพันธุ์มังกร》 ไม่เพียงแต่เพื่อรำลึกถึงเท่านั้น แต่ยังเพื่อให้กำลังใจ “เด็กขี้แพ้” บางคนที่อยู่ในสภาวะจิตใจคล้ายกับเขาในชาติที่แล้ว และมอบการปลอบประโลมทางจิตวิญญาณให้พวกเขา

หลังจากวางสาย กู้หย่วนก็สแกนฉบับร่างของผลงานที่ใช้ส่งเข้าประกวดเป็นไฟล์ดิจิทัล เมื่อตรวจสอบแล้วว่าไม่มีข้อผิดพลาด ก็ส่งไปให้อาจารย์ถัง อาจารย์ถังนอนอยู่บนเก้าอี้โยกหวาย สั่งว่า: “จือเหยา เอาบทความนี้ไปพิมพ์ออกมาให้ฉันที” 

เมื่อจือเหยาพิมพ์บทความนี้ออกมาและเย็บเป็นเล่มเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ถังจึงค่อยๆ ลุกขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้สำหรับอ่านหนังสือโดยเฉพาะ เขาสะบัดกระดาษ แล้วมองไปยังชื่อเรื่อง 《เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ》 ...

“เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ?” ในห้องทำงาน เฉินปู๋ซุ่ยอ่านบทความที่กู้หย่วนส่งมา ก็อดไม่ได้ที่จะอ่านชื่อเรื่องออกมาเบาๆ เขามองไปยังเนื้อหาหลัก ขณะที่กู้หย่วนนั่งอยู่ในห้องเรียนที่จัดไว้เป็นพิเศษสำหรับเขาเพื่อเรียนหลักสูตรเตรียมสอบการแข่งขัน อ่านหนังสือที่อาจารย์ถังแนะนำ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เฉินปู๋ซุ่ยก็เงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นเต้น “คุณเป็นอัจฉริยะจริงๆ!” 

“สำหรับบทความนี้ ผมไม่มีคำแนะนำอะไรให้ และไม่คู่ควรที่จะมี คุณส่งฉบับนี้ไปตามต้นฉบับเดิมได้เลย” 

“โอ๊ย! อาจารย์เฉิน ชมเกินไปแล้วครับ” กู้หย่วนยกมือขึ้น “ถ้าไม่ได้คำแนะนำจากคุณเมื่อเทอมที่แล้ว และการแบ่งปันอย่างไม่เห็นแก่ตัวของอาจารย์หวัง ผมจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?” อาจารย์หวังคืออาจารย์ที่ปรึกษาของเฉินปู๋ซุ่ยสมัยเรียนปริญญาโท “มันแปลกใหม่จริงๆ ผมเพิ่งเคยเห็นผู้เข้าแข่งขันเขียนนิทานในงานประกวดเป็นครั้งแรก” 

“ไม่เพียงแต่มีความหมายลึกซึ้งเท่านั้น แต่ยังตรงตามข้อกำหนดของการแข่งขันทุกประการด้วย” เฉินปู๋ซุ่ยมองกู้หย่วนด้วยสายตาที่ซับซ้อน: “คุณเป็นมนุษย์ต่างดาวใช่ไหม” กู้หย่วนพูดไม่ออก ทำได้เพียงยิ้มแหะๆ

ใช่แล้ว ผลงานที่กู้หย่วนตัดสินใจส่งเข้าประกวดในรอบคัดเลือกคือ นิทานอันโด่งดังของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน 《เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ》 ผลงานชิ้นนี้แทบจะเรียกได้ว่าทุกคนรู้จัก เพราะทุกคนสามารถอ่านและเข้าใจความรู้สึกของตัวเองจากนิทานเรื่องนี้ได้ เด็กๆ สามารถรับรู้ความจริงที่ตรงไปตรงมาว่า “ความซื่อสัตย์สำคัญกว่าการโกหก” 

พวกเขารู้ว่านี่เป็นเรื่องราวที่สนุกสนาน วัยรุ่นสามารถเข้าใจการเสียดสีที่ซ่อนอยู่ ส่วนผู้ใหญ่ก็สามารถมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองและสังคมที่พวกเขาอาศัยอยู่ มันบอกเราว่า การโกหกที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่การหลอกลวงที่คนหนึ่งมีต่ออีกคนหนึ่ง แต่คือ การหลอกตัวเอง ที่สังคมทั้งหมดมีส่วนร่วมและเต็มใจที่จะรักษาไว้ และสิ่งที่สามารถแทงทะลุคำโกหกนี้ได้ในที่สุด ไม่ใช่สติปัญญาที่ซับซ้อนกว่า แต่เป็นความบริสุทธิ์และความกล้าหาญแบบเด็กๆ ที่กลับไปสู่แก่นแท้ของสิ่งต่างๆ

จากนั้น นอกเหนือจากความหมายที่ลึกซึ้งและเป็นสากลนี้ สิ่งที่นำเสนอคือเทคนิคการเล่าเรื่องที่ตรงตามข้อกำหนดของการแข่งขันทุกประการ เรื่องราวนี้ ไม่มีผู้มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวออกมาบอกผู้อ่านว่า: “ดูสิ จักรพรรดิน่ะแก้ผ้า!” 

ตรงกันข้าม ผู้เล่าเรื่องหลบอยู่หลังม่าน ผ่านสายตาของตัวละครอย่างจักรพรรดิ, เสนาบดี, และพลเมือง ให้พวกเขาทีละคนยืนยันว่าเห็นอาภรณ์อันงดงามที่ไม่มีอยู่จริง ผู้อ่านถูกดึงเข้าสู่ฉากเรื่องราว เหมือนกับได้เห็นกับตาว่าคำโกหกนี้กลายเป็น “ความจริง” ที่ทุกคนร่วมกันรักษาไว้ได้อย่างไร ผ่านความเย่อหยิ่งและจิตวิทยาการคล้อยตามของฝูงชน ขอบเขต ที่มองไม่เห็น ซึ่งแบ่งแยก “คนฉลาด” และ “คนโง่” ในแง่ของการรับรู้ ก็ถูกสร้างขึ้นในการแสดงของทุกคนเช่นนี้ 

จนกระทั่งในที่สุด เด็กคนหนึ่งใช้คำพูดที่เป็นความจริงเพียงประโยคเดียว ก้าวข้ามขอบเขตที่เสแสร้งนี้ได้อย่างง่ายดาย และเปิดโปงเรื่องตลกที่ไร้สาระทั้งหมด ใช่แล้ว ภายใต้แนวคิดเรื่อง “ขอบเขต” ที่รอบคัดเลือกต้องการ เด็กคนนั้นได้ท้าทาย ขอบเขตที่มองไม่เห็น ของโลกผู้ใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยความเงียบงันร่วมกัน ความเย่อหยิ่ง และความเสแสร้งด้วยคำพูดที่ซื่อสัตย์

เลิกเรียนแล้ว กู้หย่วนเดินออกจากห้องเรียน รอบคัดเลือกของการแข่งขันนี้จบลงสำหรับเขาแล้วอย่างสมบูรณ์ และก่อนที่รอบรองชนะเลิศและการแข่งขันอื่น ๆ จะมาถึง เขามีช่วงเวลาที่ว่างค่อนข้างนาน ถ้าอย่างนั้น ก็ถึงเวลาที่จะเริ่มลงมือเขียนหนังสือเล่มที่สามของเขาแล้ว 《เผ่าพันธุ์มังกร เล่ม Ⅰ: รุ่งอรุณแห่งเพลิง 》 หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มแรกของซีรีส์เผ่าพันธุ์มังกร แม้จะค่อนข้างดิบและได้รับคำวิจารณ์ไม่มากนัก แต่ก็ได้วางรากฐานให้กับซีรีส์ทั้งหมด และกู้หย่วนก็สามารถปรับปรุงข้อบกพร่องบางอย่างได้เล็กน้อย

...

กู้หย่วนกำลังจัดระเบียบปมเรื่องอย่างละเอียด เพราะเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่งที่งานเขียนเรื่องยาวเช่นนี้จะต้องวางปมไว้ล่วงหน้า และไม่ควรเกิดสถานการณ์ที่แม้แต่ผู้เขียนเองก็ลืมปมที่วางไว้ ในเวลานั้น เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้น กู้หย่วนหยุดเขียน และยืดเส้นยืดสาย สวี่ซิงเหมียนที่อยู่ข้างๆ เห็นเช่นนั้น ในที่สุดก็ได้โอกาสที่จะถามคำถามของเธอ: “กู้หย่วน คุณกำลังจะเขียนหนังสืออีกเล่มเหรอ?” 

“ใช่แล้ว เธออยากอ่านไหม?” สวี่ซิงเหมียนพยักหน้า: “แน่นอน เล่าเรื่องอะไรเหรอ?” 

“เป็นเรื่องราวที่กลุ่มวัยรุ่นไล่ล่าฆ่ามังกร ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนาน” 

“นิยายสนุกสนาน เหรอ...” สวี่ซิงเหมียนไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังพูดว่า: “ตราบใดที่คุณเขียน ฉันก็อยากอ่านหมดแหละ” มุมปากของกู้หย่วนกระตุกเล็กน้อย จู่ๆ ก็มีความรู้สึกผิดผุดขึ้นในใจ

“ว่าแต่ กู้หย่วน จริงๆ แล้วฉันอยากจะถามว่าสุดสัปดาห์นี้คุณว่างไหม?” “สุดสัปดาห์นี้?” กู้หย่วนดูปฏิทิน “มีอะไรเหรอ?” “ฉันลงทะเบียนเข้าร่วมการแข่งขันโต้วาทีที่คุณจัดขึ้นไม่ใช่เหรอคะ ฉันอยากจะขอให้คุณมาซ้อมกับฉันก่อน” การแข่งขันโต้วาทีที่สวี่ซิงเหมียนพูดถึงคือรายการที่ชมรมวรรณกรรมจัดขึ้นเมื่อเทอมที่แล้ว เนื่องจากการแข่งขันโต้วาทีครั้งแรกประสบความสำเร็จอย่างมาก 

จึงมีการจัดต่อเนื่อง ขนาดของการแข่งขันครั้งนี้ก็ใหญ่กว่าครั้งที่แล้วด้วย ส่วนสวี่ซิงเหมียน เด็กสาวที่มีอาการกลัวการเข้าสังคมคนนี้ ได้สมัครเข้าร่วมอย่างกล้าหาญราวกับนักรบ เพื่อท้าทายตัวเอง แน่นอนว่าการสมัครไม่ได้หมายความว่าจะได้รับเลือกอย่างแน่นอน ยังคงต้องมีการคัดเลือกอยู่ 

กู้หย่วนไม่รู้ว่าความกล้าหาญของเด็กสาวคนนี้มาจากไหน แต่เขาย่อมต้องสนับสนุนเธออย่างแน่นอน “คุณว่างไหม?” สวี่ซิงเหมียนกะพริบตาและถามด้วยความกังวล กู้หย่วนพยักหน้า: “ว่างทันที” 

“อ๊ะ?” สวี่ซิงเหมียนสงสัย นี่มันคำตอบประหลาดอะไรกัน? กู้หย่วนเห็นท่าทางมึนงงของเธอ ก็ส่ายหัวแล้วหัวเราะ: “ว่างสิ เจอกันที่ไหน?”

...

ตอนกลางคืน กู้หย่วนกลับถึงบ้านและเปิดหน้าจอผู้เขียน เนื่องจากการอัปเดตที่ไม่สม่ำเสมอ ก่อนหน้านี้ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 เพิ่งอัปเดตไปถึงตอนที่เซียวเหยียนกำลังจะเข้าสู่สำนักในของ วิทยาลัยเจียหนานและในการแข่งขันล่าพลังเพลิงเพื่อเข้าสำนักใน เซียวเหยียนได้ทำลายตำนานความไม่พ่ายแพ้ของรุ่นพี่ และเอาชนะพวกเขาได้ด้วยไม้เด็ดของเขา “พุทธเพลิงโคมดอกบัว”